O เดียงสาสมัย .. O

0 แต่สบรูปเยื้องย่าง .. ฤาว่างเว้น
การบีบเค้นอารมณ์เกินข่มไหว
โลกตรงหน้าพลิกผันขึ้นทันใด
เมื่อรูปคราญสดใส .. ล้อมนัยน์ตา
0 หรือหัตถ์พรหมลอบเร้น .. จัดเส้นทาง
ให้ยกย่างเหยียดก้าวมุ่งเข้าหา
แล้วรอการสัมผัส .. รูป-ทัศนา
ก่อคุณค่าจับวางลงกลางใจ
0 จากบัดนั้น .. รุ้งเรื้องที่เบื้องหน้า
ก็เหมือนว่าทอดโค้งยึดโยงให้
ความขัดเขินอ่อนหวานที่ด้านใน
อกทรวงใคร .. ตอบผกายกับสายตา
0 แทนที่เสียงวิหคเคล้าแดดเช้าส่อง
ด้วยผุดผ่องงามซึ้งอยู่ซึ่งหน้า
วงวัฏฏะยามอรุณจึงหมุนพา
เวทนาเด่นชัดแต่บัดนั้น
0 ผัสสะเพื่อจะคุมจึงชุ่มโชก
ด้วยอุปาทานโลกกรรโชกสั่น
หักดิบด้วยดื้อด้านเข้าต้านผจัญ
พริบตาพลันยืดยาวให้ก้าวตาม
0 กระโปรงดำเสื้อขาวเนตรวาววับ
แรกโถมทับให้ประจักษ์ .. คอยหักข้าม
นัย-ฝ่ากรุ่นกาแฟช่วยแปลความ
แปลว่านัย-วับวาม .. คุกคามคะนึง !
0 ผ่านสู่โลกต่างซีกในอีกเช้า
กับผมเผ้าเครื่องแบบและแถบซึ่ง
บอกสังกัดขีดคาดจนอาจตรึง
เอารำพึงลงพิมพ์ .. นามพิมพ์ประไพ
0 ควันกาแฟหอมกรุ่นราวกรุ่นคอย
จิตละห้อย .. เนตรพรับตอบรับสมัย
เมื่อห่างเห็น, ห่วงหาเริ่มคาใจ
โลกพิสัย ฤ ตระหลบ .. แล้วครบองค์ ?
0 ด้วยแววตาส่งผ่าน .. รูปคราญเจ้า
เหมือนยั่วเย้าเร้ารุมเข้ากุมประสงค์
หรือบทนั่น .. ชักนำด้วยจำนง
ค่อยสืบส่งเลศนัยวาบไหวล้อ
0 โอ - งามเหมือนจะตามเข้าลามล่วง
ลงแทรกทรวงเว้าวอน .. ออดอ้อนขอ
เข้าติดตรึงรุมเร้าเพื่อเคล้าคลอ
ให้หยัดรอ .. บทวิถีแห่งลีลา
0 ยิ้มรับความสดใสแห่งวัยเยาว์
เช่นยามเช้าสุมาลย์ช้อยช่อคอยท่า
ภุมรินผึ้งภู่ .. ย่อมจู่มา
ตฤปรสผาณิตหอม .. อย่างยอมตน
0 ยิ้มรับความอ่อนไหว .. ของใครนั้น
กับแวววามไหวสั่นนับพันหน
เอ็นดูความขัดเขินหยอกเอินคน
หวานที่ล้นเอ่อแล้ว .. ผ่านแววตา !
0 เหมือนว่างามลามรุกไปทุกบท
ชี้, กำหนด .. รูปรอยให้คอยหา
และเหมือนงามลามรุกไปทุกครา
กับท่วงท่าเหลือบค้อน .. ตาซ่อนยิ้ม
.
.
.
ขออนุญาตคนในภาพนะขอรับ
https://www.bloggang.com/viewdiary.php?id=sdayoo&month=01-2026&date=23&group=190&gblog=30