สัมมาสมาธิ

1.เห็นอย่างมีตัวตนเป็นมิจฉาสติ สัมมาสติคือ“เห็นอย่างไม่มีตัวตน” เป็นผู้เห็น ดังนั้นจะเป็นสัมมาสติได้ต้องเอาความรู้สึกว่าเป็นเราออกจากตัวก่อน แล้ว“ตามเห็น”(ภาวนา) ตามเห็นการเกิด

จิตเกิด ดับ ตลอดเวลา จะภาวนาได้ก็ต้อง เห็นจิตที่เป็นสมาธิได้ก่อน เห็นชั่วช้างกระดิกหู งูกระพือปีก ก็คือเห็น เห็นจิตที่เป็นสมาธิมันเกิด ดับ แล้วเกิดใหม่ อย่าเข้าใจผิดว่า ภาวนาไม่ต้องใช้สมาธิ

ใจที่เบา โล่ง ว่าง เป็นกุศลธรรมเจตสิก ให้มีจิตที่ตั้งมั่น มั่นคง ในการภาวนา เกิดเบาโล่งว่างในใจได้ด้วย มีกายที่แตกกระจายเป็นผัสสะกระทบจิต กายปรมัตถ์ กายปรมัตถ์จึงกว้างกว่ากายบัญญ้ติ เป็นกายที่อยู่ใน

“จิตรู้ทัน แล้วกลับมาอยู่กับจิตที่ตั้งมั่น” เป็นลักษณะขณะภาวนาสติปัฏฐาน -เป็นภาวนามยปัญญา -ไม่ใช่แค่สัมปขัญญะ -ไม่ใช่จินตามยปัญญา -ไม่ใช่เห็นการเกิดดับไปตามตำรา หรือมโนเอา คิดเอา -เป็นอ

1.จิตตัดจากกายหมายถึง จิตแยกจากกาย ไปอยู่ ณ ที่สูง ที่ว่าง ที่กว้าง ยังเห็นกายอยู่ แต่กายนั้นเห็นเป็นพลัง ไม่มีรูปร่าง การเห็นอย่างนี้ ทำให้จิต ว่าง เบา ทั้งว่าง ทั้งกว้าง อันเป็นเจตสิก ประกอบจิต อยู

อยากถามความคิดเห็นทุกๆท่านคิดเห็นยังไงเห็นด้วยหรือไม่ควรให้ฝ่ายปกครองสงฆ์ในพระพุทธศาสนาไทยเราเน้นสอนพระภิกษุสงฆ์ทุกวัดรวมถึงวัดบ้านมหานิกายให้ใส่ใจในการปฏิบัติภาวนาเช่นเดินจงกรมนั่งสมาธิโดยเฉพาะเน้นด้

อยากถามผู้รู้ที่คลุกคลีการปฏิบัติภาวนาในสายยุบหนอพองหนอเช่นวัดร่ำเปิงวัดมหาธาตุวัดอัมพวันที่ปฏิบัติตามแนวสติปัฏฐานว่าเขาได้มีการปฏิบัติในอิริยาบถย่อยแบบไหนบ้างเขาสอนให้เจริญสติในชีวิตประจำวันพวกกิจกรร