ในวันที่หมองหม่น ก็ได้แคปออมนี่แหละ เยียวยาหัวใจ

อย่างว่าวันก่อนที่เคยเห็นไม่เป็นอย่างนี้ ดวงอาทิตย์ที่มีเคยแจ่มใสกลับหม่นหมอง ลอยล่องเคว้งคว้างหลุดลอยหมองหม่น รวมทั้งควันรถยนต์ปะปนกันไป มองไม่เห็นแม้แสงเดือนดาวเคยสกาวบนท้องฟ้า ลอยคว้างอยู่กลางนภาเง

มองผืนผ้าสีขาวในความว่าง ในท่ามกลางเหล่าเฉดสีที่รายรอบ ยืนเฝ้ามองเฝ้าคิดหาคำตอบ ส่วนประกอบที่จะใส่ในสีขาว แล้วหยิบจับหมู่ดวงดาวระยับระยิบ พราวกะพริบวับวิบบนเวหาหาว แล้วจึงไขว่คว้าสายน้ำที่หล่นพราว เม

ในวันที่ฉันยังคอย ถ้าความรู้สึกจะตามหลอกหลอนฉัน เหมือนปีศาจยามค่ำคืน ที่ล่องลอย และสัมผัสไม่ได้ ฉันยืนอยู่กับตัวเอง เงียบๆ ถ้าเธอจะรู้ว่า ฉันเก็บซ่อนความคิดไว้มากแค่ไหน ขอให้เธอเข้าใจ ทั้งหมดนี้ คือ

- เมื่อเมฆหม่นลอยคลุมท้องฟ้า - หยาดฝนโปรยลงมาช้า ๆ จากฟ้าไกล - เสียงหยดน้ำกระทบพื้นดังแผ่วเบา - เหมือนบทเพลงที่ธรรมชาติขับขาน - ลมเย็นพัดผ่านหน้าต่างเงียบงัน - กลิ่นดินหลังฝนพรำลอยมาแผ่ว ๆ - โลกทั้งใบ