พัก ผ่อน หย่อน ใจ

ลมโชยโปรยกลิ่นหญ้า
แดดอ่อนทาแนวเขาไกล
ทางเลาะเลียบน้ำใส
ใจเบาสบายคล้ายฝันดี

เสียงนกบอกยามเช้า
ร้องเบาเบาในพฤกษ์ศรี
ป่าเขาลมรำเพยพลี
เหมือนได้หนีความวุ่นวาย

แวะนั่งมองท้องฟ้า
ปล่อยเวลาให้ล่องลาย
คลื่นเบาเบาพัดไม่คลาย
เหมือนสายใจที่ไหลตาม

กลิ่นกาแฟหอมลอย
เหมือนถ้อยรอยคำหวานหวาม
ท่ามธรรมชาติงดงาม
โลกทั้งยามเหมือนกอดเรา

สุขนั้นอยู่ไม่ไกล
แค่หัวใจยอมเบาเบา
พาใจไปเที่ยวเขา
หรือแม้เงาก็พาเพลิน

' หมิ่นเหม่
27/06/2568 06:00