***ดั่งนารีที่ต้องนองน้ำตา***

สุรีย์ฉายสาดส่องจากท้องฟ้าสู่พื้นหล้าเรืองรองงามผ่องใสดอกไม้บานเริงรับกับอุ่นไอส่งกลิ่นหอมกำจายชวนให้ชม ภุมรินบินร่อนตอนรุ่งสาง.เคล้ากลีบบางเชยชิดสนิทสนมแล้วลอยลาลับหายกับสายลมหาดอมดมดอกใหม่ตามรายทาง

สุดวิโยคโศกครวญกำศรวลเศร้า น้ำตาเคล้านองท่วม ร่วมวิถี สิ้นพระองค์ หลักชัย ไทยเคยมี เหลือเกินที่ จะหยุดยั้ง ดั่งสิ้นใจ น้ำตารินไหลหล่นบนใบหน้า เมื่อถึงคราสิ้นลับ ดับตักษัย พระผู้เป็นดุจบิดา ของปวงไทย

เมื่อรักเก้อเพ้อท้อก็ขอพัก หยุดดึงชักเปลวเพลิงรำเริงผลาญ ยิ่งยื้อหัวใจต่อ..ทรมาน โศกสะท้านสะเทือนทั่วเรือนใจ . เหนื่อยเหลือเกินเดินหาคำว่ารัก หัวใจแทบกระอักเขาผลักไส ฝืนชะตาคว้าดาวพร่างพราวไกล ชาตินี้