ครอบครัว

                                       สวัสดีทุกคนนะ คือเราอยากจะระบายความรู้สึกที่อึดอัดของเรา เริ่มจากทางครอบครัวของเราที่บ้านจะมีความคิดที่ว่าลูกสาว หลานสาวต้องเป็นคนขยัน เรียนเก่ง กตัญญูรู้คุณ ตื่นเช้า แต่เราเป็นคนที่ไม่ได้ขยันขนาดนั้นอ่ะแบบเขาสั่งเราทำนะ แค่ช้าแต่ทำแน่ ตื่นเช้าช่วงปิดเทอมของเราคือ 6 โมง 50 นาที แต่ที่บ้านอยากให้ตื่น 6 โมง คือปิดเทอมไงก็จะโดนว่าตื่นสายนอนกินบ้านกินเมือง เราไม่ใช่พวกเด็กสุขภาพร่างกายเเข็งแรงด้วยเราเป็นไข้บ่อยมากแบบร่างกายอ่อนแอก็มักจะโดนว่าสำออย เรื่องการเรียนอีก เราก็ไม่ใช่คนที่เรียนเก่งอะไร แต่พยายามให้เกรดอยู่ในช่วงเลข 3 ไม่ตกลงไปมากกว่านี้ แต่ก็ยังดีไม่พอสำหรับครอบครัวเรา เรามักจะโดนเปรียบเทียบกับเพื่อนที่เรียนเก่งที่สุดในห้องและมักจะโดนว่า "ว่าโง่" ซึ่งเราก็บอกว่าคนเราทุกคนไม่จำเป็นต้องเหมือนกันหมด เขาก็ต้องมีความสามารถที่แตกต่างกันไป แบบเราชอบกิจกรรมเราลงกิจกรรมพวกYC ช่วงม.ต้น ป้าเราเป็นครูที่รร. ที่เราเรียนอยู่ เขาก็บีบให้เราไม่ให้ทำกิจกรรมตรงนั้น ทำนองว่าถ้าเราทำจะตัดป้าหลาน ซึ่งเราทำอะไรแบบนั้นไม่ได้เลย นอกจากวิชาการเขาจะสนับสนุนเป็น"พิเศษ" แล้วเราไม่ค่อยชอบเท่าไหร่ ช่วงเวลาเสาร์อาทิตย์เราก็ต้องทำงานบ้านและไปเรียนพิเศษ ไม่มีเวลาส่วนตัวเลย พอเราพักจากทำงานบ้านจับมือถือ เขาก็ว่าเราว่าอู้ วันๆเอาแต่เล่นมือถือไม่ยอมอ่านหนังสือ จะไปสอบติดที่ไหนได้ พอเราจะต่อม.ปลายที่อื่นที่บ้านก็มักจะเป็นคนกำหนดให้ แต่เราไม่ค่อยชอบเท่าไหร่แต่มันก็ดีกว่าต้องอยู่ที่เดียวกับป้าเพราะเราจะไม่ได้ทำกิจกรรมอะไรเลย ไม่ได้ทำในสิ่งที่รักและสิ่งที่ชอบ พอมาช่วงโควิทอากงเราไม่สบายก่อนหน้าไวรัสจะมาประมาณ 2 เดือน ซึ่งเราเตรียมสอบอยู่ แล้วเราก็ต้องไปเฝ้าอากงที่รพ.ด้วย เฝ้าได้วันเว้นวัน เพราะอีกวันเราต้องไปสอบต่อ แล้วเราก็โดนว่า ไม่ดูแลอากง ไม่เป็นลูกหลานที่ดี ที่บ้านชอบพูดอะไรที่กระทบกระทั่งจิตใจเรามาตลอด ไม่เคยเข้าใจความรู้สึกเราเลยสักนิด ไม่เคยให้กำลังใจอะไรสักอย่างเขาต้องการแค่ให้เราอยู่ในหมากรุกที่เขาวางไว้ เป็นไปตามทางทุกอย่าง คือเราเหนื่อยมากๆเลย เราแอบร้องไห้คนเดียวบ่อยมาก ทำอะไรไปก็ไม่ดีสักอย่างไม่เคยดีพอเลยสำหรับครอบครัว เราควรจะทำยังไงดีเราท้อมากๆ