ฉันชอบนอนบนฟูก แห้งๆ มีกลิ่นน้ำยาปรับผ้านุ่มอ่อนๆ
ชอบนอนตามลำพัง มากกว่าจะมี สิ่งมีชีวิตอื่นใด มาก่ายเกย และหายใจอยู่ใกล้ๆ
การนอนบนที่นอนที่นิ่ง ไม่เคลื่อนไหว เชื่อมโยงฉัน ได้ดีมากกว่า กับโลกอีกแห่งหนึ่ง
โลกที่ต่างจาก โลกที่เมื่อฉันต้องลืมตา ต่อสู้ดิ้นรน เอาตัวรอดให้ได้ในแต่ละวัน
ฉันเรียกโลกที่ฉันมีชีวิต ตอนหลับตาว่า “เคิลล์”
เป้าหมายในแต่ละวันของฉัน คือ การเข้าสู่ “เคิลล์” และอยู่ให้นานที่สุด
ไม่ใช่ทุกครั้งของการนอนที่ฉันจะหาฟูกแห้งๆ ซุกตัวนอนได้
บางทีก็เป็น ก้นกระถางต้นไม้ ที่เงียบๆ
บางครั้งก็หาได้เพียง หลังตู้ไม้อัด กลิ่นจางๆของไม้ ฉาบด้วยผงฝุ่นบางๆ
หรือไม่ก็หาได้แค่กองผ้าหลากสี กลิ่นยายเจ้าของบ้าน ที่ฉันยืดเป็นที่อยู่อาศัย
แต่ครั้งนี้ โชคดีกว่าทุกครั้ง
ฉันเห็นหน้าต่างบ้านชั้น 2 ที่ปรกติจะถูกปิด กลับถูกเปิดรับลมจากด้านนอก
หลังจากกินมื้อเย็นอื่มพอประมาณ เมื่อสบโอกาสจึงหาจังหวะไม่ให้ใครเห็น ปลีกวิเวกออกมา
ปืนขึ้นต้นไม้ใหญ่ หน้าบ้าน อาศัยกิ่งของต้นไม้ที่โน้มไปยังหน้าต่างบ้านชั้น2 อย่างง่ายดาย
พลันที่เท้าแตะขอบหน้าต่าง ก็เห็นแสงจากเสาไฟนอกบ้าน ส่องกระทบไปยังห้องโถงของบ้าน
จุดที่ฟูกที่นอน ลายสก็อตสีน้ำเงินเหลืองคาดแดง วางแผ่อยู่
ฉันก้าวเดินไป อย่างช้าๆ ไปยังวัตถุ กลางบ้าน
จากนั้นจึงนั่งกึ่งนอน ดมกลิ่นแสงแดดอ่อนๆที่ยังไม่จางดี
ฉันจำได้ว่า เป็นฟูกเดียวกันกับที่ แอบชำเลืองเห็นเจ้าของฟูก แบกอย่างทุลักทุเล นำมาตากแดด เมื่อตอนบ่ายแก่ๆ
มันถูกวางแผ่บน เสื่อกกโบราณ ที่เหมาะต่อการฝนเล็บของฉันเป็นอย่างมาก
หลังจากทำความสะอาดร่างกาย รู้สึกสบายตัวเป็นอย่างมาก
เมื่อเริ่มรู้สึกผ่อนคลาย ฉันก็ค่อยๆหลับตาลงช้าๆ เก็บเท้าเก็บมือเก็บหาง คุดคู้อยู่ บนฟูกอุ่นๆ กลางห้องโถงชั้น2ของบ้าน
แค่เพียงครู่เดียว ฉันก็เชื่อมตัวเองเข้ากับ“เคิลล์”
ที่“เคิลล์” ฉันจะตื่น และพบว่าตัวเอง นอนบนโขดหินริมลำธาร แสงแดดอ่อนๆ ยามสาย อาบตัวฉันอยู่
แวดล้อม ด้วย สนามหญ้า ต้นไม้ และดอกไม้ มีผีเสื้อ แมลงปีกแข็ง มากมาย ให้เห็น
ในครั้งแรกที่ฉันเชื่อม เข้ากับ “เคิลล์”
ฉันนั่งจ้องปลาในน้ำ บนโขดหิน ก้อนเดิมที่ตื่นขึ้นมา นั่นเป็นครั้งแรกในชีวิต ที่เห็น ปลาตัวเป็น ๆในน้ำ
ฉันที่ยืดตัวบิดขี้เกียจ เรียกความกระปรี้กระเปร่า
แล้วจ้องไปยัง ปลาในน้ำที่ ประคองคีบอ่อนๆ ทรงตัวอยู่ในน้ำ อย่างใจเย็น เล็มอาหารตามโขดหิน
ฉันจ้องมันอยู่ สักครู่ แล้วจึงพุ่งทะยานอย่างรวดเร็วและนุ่มนวล ลงไปในธารเล็กๆ
สัมผัสถึงทรายละเอียดที่เท้าแตะลงไปบนพื้นน้ำ รู้สึกถึงสายน้ำที่เย็นเฉียบ
และลิ้มรสของเลือดปลาสดๆ ที่คาบอยู่ในปาก
จากนั้นฉันก็ลืมตาคืนมา ในฉับพลัน
ปิดการเชื่อมต่อ กับ “เคิลล์” ในทันที
ในครั้งที่สอง ฉันตื่น บนโขดหินก้อนเดิม
คราวนี้ ฉันลองกระโดดลงไปในลำธาร ที่มีปลาว่ายอยู่ เช่นเดิม
แต่ขยับทิศทางการกระโดด เฉียงๆออกจากตัวปลา ไม่ให้เจ้าปลาตื่นกลัวและว่ายหนีไป
คราวนี้ ปลาเพียงแค่ ว่ายเลี่ยงผ่านฉันไป จากนั้นมันก็ ทรงตัวอยู่ในน้ำ นิ่งๆ เล็มอาหารตามขอบหิน ใต้น้ำต่อไป
ฉันยืนจังก้าอยู่ในน้ำที่สูงแค่ระดับครึ่งน่องทั้ง 4 ข้าง อยู่สักครู่
เพื่อรอจังหวะ จากนั้นจึง พุ่งหน้าลงไปงับปลาตัวเดิม
และเมื่อได้สัมผัสเลือดของมันสดๆ ในปาก
ทุกอย่างใน “เคิลล์” ก็ อันตรธานหายไป
และลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง บนกองผ้าเก่าที่วางบนโซฟาชำรุด หลังหนึ่ง
ฉันจึงสันนิษฐานเอาเองว่า
ที่ “เคิลล์” ฉันไม่ได้รับอนุญาต ให้ กิน สิ่งมีชีวิตใดที่ฉันพบเจอ
ที่นี่ ฉันทำได้เพียงแค่ มอง สังเกตการณ์
หรือในบางครั้ง ฉันก็ทำทีว่าจะกินพวกมัน หยอกล้อกับพวกมัน แต่ไม่ได้ทำอันตรายใดๆ
เพียงเท่านี้ ฉันก็อยู่ที่ “เคิลล์” ได้นานเท่าที่ต้องการแล้ว
จะยกเว้นก็แค่ตอนที่ปวดฉี่ หรือ ปวดอึ เท่านั้นเอง ที่ทำไม่ได้ที่ “เคิลล์”
เพราะทุกครั้งที่ทำ ก็พบว่า ตัวเองต้องลืมตาขึ้นมา
พร้อมกลิ่นตัวที่ไม่น่าชื่นใจเท่าไหร่นัก
และบางทีก็พาลเจ็บตัว หากมีใครรู้ ว่าฉันเผลอฉี่หรือ อึ บนจุดที่นอนอยู่
หากโชคดี
จับก้นดมไม่ได้ ก็รอดตัว
ดรีมเคิลล์