ที่กล่าวอยู่มิได้ยึดถือ คำนี้คือ?

เมื่ออนัตตา พวกเกิด แก่ เจ็บ ตาย พวกอุบาทย์:) พวกเน่าเปื่อยผุพัง พวกไร้สาระแก่นสาร พวกฆาตกรลิบหาย เมื่อเจอกับนิพพานที่เป็นอัตา ทำไมถึงต้องคิดบ้างทำลายให้นิพพานเป็นอย่างนั้นตามไปด้วย.. มันเป๋นจั๋งใด๋

สอบถามท่านที่ทำฌานได้หลายระดับว่า...ฌาณระดับใดที่เจริญวิปัสสนาได้ดีและมีความตั้งมั่นที่สุดเพราะเหตุใด?

จิตรู้นิพพาน ใช้ปัญญาไม่ได้ใช้วิญญาณวิญญาณไม่ใช่ปัญญาวิญญาณไม่มีปัญญาวิญญาณทำหน้าที่รับรู้แบบธรรมดารู้แล้วก็ส่งไปที่มโนทวารให้จิตคิด เป็นสังขาร เกิดโยนิโสมนสิการเกิดปัญญาเข้าถึงนิพพาน

การเห็นอารมณ์ใดๆเรียกว่า“หนึ่งขณะจิต” เช่น เห็นการคิด การเดิน การขยับเคลื่อนไหว เห็นจิตมัน สุข ทุกข์ ตัวรู้เที่ยงคือตัวรู้ไม่ดับไปกับการเห็นอารมณ์จิตใดๆนั้น เช่น รู้ว่าคิดดับแต่ตัวรู้ไม่

1.เข้าใจว่าบรรลุธรรมแล้ว(อรหันต์)เวทนาต้องไม่เกิด ไม่กำเริบกลับ 2.เข้าใจว่า วิญญาน(ขันธ์)คือจิต 3.เข้าใจว่าจิตทำหน้าที่รู้(วิญญาน)ดับไปแล้ว จะต้องไม่มีปฎิสนธิจิตใหม่(ชีวิตตินทรีย์) 4.ไม่เข้าใจรูปนามบั

ใจเป็นที่รวมทั้ง กุศลและอกุศล เป็นความรู้สึกในขณะนั้น เมื่อจิตเป็นกุศล ใจก็เป็นสุข เมื่อจิตเป็นอกุศลจิตก็ทุกข์ จิตกับใจ เป็นดั่งน้ำสี มันแยกกันอยู่ จิตเป็นดั่งตัวจิต ใจเป็นเจตสิก เห็นใจเกิดขึ้นมาแล้ว

แยกจิตออกจากจิตได้จะ เกิดช่องว่าง ผู้ดู(จิต)กับ อารมณ์ในขันธ์ทั้ง5(จิต) เป็นคนอีกคนที่ยืนบนฝั่ง ดูกระแสน้ำอารมณ์อันเชี่ยวกราก สังขารุเปกขาญาน

เอาเป็นว่า แค่กายคตาสติ อย่างเดียว ก็งงกันไปทั้งโลกแล้ว สติปัฐฐานอื่น จะไม่งงกันไปทั้งจักรวาลหรา สั้นๆ

ยิ่งพูดอธิบายปรมัตถธรรมก็ยิ่งเลอะเทอะ เพราะจะตกสู่บัญญัติธรรม จึงต้องอธิบายสภาวะธรรมด้วยการเห็นสภาวะจริงตรงหน้าขณะนั้น สภาวะจริงตรงหน้าขณะนั้น ก็ต้องแยกออกได้ว่าอะไรคือผู้เห็น อะไรคือผู้ถูกเห็น สภาวะ