มันพอจะเริ่มต้นใหม่ได้ไหม

สวัสดีค่ะ หนูอยากทราบว่ามีใครเคยมีประสบการณ์ที่ไม่เคยเอาออกจากจิตใจได้ไหมคะ แล้วทุกคนทำยังไง หนูอายุ 15 ปีค่ะ ย้อนไปเมื่อปีที่แล้วช่วงมีนาคม หนูได้เกรดมาค่ะ แล้วซึ่งมันก็น่าภูมิใจอยู่ค่ะ หนูเลยไปบอกแม่ ตอนแรกแม่เขาก็ดีใจกับหนูค่ะ แต่มันมีวิชายังที่หนูไป79คะแนน ซึ่งมันจะได้3.5 แล้วหนูก็ค่อนข้างที่จะเสียใจ แต่โดยภาพรวมเกรดออกมาเป็นที่หน้าพึงพอใจค่ะ หนูก็มีบ่นๆกับแม่อยู่บ้างว่า งานก็คิดว่าทำดีกว่าคนอื่นนะ ไม่ค่อยแฟร์เลย ด้วยความที่น้อยใจครู ตอนแรกเขาก็บอกผ่านไปแล้วก็ผ่านๆไป พอถัดมาอีกวัน หนูได้ทำอะไรสักอย่างที่ขัดใจแม่ แม่เลยพูดมาว่า ก็เรื่องง่ายๆแค่นี้ยังไม่รู้เลย ไม่แปลกทำไมถึงตก  ตอนนั้นรู้สึกเสียใจมากๆ เพราะว่าหนูตั้งใจทำทุกอย่างให้มันดี พยายามตั้งใจเรียนมากๆ จำได้ว่าไม่ได้อยากอยู่เลยค่ะ ร้องไห้หนักมากๆ จนอาบน้ำกินข้าวทำอะไรเรียบร้อยเสร็จ ก็ยังมีความที่เสียใจอยู่ หนูก็เลย มีความคิดที่ไม่อยากจะอยู่  เลยได้กินยาเกินขนาดไป หลังจากนั้นหนูก็ได้เข้าโรงพยาบาล และพอออกจากโรงพยาบาลมา หนูกับแม่ความสัมพันธ์ก็ไม่เหมือนเดิมเลยค่ะ หนูรู้สึกผิดมากๆ จากที่กล้าเล่าทุกอย่าง แม่เป็นทุกอย่างสำหรับหนู วันนั้นเป็นจุดเปลี่ยน ได้แต่เสียว่าทำไมถึงทำแบบนั้น ทั้งๆที่แม่ก็ดูแลดีมาตลอด หนูหยุดโทษตัวเองไม่ได้ และ ก็รู้สึกเป็นต้นเหตุหลายๆอย่าง หนูอยากรู้ว่า การกระทำของหนู มันจะทำให้ชีวิตหนูไม่เจริญเลยไหมคะ หนูควรจะทำยังไงดี เพื่อที่จะอยู่กับความรู้สึกผิดแบบนี้ได้ ย้อนกลับไป หนูจะไม่ทำเลย มันทำให้ทุกอย่างไม่เหมือนเดิมเลยค่ะ