ช่วยแปลความโคลงสี่สุภาพให้หน่อยค่ะและการนำไปใช้

บทนำ: รัศมีแห่งความงาม ในกรุงสาคละ แคว้นมัททะ มีพระราชธิดาองค์หนึ่งที่ชาวเมืองต่างกล่าวขานถึงพระรูปพระโฉม พระนามว่า ประภาวดี หมายถึง "ผู้มีรัศมี" เพราะพระสรีระของพระนางเปล่งประกาศด้วยรัศมีอ

พิบูลย์บุปผาไพรพฤกษ์ประดับพื้น ระบายชื้นชโลมช่อ ณ ขอบฟ้า คือกล้วยไม้ไท้แท้แผ่พรรณา สืบศรัทธาแผ่นดินถิ่นสยาม เอื้องคำทอง ผ่องผิวดั่งทิพย์แสง สุกแสดงดั่งสุริยาฉายประกายงาม ช่อนวลผ่องต้องลมระดมตาม คือเร

๏ ขยับเข็ม เรียงร้อย ปักผืนผ้า          ด้วยลีลา จินตนา พาประสาน ผ่านมุ่นปุ่ม ปมไหม ใยตระการ        ละลานหลาก สีสัน พรรณ

—(•·÷÷·•)— ·÷±‡±±‡±÷·—(•·÷÷·•)&mdash

@ เดียวดายกลางสายลมชมจันทร์ดาว เหงาเดียวดาย กายอย่าง มิว่างเว้นแอบซ่อนปลีก หลีกเร้น ลำเค็ญยิ่งเดินทอดน่อง ท่องเอื่อย เฉื่อยประวิงคราเหนื่อยพิง ผืนฟ้า ภูผาเคียง รำพึงร้าง ลางเลา เงาแม่หญิงสรรพสิ่ง นิ่ง