เคยคิดถึงเรื่องการไม่มีชีวิตอยู่แล้ว รู้สึกสงบนึ่งกว่าปกติหรือเปล่าครับ?

ก็อธิบายยากอย่างเหมือนกันครับว่ารู้สึกอย่างไร แต่รู้สึกว่าเหตุผลที่ทำให้อยากมีชีวิตอยู่ก็ไม่มี เหตุผลที่จะทำให้ฆ่าตัวตายก็ไม่มี แต่บางทีก็มีความคิดเรื่องความตาย แล้วรู้สึกว่าจิตใจและความคิดสงบกว่าปกติ รู้สึกโร่งและปลอดโปล่ง (แต่ไม่มีความคิดว่าจะฆ่าตัวตายนะครับ) ไม่ได้เป็นโรคซึมเศร้า เครียด หรือวิตกกางวล มากนัก ตัวผมนั้นเป็นคนที่มีโลกส่วนตัวสูงชอบอยู่กับตัวเองมากกว่าคนอื่น แต่ความสุขจริงๆของผมอาจจะเป็นการที่เห็นคนสนิทมีความสุขและไม่ทำเรื่องอะไรให้เราเครียดได้ครับ ผมเป็นคนที่ไม่ค่อยผูกมัดและยึดติดกับอะไรเลยทั้งสิ่งของ พ่อและแม่ รวมถึงพี่ชายด้วย มีไครเคยรู้สึกแบบนี้หรือเปล่าครับ ถ้ามีนี่ถือเป็นโรคทางจิตหรือเปล่า