ที่สระน้ำอันกว้างใหญ่ ด้านหลังห้องบรรทมของจักรพรรดิเนรอส....
ที่นี่ คือหนึ่งในรมณียสถานหลายๆ แห่งอันเป็นที่โปรดปรานของเนรอส มันเหมือนกับยกเอาสระน้ำที่เกิดเองตามธรรมชาติเข้ามาไว้ในพระตำหนัก ให้ช่างทำการตกแต่งเพิ่มเติม จนกลายเป็น "สระน้ำไฮเท็ค" น้ำซึ่งเป็นน้ำแร่ ปรับอุณหภูมิได้ตามความชอบใจของเจ้าของ รวมทั้งแสงสีจากโคมไฟรอบสระ
จักรพรรดิเนรอส กำลังทรงเพลิดเพลินกับการให้พระวรกายอันเปล่าเปลือยแช่อยู่ในน้ำแร่อุ่นๆ สลับกับการแหวกว่ายไปมา
ครั้นทรงมองเห็นเซฟิย่าเดินตรงเข้ามาหาแต่ไกล ก็ตรัสทักขึ้นก่อน
"เซฟิย่า...ในที่สุด เจ้าก็กลับมาหาข้าแล้ว หลังจากที่จากข้าไปหลายวัน..."
"เพคะ ฝ่าบาท..." สาวชาวสหพันธรัฐผู้ได้กลายมาเป็นพระสนมแห่งจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิทูลตอบ แล้วตามด้วยคำถาม "ฝ่าบาท ทรงพระเกษมสำราญดีอยู่หรือเพคะ ?" ขณะที่ทูลถาม นางพยายามบังคับเสียงพูดของตัวเองมิให้สั่น และสังเกตทั้งปฏิกริยาและลักษณะการตรัสของเนรอสด้วยใจระทึก!
'ขอให้เจ้าอสูรร้าย ไม่แฝงตัวอยู่ในพระองค์ในยามนี้ด้วยเถิด!' เซฟิย่านึกภาวนาอยู่ในใจ ขณะที่กำลังย่างเดินเข้าไปใกล้ โดยมีกัปตันวันชนะซึ่งอยู่ภายใต้ระบบอำพรางตัวเดินตามหลังอยู่ห่างๆ
"ข้าสบายดี เซฟิย่า..." เนรอสตรัสตอบและแย้มสรวลให้นาง ดูเหมือนพระองค์กำลังทรงมีพระอารมณ์ดี "แล้วเจ้าล่ะ ไม่เป็น 'ไข้ระดู' แล้ว และกลับสู่ภาวะปกติแล้วกระมัง ?"
"เพคะ ฝ่าบาท" นางทูลตอบ เริ่มรู้สึกใจชื้น เพราะน้ำเสียงของเนรอสขณะนี้ ฟังดูเหมือนเนรอสพระองค์เดิม ทั้งพระอิริยาบทก็ดูผ่อนคลาย สบายๆ
"ถ้าเช่นนั้น ก็ลงมาในสระ เล่นน้ำกับข้าเดี๋ยวนี้เถิด! ข้าอยากจะโอบกอดเจ้าเต็มทีแล้ว พระสนม!" เนรอสตรัสพลางยื่นพระหัตถ์ขวาออกไปหานางซึ่งขณะนี้ได้เดินมาถึงและหยุดอยู่ริมสระแล้ว
"เอ้อ..." เซฟิย่าทำท่าลังเล เพราะนางรู้ดีว่าเบื้องหลังของนาง มีกัปตันวันชนะอยู่ในสภาพล่องหนตามมาอยู่
"เป็นอะไรไปเล่า ? หรือว่าเจ้า เกรงว่าจะมีผู้ใดพบเห็น ?" เนรอสทั้งตรัสถามและคาดเดา ทรงมองหน้าของนางด้วยความพิศวงสงสัยเล็กน้อย แล้วก็ทรงแย้มสรวลให้นางอีกครั้ง ก่อนจะตรัสปลอบใจนาง
"ไม่มีใครมาดอก...เจ้าอย่ากังวลไปเลย! นี่เป็นเขตพระราชฐานด้านในและเป็นส่วนตัวลับสุดยอดของข้า ผู้อื่นใด คนไหนก็ตามแต่ หากมิได้รับอนุญาตจากข้ามาก่อน จะเข้ามาไม่ได้เลย...เพราะฉะนั้น จงเปลื้องผ้าอาภรณ์ของเจ้าแล้วลงมาในสระเดี๋ยวนี้เถิด!"
เซฟิย่ายังคงอึกๆ อักๆ แต่แล้วก็โล่งอก เมื่อได้ยินเสียงของกัปตันกระซิบบอกที่ข้างหู
"พี่วันชนะจะออกไปก่อนละนะ เจ้าทำตามรับสั่งของเนรอสเถิด ไม่ต้องกลัว ตอนนี้เขาดูท่าทางเป็นปกติ..."
พระสนมพยักหน้าช้าๆ ในลักษณะราวกับให้คำตอบแก่ทั้งสองคน ทั้งคนที่มองเห็นตัวตนอยู่ข้างหน้า และคนซึ่งล่องหนอยู่ข้างหลัง ไม่รู้ว่าจริงๆ แล้วนางพยักหน้าให้ใครกันแน่!
นางค่อยๆ เปลื้องอาภรณ์ตกลงบนพื้นหินอ่อนทีละชิ้นๆ...พลางจับตามององค์จักรพรรดิ
เนรอสทรงเบิกเนตรกว้าง ทรงจ้องมองสรีระอันสมส่วนและขาวผ่องยองใยของนาง
"อา...." ทรงเปล่งพระสุรเสียงกระเส่าเล็กน้อย "รีบๆ ลงสระมาเสียทีเถิดเจ้า!"
เซฟิย่าค่อยๆ ก้าวเท้าขวานำหน้าไปก่อน จุ่มปลายเท้าลงในน้ำ ตามด้วยเท้าซ้าย อย่างช้าๆ เข้าไปหาองค์จักรพรรดิ
วินาทีนั้น เนรอสทรงยื่นพระหัตถ์คว้าแขนนางแล้วฉุดดึงเข้าหาพระองค์โดยพลัน!
"ว้ายยย!!"
เซฟิย่าร้องออกมา และเพราะไม่ทันได้ตั้งตัว นางจึงเซถลาโถมทับร่างของเนรอส องค์จักรพรรดิหัวเราะชอบใจ กอดรัดฟัดเหวี่ยงกับนางกลางสระน้ำ
เสียงหัวเราะด้วยความสนุกสนานเบิกบานใจของสองหนุ่มสาวดังขึ้นหลังจากนั้น และไม่นานก็กลายเป็นเสียงอันเกิดจากอารมณ์สุนทรีย์อีกชนิดหนึ่ง มีความกระสันสวาทเป็นบ่อเกิด ตามมาด้วยลีลาแห่งการเล้าโลม เพื่อการเสพสม ริมสระน้ำอีกด้านหนึ่งอันเป็นรมณียสถานประดับด้วยดอกไม้นานาพันธุ์สุดแสนตระการตา! มีเหล่าสกุณาและผีเสื้อสีสดสวยหลากหลายบินไปมา เหมือนว่ากำลังชมลีลาแห่งมนุษย์โลก ณ เบื้องล่าง...
แต่ทว่า...มันมิได้มีเฉพาะแต่พวกมันเท่านั้นที่กำลังชม "หนังสด" กันอยู่ในขณะนี้!
บนต้นไม้สูงใหญ่ มีกิ่งใบหนาทึบ สายตาคู่หนึ่ง ฉายความหื่นกระหายอย่างแรงกล้า กำลังมองลอดช่องใบไม้ดูอยู่เช่นกัน!
"เจ้ากลับมาเข้าร่างของมันช้าไป!" เสียงหนึ่งดังมาจากเบื้องบนของเจ้าของตาคู่นั้น
"เจ็บใจจริงๆ!" เจ้าของตาคู่นั้นซึ่งขณะนี้ได้แต่แอบดูอย่างเดียวด้วยความเร่าร้อนในกามบ่น "ข้าน่าจะกำลังเป็นผู้สอดใส่นางในขณะนี้!"
"แต่แบบนี้ ก็ดีเหมือนกัน" เสียงจากเบื้องบนว่า
"ดีอย่างไรกัน ? ข้าทุรนทุรายจะแย่อยู่แล้ว!" ผู้แอบมองถาม
"ข้าว่าดี! เพราะว่า นางสนมนั่นจากจักรพรรดิเนรอสไปนาน และเจ้าเองก็มิได้เสพวสาทกับหญิงชาวโลกคนใดมาหลายวันเช่นกัน หากเจ้าแฝงอยู่ในร่างของเนรอสในตอนนี้ ข้าเกรงว่า เจ้าอาจจะกระทำการบุ่มบ่าม เปิดเผยความป่าเถื่อนของตัวเองออกมา และกระทำกับนางด้วยความรุนแรงเกินไป ซึ่งนั่นจะเป็นการที่จะทำให้เจ้าพลั้งเผลอ เปิดเผยตัวจริงออกมาให้นางเห็น! ดีไม่ดี อาจปล่อยตัวเองหลุดออกมาจากร่างของเนรอสเพื่อลงมือทำการเสพสมด้วยตัวจริงของเจ้าเอง!! ซึ่งถ้าเป็นเช่นนั้น ก็จะเสียเรื่อง เสียแผนหมด! เพราะฉะนั้น ให้เนรอสตัวจริงได้แสดงบทบ้าง จะได้ลดความน่าสงสัยในตัวเจ้าลงไป! เพราะที่ผ่านมา เริ่มมีคนสงสัยเจ้าแล้วนะ การสวมบทบาทของเจ้า ยังไม่แนบเนียนเพียงพอ รู้ไหม ? เพราะฉะนั้น จำเป็นต้องให้เนรอสตัวจริงแสดงบทบาทบ้าง!"
"ฮึ่ยยย!!!" ผู้แอบมองซึ่งเคยแฝงร่างเข้าไปอยู่ในกายจักรพรรดิมีอาการหงุดหงิดและงุ่นง่าน "น่าอึดอัดเสียจริงๆ!"
"เอาเถิดน่า...ปล่อยเขาเป็นตัวของตัวเองไปก่อน เป็นการชั่วคราว และเจ้าเอง ก็ควรจะหาเหยื่อสักคน เพื่อระบายความใคร่ของเจ้าเสียให้หนำใจสักคราหนึ่งเสียก่อน ก่อนที่จะกลับเข้าแฝงร่างของเนรอส จะได้ดับความกระหาย ดับไฟราคะอันมากมายของเจ้าลงบ้าง และเมื่อได้อยู่กับพระสนมนั่น ก็จะได้กระทำการอันนิ่มนวล ไม่รุนแรงกักขฬะ ให้นางได้เชื่อใจและไว้ใจเจ้ามากขึ้น เข้าใจไหม
กามาร่า ?"
"ฮึ่มม...เข้าใจแล้ว!"
"งั้น...ตอนนี้ ข้าจะพาเจ้าออกไปนอกวัง แล้วเราไปส่องจับผู้หญิงสวยๆ สักคน ให้เจ้าเสพสม"
"รีบๆ พาข้าไปหาด่วนเลย! ข้าจะคลั่งตายอยู่แล้ว! ดูสิดู...ไอ้จักรพรรดิ มันกำลังเสพอย่างเมามันเลย...อาา!!" ขณะที่พูดไปพลางจ้องมองไปพลาง น้ำลายมันก็ไหลย้อยหยดติ๋งๆ ดวงตาทั้งสองแทบถลนออกนอกเบ้า!
ฉับพลันนั้น ร่างของมันก็เป็นเหมือนถูกย่อยสลายกลายเป็นผงธุลีอันละเอียดที่สุด และถูกพลังบางอย่างจากเบื้องบนดูดขึ้นไปทั้งหมด โดยใช้เวลาไม่ถึงวินาที มันก็หายไปจากบนต้นไม้นั้น!
สองชั่วโมงต่อมา บริเวณชานเมืองแห่งหนึ่ง ประชาชนชาวจักรวรรดิพากันแตกตื่น มุงดูซากศพสตรีสาวนางหนึ่งซึ่งเปลือยเปล่า เสื้อผ้าฉีกขาดแทบไม่เหลือติดกาย ตามตัวมีรอยแผลถูกจิกด้วยเล็บเหมือนเล็บสัตว์อะไรสักอย่างซึ่งไม่มีใครรู้ได้ ทั้งยังมีรอยถูกกัดจากคมเขี้ยว และมีร่องรอยถูกข่มขืน!!
บุรุษผู้เป็นเกษตรกรคนหนึ่งเล่าว่า ขณะที่เขากำลังทำงานอยู่ในไร่ส้ม ได้เห็นศพของนางตกลงมาจากฟ้า !!
=========================================================================
ฝ่ายกัปตันวันชนะ เมื่อเห็นว่าเซฟิย่าได้พบกับจักรพรรดิเนรอส ซึ่งดูแล้วไม่มีอะไรผิดสังเกต เชื่อได้ว่าเป็นเนรอสคนเดิม จึงคิดว่าไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงสำหรับเซฟิย่า อีกทั้งเนรอสก็กำลังขะยั้นขะยอให้นางเปลื้องผ้าลงสระน้ำไปหาด้วย ตนเองซึ่งอำพรางตัวอยู่ จึงไม่สมควรแอบดูอยู่ต่อไป จึงได้กระซิบบอกเซฟิย่าให้ไปหาเนรอส ส่วนตนขอออกไปก่อน แล้วก็หันหลังกลับ เดินออกมาจากบริเวณสระน้ำนั้น...
พอเดินมาถึงบริเวณกลางห้องโถง ซึ่งมีทางแยกให้เดินไปได้อีกหลายทาง กัปตันก็มองหาสองสาวชาววัง ลิลลี่และโรซ่า เพื่อจะแอบฟังทั้งสองพูดคุยกัน เผื่อจะได้ทราบว่ามารดาของเซฟิย่าพักอยู่ที่ไหน...ในที่สุดก็พบนางทั้งสองกำลังเดินไปยังห้องๆ หนึ่ง จึงรีบเร่งฝีเท้าเดินตามหลังไป
ถึงหน้าห้องนั้น ลิลลี่ยกมือขึ้นเคาะประตู ก๊อกๆๆ
มีเสียงหญิงสูงวัยนางหนึ่งเอ่ยถาม "ใครน่ะ ?"
"เราเองเจ้าค่ะ" ลิลลี่ตอบ "ข้า ลิลลี่ และโรซ่า เจ้าค่ะ"
"อ้อ...พวกเจ้าสองคนเองหรือ เข้ามาสิ!"
"เจ้าค่ะ ท่านแม่!"
กัปตันวันชนะขมวดคิ้วให้กับคำว่า "ท่านแม่" ของลิลลี่ ก่อนจะรีบเดินตามสองสาวเข้าห้องไป
ผู้ที่อยู่ในห้องนั้น คือภริยาของ เฮโรดัส หัวหน้าผู้พิพากษาตุลาการศาลทวีป มารดาของเซฟิย่านั่นเอง!
"เซฟิย่าไปเข้าเฝ้าองค์จักรพรรดิแล้วหรือ ?" นางถามสองสาว
"ไปแล้วเจ้าค่ะ" โรซ่าตอบ "ตอนนี้ ก็คงจะกำลังปรนนิบัติฝ่าบาทอยู่เป็นแน่เจ้าค่ะ"
"ท่านแม่ หิวหรือยังเจ้าคะตอนนี้ ?" ลิลลี่เอ่ยถามบ้าง
"อืม...ก็นิดหน่อยนะ"
"จะรับอะไรดีเจ้าคะ สำหรับอาหารค่ำวันนี้ ?"
"เอา...ต้มยำอะไรก็ได้ สักอย่างหนึ่ง ต้มจืด ไข่เจียวสักสองฟอง ก็พอแล้วหละ"
"ได้เจ้าค่ะ ท่านแม่รอสักครู่นะเจ้าคะ เราสองคนจะรีบทำมาให้เจ้าค่ะ"
"จ้ะๆ ไปเถิดลูก"
"เจ้าค่าาา"
ครั้นสองสาวออกไปจากห้องและประตูห้องถูกปิดแล้ว มารดาของเซฟิย่าก็นั่งนิ่งตัวตรงอยู่บนเตียง สักครู่หนึ่ง ก็ทำท่าจะเอนกายลงนอน
กัปตันจึงส่งเสียงขึ้นเบาๆ
"ท่านหญิงขอรับ!"
"ว้ายย!" นางร้องออกมาคำหนึ่งแล้วดีดตัวขึ้นนั่ง รีบเอาสองมือปิดปาก มองซ้ายมองขวาและถาม "ใคร อยู่ตรงไหน ??"
กัปตันไม่ตอบคำถามนั้น แต่บอกกำชับนางก่อน
"ท่านหญิง โปรดอย่าได้ส่งเสียงดังขอรับ ข้างหน้าของท่านขณะนี้ คือ วันชนะ ผู้มาจากแดนไกลพร้อมกับบริวารหลายคน เราเคยพบกันแล้วขอรับ"
"ข้างหน้าของข้า ตอนนี้ อย่างนั้นรึ ??" ภริยาหัวหน้าผู้พิพากษาถามด้วยสีหน้าตาตื่น
"ใช่ขอรับ"
"แล้ว ทำไม ข้าถึงมองไม่เห็นท่าน ?"
"ข้าอำพรางตัวอยู่ขอรับท่านหญิง"
"อำพรางตัว ?" นางทำตาโต "ท่านแสดงความมหัศจรรย์อีกแล้ว ท่านวันชนะ ปรากฏตัวให้ข้าเห็นหน่อยสิพ่อคุณ! ข้าจะได้วางใจ"
"ได้ขอรับ" กัปตันตอบยิ้มๆ แล้วเอื้อมมือปิดสวิทช์เครื่องอำพรางตัว จากนั้นเบื้องหน้าของท่านหญิงจึงค่อยๆ ปรากฏร่างของกัปตันวันชนะอย่างรางเลือนขึ้นมาก่อนจะชัดเจนสมบูรณ์
"น่าอัศจรรย์จริงๆ เครื่องมือของท่าน" นางกล่าวชม "ท่านสร้างมันขึ้นมาด้วยตัวของท่านเองรึ ?"
"ในโลกอนาคต ก็มีคนใช้กันนะขอรับ...แต่ ใช่ขอรับ เครื่องนี้ ข้าสร้างมันขึ้นมาเอง"
"อืม...เก่งจริงๆ เสียดายที่ท่านมีภรรยาเสียแล้ว ไม่อย่างนั้น ข้าคงยกเซฟิน่า ลูกสาวคนเล็กอีกคนให้เป็นภรรยารับใช้ท่าน"
กัปตันหัวเราะ ก่อนตอบ "นางยังวัยเยาว์นี่ขอรับ ต่อไปในอนาคต คงได้พบใครสักคนที่เหมาะสมและคู่ควร"
"คงยากละพ่อหนุ่ม เพราะนางเป็นคนเจ้าอารมณ์ มักเกรี้ยวกราด แต่ข้าก็หวังว่าจะเป็นอย่างที่ท่านว่านะ...เอาละ! ขอถามหน่อย...ท่านมาที่นี่ทำไมหรือ ?"
"เอ้อ..." กัปตันวันชนะลังเล แล้วครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ยังไม่ตอบคำถามของนาง แต่กลับตั้งคำถามๆ กลับ
"ท่านหญิง อยู่ที่นี่เป็นอย่างไรบ้าง สบายดีหรือไม่ หรือมีเรื่องลำบากอันใดหรือไม่ขอรับ ?"
"ทำไมหรือ ?" นางย้อนถามพลางจ้องมองหน้ากัปตัน "จะชวนข้า ให้กลับไปสหพันธรัฐกับท่าน อีกครั้งหนึ่งหรือไร ?"
"ใช่ขอรับ ท่านหญิง ท่านเดาเก่งจริงๆ" กัปตันตอบแล้วยิ้ม
"อืม...ข้าก็อยู่ที่นี่ สุขสบายดีนะพ่อหนุ่ม ไม่มีปัญหาอันใด องค์จักรพรรดิก็ทรงมีพระเมตตา ทรงทำดีกับข้าและเซฟิย่า คิดว่า นางเองก็คงมีความสุข ตอนนี้ ข้าแอบหวังอะไรบางอย่าง"
"อะไรหรือขอรับ ?"
"ข้าอยากให้เซฟิย่า
ตั้งครรภ์ และหากเทพเจ้าจะทรงโปรด ข้าปรารถนาให้นางคลอด
โอรส สักองค์ ให้แก่เนรอส! หากได้เช่นนั้นละก็ ความใฝฝันอันสูงสุดของนาง ก็อาจจะมีความเป็นไปได้มากขึ้น!"
"ก็คือ การขึ้นเป็นพระจักรพรรดินี!" กัปตันกล่าวขยายความ
"ถูกต้อง...ท่านวันชนะ"
"ท่านหญิงเอง...ก็คงปรารถนาให้เซฟิย่า สมหวัง ?"
"มารดาทุกคน ย่อมปรารถนาความสำเร็จแก่ลูกสาวของตนเองทั้งนั้นแหละจ้ะ พ่อหนุ่ม" ภริยาหัวหน้าผู้พิพากษากล่าวด้วยสีหน้าแช่มชื่น แววตาเปี่ยมด้วยความหวัง
กัปตันวันชนะพยักหน้า แล้วถามต่อ
"อีกนานสักเพียงใดขอรับ ที่สาวใช้สองนางนั้นจะกลับมา ?"
(ต่อครับ)
💫🕛💫🚀 แดนศิวิไลซ์ ( หลงกาล ภาค 2 ) ตอนที่ 35 🚀💫🕛💫
ที่นี่ คือหนึ่งในรมณียสถานหลายๆ แห่งอันเป็นที่โปรดปรานของเนรอส มันเหมือนกับยกเอาสระน้ำที่เกิดเองตามธรรมชาติเข้ามาไว้ในพระตำหนัก ให้ช่างทำการตกแต่งเพิ่มเติม จนกลายเป็น "สระน้ำไฮเท็ค" น้ำซึ่งเป็นน้ำแร่ ปรับอุณหภูมิได้ตามความชอบใจของเจ้าของ รวมทั้งแสงสีจากโคมไฟรอบสระ
จักรพรรดิเนรอส กำลังทรงเพลิดเพลินกับการให้พระวรกายอันเปล่าเปลือยแช่อยู่ในน้ำแร่อุ่นๆ สลับกับการแหวกว่ายไปมา
ครั้นทรงมองเห็นเซฟิย่าเดินตรงเข้ามาหาแต่ไกล ก็ตรัสทักขึ้นก่อน
"เซฟิย่า...ในที่สุด เจ้าก็กลับมาหาข้าแล้ว หลังจากที่จากข้าไปหลายวัน..."
"เพคะ ฝ่าบาท..." สาวชาวสหพันธรัฐผู้ได้กลายมาเป็นพระสนมแห่งจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิทูลตอบ แล้วตามด้วยคำถาม "ฝ่าบาท ทรงพระเกษมสำราญดีอยู่หรือเพคะ ?" ขณะที่ทูลถาม นางพยายามบังคับเสียงพูดของตัวเองมิให้สั่น และสังเกตทั้งปฏิกริยาและลักษณะการตรัสของเนรอสด้วยใจระทึก!
'ขอให้เจ้าอสูรร้าย ไม่แฝงตัวอยู่ในพระองค์ในยามนี้ด้วยเถิด!' เซฟิย่านึกภาวนาอยู่ในใจ ขณะที่กำลังย่างเดินเข้าไปใกล้ โดยมีกัปตันวันชนะซึ่งอยู่ภายใต้ระบบอำพรางตัวเดินตามหลังอยู่ห่างๆ
"ข้าสบายดี เซฟิย่า..." เนรอสตรัสตอบและแย้มสรวลให้นาง ดูเหมือนพระองค์กำลังทรงมีพระอารมณ์ดี "แล้วเจ้าล่ะ ไม่เป็น 'ไข้ระดู' แล้ว และกลับสู่ภาวะปกติแล้วกระมัง ?"
"เพคะ ฝ่าบาท" นางทูลตอบ เริ่มรู้สึกใจชื้น เพราะน้ำเสียงของเนรอสขณะนี้ ฟังดูเหมือนเนรอสพระองค์เดิม ทั้งพระอิริยาบทก็ดูผ่อนคลาย สบายๆ
"ถ้าเช่นนั้น ก็ลงมาในสระ เล่นน้ำกับข้าเดี๋ยวนี้เถิด! ข้าอยากจะโอบกอดเจ้าเต็มทีแล้ว พระสนม!" เนรอสตรัสพลางยื่นพระหัตถ์ขวาออกไปหานางซึ่งขณะนี้ได้เดินมาถึงและหยุดอยู่ริมสระแล้ว
"เอ้อ..." เซฟิย่าทำท่าลังเล เพราะนางรู้ดีว่าเบื้องหลังของนาง มีกัปตันวันชนะอยู่ในสภาพล่องหนตามมาอยู่
"เป็นอะไรไปเล่า ? หรือว่าเจ้า เกรงว่าจะมีผู้ใดพบเห็น ?" เนรอสทั้งตรัสถามและคาดเดา ทรงมองหน้าของนางด้วยความพิศวงสงสัยเล็กน้อย แล้วก็ทรงแย้มสรวลให้นางอีกครั้ง ก่อนจะตรัสปลอบใจนาง
"ไม่มีใครมาดอก...เจ้าอย่ากังวลไปเลย! นี่เป็นเขตพระราชฐานด้านในและเป็นส่วนตัวลับสุดยอดของข้า ผู้อื่นใด คนไหนก็ตามแต่ หากมิได้รับอนุญาตจากข้ามาก่อน จะเข้ามาไม่ได้เลย...เพราะฉะนั้น จงเปลื้องผ้าอาภรณ์ของเจ้าแล้วลงมาในสระเดี๋ยวนี้เถิด!"
เซฟิย่ายังคงอึกๆ อักๆ แต่แล้วก็โล่งอก เมื่อได้ยินเสียงของกัปตันกระซิบบอกที่ข้างหู
"พี่วันชนะจะออกไปก่อนละนะ เจ้าทำตามรับสั่งของเนรอสเถิด ไม่ต้องกลัว ตอนนี้เขาดูท่าทางเป็นปกติ..."
พระสนมพยักหน้าช้าๆ ในลักษณะราวกับให้คำตอบแก่ทั้งสองคน ทั้งคนที่มองเห็นตัวตนอยู่ข้างหน้า และคนซึ่งล่องหนอยู่ข้างหลัง ไม่รู้ว่าจริงๆ แล้วนางพยักหน้าให้ใครกันแน่!
นางค่อยๆ เปลื้องอาภรณ์ตกลงบนพื้นหินอ่อนทีละชิ้นๆ...พลางจับตามององค์จักรพรรดิ
เนรอสทรงเบิกเนตรกว้าง ทรงจ้องมองสรีระอันสมส่วนและขาวผ่องยองใยของนาง
"อา...." ทรงเปล่งพระสุรเสียงกระเส่าเล็กน้อย "รีบๆ ลงสระมาเสียทีเถิดเจ้า!"
เซฟิย่าค่อยๆ ก้าวเท้าขวานำหน้าไปก่อน จุ่มปลายเท้าลงในน้ำ ตามด้วยเท้าซ้าย อย่างช้าๆ เข้าไปหาองค์จักรพรรดิ
วินาทีนั้น เนรอสทรงยื่นพระหัตถ์คว้าแขนนางแล้วฉุดดึงเข้าหาพระองค์โดยพลัน!
"ว้ายยย!!"
เซฟิย่าร้องออกมา และเพราะไม่ทันได้ตั้งตัว นางจึงเซถลาโถมทับร่างของเนรอส องค์จักรพรรดิหัวเราะชอบใจ กอดรัดฟัดเหวี่ยงกับนางกลางสระน้ำ
เสียงหัวเราะด้วยความสนุกสนานเบิกบานใจของสองหนุ่มสาวดังขึ้นหลังจากนั้น และไม่นานก็กลายเป็นเสียงอันเกิดจากอารมณ์สุนทรีย์อีกชนิดหนึ่ง มีความกระสันสวาทเป็นบ่อเกิด ตามมาด้วยลีลาแห่งการเล้าโลม เพื่อการเสพสม ริมสระน้ำอีกด้านหนึ่งอันเป็นรมณียสถานประดับด้วยดอกไม้นานาพันธุ์สุดแสนตระการตา! มีเหล่าสกุณาและผีเสื้อสีสดสวยหลากหลายบินไปมา เหมือนว่ากำลังชมลีลาแห่งมนุษย์โลก ณ เบื้องล่าง...
แต่ทว่า...มันมิได้มีเฉพาะแต่พวกมันเท่านั้นที่กำลังชม "หนังสด" กันอยู่ในขณะนี้!
บนต้นไม้สูงใหญ่ มีกิ่งใบหนาทึบ สายตาคู่หนึ่ง ฉายความหื่นกระหายอย่างแรงกล้า กำลังมองลอดช่องใบไม้ดูอยู่เช่นกัน!
"เจ้ากลับมาเข้าร่างของมันช้าไป!" เสียงหนึ่งดังมาจากเบื้องบนของเจ้าของตาคู่นั้น
"เจ็บใจจริงๆ!" เจ้าของตาคู่นั้นซึ่งขณะนี้ได้แต่แอบดูอย่างเดียวด้วยความเร่าร้อนในกามบ่น "ข้าน่าจะกำลังเป็นผู้สอดใส่นางในขณะนี้!"
"แต่แบบนี้ ก็ดีเหมือนกัน" เสียงจากเบื้องบนว่า
"ดีอย่างไรกัน ? ข้าทุรนทุรายจะแย่อยู่แล้ว!" ผู้แอบมองถาม
"ข้าว่าดี! เพราะว่า นางสนมนั่นจากจักรพรรดิเนรอสไปนาน และเจ้าเองก็มิได้เสพวสาทกับหญิงชาวโลกคนใดมาหลายวันเช่นกัน หากเจ้าแฝงอยู่ในร่างของเนรอสในตอนนี้ ข้าเกรงว่า เจ้าอาจจะกระทำการบุ่มบ่าม เปิดเผยความป่าเถื่อนของตัวเองออกมา และกระทำกับนางด้วยความรุนแรงเกินไป ซึ่งนั่นจะเป็นการที่จะทำให้เจ้าพลั้งเผลอ เปิดเผยตัวจริงออกมาให้นางเห็น! ดีไม่ดี อาจปล่อยตัวเองหลุดออกมาจากร่างของเนรอสเพื่อลงมือทำการเสพสมด้วยตัวจริงของเจ้าเอง!! ซึ่งถ้าเป็นเช่นนั้น ก็จะเสียเรื่อง เสียแผนหมด! เพราะฉะนั้น ให้เนรอสตัวจริงได้แสดงบทบ้าง จะได้ลดความน่าสงสัยในตัวเจ้าลงไป! เพราะที่ผ่านมา เริ่มมีคนสงสัยเจ้าแล้วนะ การสวมบทบาทของเจ้า ยังไม่แนบเนียนเพียงพอ รู้ไหม ? เพราะฉะนั้น จำเป็นต้องให้เนรอสตัวจริงแสดงบทบาทบ้าง!"
"ฮึ่ยยย!!!" ผู้แอบมองซึ่งเคยแฝงร่างเข้าไปอยู่ในกายจักรพรรดิมีอาการหงุดหงิดและงุ่นง่าน "น่าอึดอัดเสียจริงๆ!"
"เอาเถิดน่า...ปล่อยเขาเป็นตัวของตัวเองไปก่อน เป็นการชั่วคราว และเจ้าเอง ก็ควรจะหาเหยื่อสักคน เพื่อระบายความใคร่ของเจ้าเสียให้หนำใจสักคราหนึ่งเสียก่อน ก่อนที่จะกลับเข้าแฝงร่างของเนรอส จะได้ดับความกระหาย ดับไฟราคะอันมากมายของเจ้าลงบ้าง และเมื่อได้อยู่กับพระสนมนั่น ก็จะได้กระทำการอันนิ่มนวล ไม่รุนแรงกักขฬะ ให้นางได้เชื่อใจและไว้ใจเจ้ามากขึ้น เข้าใจไหม กามาร่า ?"
"ฮึ่มม...เข้าใจแล้ว!"
"งั้น...ตอนนี้ ข้าจะพาเจ้าออกไปนอกวัง แล้วเราไปส่องจับผู้หญิงสวยๆ สักคน ให้เจ้าเสพสม"
"รีบๆ พาข้าไปหาด่วนเลย! ข้าจะคลั่งตายอยู่แล้ว! ดูสิดู...ไอ้จักรพรรดิ มันกำลังเสพอย่างเมามันเลย...อาา!!" ขณะที่พูดไปพลางจ้องมองไปพลาง น้ำลายมันก็ไหลย้อยหยดติ๋งๆ ดวงตาทั้งสองแทบถลนออกนอกเบ้า!
ฉับพลันนั้น ร่างของมันก็เป็นเหมือนถูกย่อยสลายกลายเป็นผงธุลีอันละเอียดที่สุด และถูกพลังบางอย่างจากเบื้องบนดูดขึ้นไปทั้งหมด โดยใช้เวลาไม่ถึงวินาที มันก็หายไปจากบนต้นไม้นั้น!
สองชั่วโมงต่อมา บริเวณชานเมืองแห่งหนึ่ง ประชาชนชาวจักรวรรดิพากันแตกตื่น มุงดูซากศพสตรีสาวนางหนึ่งซึ่งเปลือยเปล่า เสื้อผ้าฉีกขาดแทบไม่เหลือติดกาย ตามตัวมีรอยแผลถูกจิกด้วยเล็บเหมือนเล็บสัตว์อะไรสักอย่างซึ่งไม่มีใครรู้ได้ ทั้งยังมีรอยถูกกัดจากคมเขี้ยว และมีร่องรอยถูกข่มขืน!!
บุรุษผู้เป็นเกษตรกรคนหนึ่งเล่าว่า ขณะที่เขากำลังทำงานอยู่ในไร่ส้ม ได้เห็นศพของนางตกลงมาจากฟ้า !!
=========================================================================
ฝ่ายกัปตันวันชนะ เมื่อเห็นว่าเซฟิย่าได้พบกับจักรพรรดิเนรอส ซึ่งดูแล้วไม่มีอะไรผิดสังเกต เชื่อได้ว่าเป็นเนรอสคนเดิม จึงคิดว่าไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงสำหรับเซฟิย่า อีกทั้งเนรอสก็กำลังขะยั้นขะยอให้นางเปลื้องผ้าลงสระน้ำไปหาด้วย ตนเองซึ่งอำพรางตัวอยู่ จึงไม่สมควรแอบดูอยู่ต่อไป จึงได้กระซิบบอกเซฟิย่าให้ไปหาเนรอส ส่วนตนขอออกไปก่อน แล้วก็หันหลังกลับ เดินออกมาจากบริเวณสระน้ำนั้น...
พอเดินมาถึงบริเวณกลางห้องโถง ซึ่งมีทางแยกให้เดินไปได้อีกหลายทาง กัปตันก็มองหาสองสาวชาววัง ลิลลี่และโรซ่า เพื่อจะแอบฟังทั้งสองพูดคุยกัน เผื่อจะได้ทราบว่ามารดาของเซฟิย่าพักอยู่ที่ไหน...ในที่สุดก็พบนางทั้งสองกำลังเดินไปยังห้องๆ หนึ่ง จึงรีบเร่งฝีเท้าเดินตามหลังไป
ถึงหน้าห้องนั้น ลิลลี่ยกมือขึ้นเคาะประตู ก๊อกๆๆ
มีเสียงหญิงสูงวัยนางหนึ่งเอ่ยถาม "ใครน่ะ ?"
"เราเองเจ้าค่ะ" ลิลลี่ตอบ "ข้า ลิลลี่ และโรซ่า เจ้าค่ะ"
"อ้อ...พวกเจ้าสองคนเองหรือ เข้ามาสิ!"
"เจ้าค่ะ ท่านแม่!"
กัปตันวันชนะขมวดคิ้วให้กับคำว่า "ท่านแม่" ของลิลลี่ ก่อนจะรีบเดินตามสองสาวเข้าห้องไป
ผู้ที่อยู่ในห้องนั้น คือภริยาของ เฮโรดัส หัวหน้าผู้พิพากษาตุลาการศาลทวีป มารดาของเซฟิย่านั่นเอง!
"เซฟิย่าไปเข้าเฝ้าองค์จักรพรรดิแล้วหรือ ?" นางถามสองสาว
"ไปแล้วเจ้าค่ะ" โรซ่าตอบ "ตอนนี้ ก็คงจะกำลังปรนนิบัติฝ่าบาทอยู่เป็นแน่เจ้าค่ะ"
"ท่านแม่ หิวหรือยังเจ้าคะตอนนี้ ?" ลิลลี่เอ่ยถามบ้าง
"อืม...ก็นิดหน่อยนะ"
"จะรับอะไรดีเจ้าคะ สำหรับอาหารค่ำวันนี้ ?"
"เอา...ต้มยำอะไรก็ได้ สักอย่างหนึ่ง ต้มจืด ไข่เจียวสักสองฟอง ก็พอแล้วหละ"
"ได้เจ้าค่ะ ท่านแม่รอสักครู่นะเจ้าคะ เราสองคนจะรีบทำมาให้เจ้าค่ะ"
"จ้ะๆ ไปเถิดลูก"
"เจ้าค่าาา"
ครั้นสองสาวออกไปจากห้องและประตูห้องถูกปิดแล้ว มารดาของเซฟิย่าก็นั่งนิ่งตัวตรงอยู่บนเตียง สักครู่หนึ่ง ก็ทำท่าจะเอนกายลงนอน
กัปตันจึงส่งเสียงขึ้นเบาๆ
"ท่านหญิงขอรับ!"
"ว้ายย!" นางร้องออกมาคำหนึ่งแล้วดีดตัวขึ้นนั่ง รีบเอาสองมือปิดปาก มองซ้ายมองขวาและถาม "ใคร อยู่ตรงไหน ??"
กัปตันไม่ตอบคำถามนั้น แต่บอกกำชับนางก่อน
"ท่านหญิง โปรดอย่าได้ส่งเสียงดังขอรับ ข้างหน้าของท่านขณะนี้ คือ วันชนะ ผู้มาจากแดนไกลพร้อมกับบริวารหลายคน เราเคยพบกันแล้วขอรับ"
"ข้างหน้าของข้า ตอนนี้ อย่างนั้นรึ ??" ภริยาหัวหน้าผู้พิพากษาถามด้วยสีหน้าตาตื่น
"ใช่ขอรับ"
"แล้ว ทำไม ข้าถึงมองไม่เห็นท่าน ?"
"ข้าอำพรางตัวอยู่ขอรับท่านหญิง"
"อำพรางตัว ?" นางทำตาโต "ท่านแสดงความมหัศจรรย์อีกแล้ว ท่านวันชนะ ปรากฏตัวให้ข้าเห็นหน่อยสิพ่อคุณ! ข้าจะได้วางใจ"
"ได้ขอรับ" กัปตันตอบยิ้มๆ แล้วเอื้อมมือปิดสวิทช์เครื่องอำพรางตัว จากนั้นเบื้องหน้าของท่านหญิงจึงค่อยๆ ปรากฏร่างของกัปตันวันชนะอย่างรางเลือนขึ้นมาก่อนจะชัดเจนสมบูรณ์
"น่าอัศจรรย์จริงๆ เครื่องมือของท่าน" นางกล่าวชม "ท่านสร้างมันขึ้นมาด้วยตัวของท่านเองรึ ?"
"ในโลกอนาคต ก็มีคนใช้กันนะขอรับ...แต่ ใช่ขอรับ เครื่องนี้ ข้าสร้างมันขึ้นมาเอง"
"อืม...เก่งจริงๆ เสียดายที่ท่านมีภรรยาเสียแล้ว ไม่อย่างนั้น ข้าคงยกเซฟิน่า ลูกสาวคนเล็กอีกคนให้เป็นภรรยารับใช้ท่าน"
กัปตันหัวเราะ ก่อนตอบ "นางยังวัยเยาว์นี่ขอรับ ต่อไปในอนาคต คงได้พบใครสักคนที่เหมาะสมและคู่ควร"
"คงยากละพ่อหนุ่ม เพราะนางเป็นคนเจ้าอารมณ์ มักเกรี้ยวกราด แต่ข้าก็หวังว่าจะเป็นอย่างที่ท่านว่านะ...เอาละ! ขอถามหน่อย...ท่านมาที่นี่ทำไมหรือ ?"
"เอ้อ..." กัปตันวันชนะลังเล แล้วครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ยังไม่ตอบคำถามของนาง แต่กลับตั้งคำถามๆ กลับ
"ท่านหญิง อยู่ที่นี่เป็นอย่างไรบ้าง สบายดีหรือไม่ หรือมีเรื่องลำบากอันใดหรือไม่ขอรับ ?"
"ทำไมหรือ ?" นางย้อนถามพลางจ้องมองหน้ากัปตัน "จะชวนข้า ให้กลับไปสหพันธรัฐกับท่าน อีกครั้งหนึ่งหรือไร ?"
"ใช่ขอรับ ท่านหญิง ท่านเดาเก่งจริงๆ" กัปตันตอบแล้วยิ้ม
"อืม...ข้าก็อยู่ที่นี่ สุขสบายดีนะพ่อหนุ่ม ไม่มีปัญหาอันใด องค์จักรพรรดิก็ทรงมีพระเมตตา ทรงทำดีกับข้าและเซฟิย่า คิดว่า นางเองก็คงมีความสุข ตอนนี้ ข้าแอบหวังอะไรบางอย่าง"
"อะไรหรือขอรับ ?"
"ข้าอยากให้เซฟิย่า ตั้งครรภ์ และหากเทพเจ้าจะทรงโปรด ข้าปรารถนาให้นางคลอดโอรส สักองค์ ให้แก่เนรอส! หากได้เช่นนั้นละก็ ความใฝฝันอันสูงสุดของนาง ก็อาจจะมีความเป็นไปได้มากขึ้น!"
"ก็คือ การขึ้นเป็นพระจักรพรรดินี!" กัปตันกล่าวขยายความ
"ถูกต้อง...ท่านวันชนะ"
"ท่านหญิงเอง...ก็คงปรารถนาให้เซฟิย่า สมหวัง ?"
"มารดาทุกคน ย่อมปรารถนาความสำเร็จแก่ลูกสาวของตนเองทั้งนั้นแหละจ้ะ พ่อหนุ่ม" ภริยาหัวหน้าผู้พิพากษากล่าวด้วยสีหน้าแช่มชื่น แววตาเปี่ยมด้วยความหวัง
กัปตันวันชนะพยักหน้า แล้วถามต่อ
"อีกนานสักเพียงใดขอรับ ที่สาวใช้สองนางนั้นจะกลับมา ?"
(ต่อครับ)