รู้สึกไร้ตัวตน

สวัสดีค่ะ วันนี้เรามาเล่าเรื่องเมื่อไม่กี่ปีที่ผ่านมา เราเรียนอยู่รร.แห่งหนึ่ง เรารู้สึกว่าเราไม่ค่อยมีใครสนใจไม่เป็นที่น่าพึงพอใจ ไม่ใช่ลูกรักครู ไม่มีผลงาน กิจกรรมไม่เก่ง พูดน้อย ขี้อาย ไม่กล้าแสดงออก ตอนเด็กๆ เราก็ไม่ได้จะอะไรมากมาย แต่เริ่มโตมันก็รู้สึกว่าเราถูกมองข้ามเสมอ รู้สึกน้อยใจนะที่ไม่ค่อยได้เป็นคนที่เขาต้องการสักเท่าไหร่ ยิ่งตอนอยู่ม.3 เรื่องยิ่งเยอะเลย มีวันหนึ่งเราคิดเมื่อไหร่เราร้องไห้ตลอดเลย เป็นวันเข้าพรรษาทางรร.ได้ทำการเดินขบวรจาก รร. ไปวัด ตอนนั้นเราเป็นคนไปเอาป้ายแล้วพูดเล่นๆว่าจะถือป้าย แต่จริงๆเราก็ไม่ได้อยากถือนักหรอก แล้วเราก็มัวถ่ายรูปกับครูอีกท่านหนึ่ง ขบวรก็กำลังจะไปแล้วเขาก็เลยมาเรียกแล้วเราก็เหมือนไม่รู้เรื่องอะ คือเราไม่เคยถือแล้วตอนนั้นเรายังเอาป้ายไปให้คนอื่นถือแทน แล้วมีครูท่านหนึ่งไม่รู้ไม่ชี้ไร เลยถามเพื่อนว่าใครถือป้ายไปข้างหน้าสิ เพื่อนบอกว่าเราเป็นคนถือ ครูก็มองหน้าแล้วบอกว่า "ละไผไจ้แม่นี่มากำนิ (แล้วใครใช้แม่นี่มาถือป้าย)" คือมองหน้าเราแบบไม่พอใจ คือเราก็อธิบายไม่ค่อยถูก แต่คือตอนนั้นเรารู้สึกเสียใจมาก หรือเป็นเพราะว่าเราไม่หลักแหลมยังใงอะเหมือนคนเอ๋อหรอ แต่ถ้าอยู่กับกลุ่มเพื่อนเราก็ไม่ได้ขนาดนี้นะ มันเป็นเพราะอะไรหรอ เพราะเรียนไม่เก่ง จน หรือว่าเอ๋อหรอ คงเป็นทั้งหมดสินะ เรารู้สึกเสียใจมากเลย แต่ตอนนี้ก็ดีขึ้นมาหน่อยนึง ทุกคนคิดใงกับปัญหาของเราบ้างคะ