รักมากกว่ารักระหว่างเรา

จากการบอกเล่าของเขาคนนั้น ว่าเธอฝันฟุ้งเฟื่องถึงเมืองฟ้า กอบเก็บเศษซากฝันแห่งกาลเวลา เหือดน้ำตาหน้าเปื้อนยิ้มดูพริ้มพราย ฟังสิ! เสียงใครอ่านบทกวีถึงที่รัก ใครทายทักลมเหงาเมื่อเช้าสาย ใครจ่อมจมในโ

0 ที่ขอบฟ้าสูงส่ง .. ฤๅจำนงจะอาจคืบเข้าสืบสอย ลิบไกลนั่นดาวเดือน .. ดูเลื่อนลอย เกินจะคล้อยเคลื่อนให้ .. เอื้อม-ไขว่คว้า 0 ที่ขอบฟ้าไกลพู้น .. เหลื่อมจำรูญงามจริงเสียยิ่งกว่า พรับพริ้มคอยแต่งหวัง .. ท

0 เพลงชาติแว่วเสียงฝ่าอุษาสมัย ผืนผ้าไหวบอกเขตมีเฉดสี ครบเสื้อผ้าขาวดำหน้ากรรมพิธี เครื่องแบบสีกากีในที่ก็พร้อม 0 ท่ามกลางเสียงหลากหลายที่รายรอบ ทั้งรับ-ตอบ, ลอบชม-ทั้งจมจ่อม เสียงขนาบ, แววขนางร่วมขวา

ยามลมเย็นเร้นผ่านวสันต์ค่ำ ชีวิตช้ำก็คลายไปในยามหม่น บางความหลังยังพัวพันอยู่กับคน บางคำล้นยังค้างอยู่ในสายลม หนทางไกลใช่ไร้เงาของความหวัง ทุกก้าวยังเก็บฝันอันเหมาะสม บางวันเศร้าก็ซ่อนยิ้มไว้พอช้ม ให

อยากทำใจ ได้ดั่ง ที่หวังไว้ กลับสุดหัก ผลักไส หทัยขม รอยอดีต กรีดย้ำ ความช้ำตรม เกิดเป็นปม ห่มห่อ แทบท้อใจ ตั้งสติ ริเริ่มหมายเติมฝัน ช้ำจาบัลย์หั่นซ่อนแม้อ่อนไหว ยิ้มที่แย้มแต้มเงาเหงากระไร เก็บเร้น

0 หมายโอบเอื้อมเอารักจำหลักจิต จนเฝ้าคิดเฝ้าคอยละห้อยหา จ่อมจมด้วยหอมหวาน .. แห่งมารยา พร้อมแรงอาวรณ์ช่วง .. โหม-ห้วงใจ 0 และเพื่อว่า .. ใจหนึ่งเมื่อซึ้งหนัก จะเกินกักกุมขวัญ .. เมื่อสั่นไหว ย่อมเผยคว

0 อุษากาลทาบถิ่น .. ยามสิ้นฝน เวียนรอบดับมืดหม่นให้ป่นหาย บทเพ-ลาลมล่อง .. วันผ่องพราย เริ่มพร้อมปลายปีกวิหคที่โบกบิน 0 ทานตะวันช้อยช่อ .. ขึ้นรอแดด ที่จะแวดล้อมสู่ .. ไม่รู้สิ้น หอมเกสรเพรียกผชุมปีกภ

อกเคยช้ำสีดำระกำรัก ทุกข์หน่วงหนักถ่วงทับใจให้หมองขม นั่งนิ่งนิ่งแผ่ความเศร้าเคล้าความตรม พาลผสมจมจ่อมหลอมหยากใย เคยคู่เธอคือเตาหล่อไหลไอเหงา คำว่าเราเผาสลายกลายหมองไหม้ เขี้ยวเริ่มงอกตาเริ่มกลอกไหวช