ผมเป็นคนนึงในห้องครับ ที่เพื่อนไม่ยอมคุยด้วย(ทั้งห้อง)มันบวกกับนิสัยผมตรงที่ว่าผมไม่ค่อยมีเรื่องที่จะพูดกับคนอื่น หรือผมอยากจะคุยแต่ทั้งสายตาและสีหน้าของเขาไม่ได้อยากพูดกับผมเลยจะมีก็ต่อเมื่อทำงานเท่านั้น งานกีฬาสีเขาก็ให้ทำงานกันทั้งห้องเหมือนกันครับ แต่ผมเป็นคนเดียวที่โดนบอกว่า"จะไปไหนก็ไป" เมื่องานกีฬาสีจบแล้วครูถามว่า"ใครช่วยทำอะไรบ้าง" ผมเลยโดนลงโทษไปเต็มๆ ก็พอเข้าใจอยู่บ้างว่าผมมันหน้าเหมือนปลวก เป็นเด็กเอ๋อ ผมอยากจะออกจากจุดนี้ ผมลองหมดทุกอย่างแล้วไม่ว่าจะเป็นปรับปรุงตัวใหม่ พยายามไปหากีฬาไหม่ๆเล่น แต่ปัญหาก็คือไม่มีใครเล่นหรืออยากเล่นกับผม ที่บ้านก็มีแต่เรื่องให้ปวดหัว พ่อแม่ทะเลาะกันแทบทุกกวันผมกลับมาบ้านนอนบนเตียงแล้วคิดในใจว่า"สรุปแล้วเราเป็นตัวอะไรกันแน่ถึงไม่มีใครอยากอยู่ใกล้สักคน เราสมควรเกิดมาบนโลกใบนี้จริงรึเปล่า"
ทำยังไงให้ออกจากการโดนบูลลี่?