ดั่งนารีที่ต้องนองน้ำตา

กระทู้สนทนา

แต่งกลอน

สุรีย์ฉายสาดส่องจากท้องฟ้า

สู่พื้นหล้าเรืองรองงามผ่องใส

ดอกไม้บานเริงรับกับอุ่นไอ

ส่งกลิ่นหอมกำจายชวนให้ชม

ภุมรินบินร่อนตอนรุ่งสาง.

เคล้ากลีบบางเชยชิดสนิทสนม

แล้วลอยลาลับหายกับสายลม

หาดอมดมดอกใหม่ตามรายทาง

ความสดใสถูกลิ้มชิมรสหวาน

เปรียบชายหว่านคำลวงเป็นบ่วงขวาง

ให้นารีหลงใหลปล่อยใจวาง

แล้วถูกหมางเมินหายไม่เหลียวมอง

โอ้มาลีกลีบบางพรางร่วงหล่น

ก็เหมือนคนถูกทำให้ช้ำหมอง

ดอกไม้ร่วงลงดินสิ้นคนมอง

ดั่งนารีที่ต้องนองน้ำตา..

แก้ไขข้อความเมื่อ

แสดงความคิดเห็น

คุณสามารถแสดงความคิดเห็นกับกระทู้นี้ได้ด้วยการเข้าสู่ระบบ

สุนันท์ยา

สดายุ...

อ่านกระทู้อื่นที่พูดคุยเกี่ยวกับ แต่งกลอน

{room_name}