รู้สีกเหนื่อยกับความขาดหวังของแม่

เราเป็นลูกคนเดียว และมีแม่คนเดียวที่เลี้ยงเรามา ตั้ฃแต่เด็กจนโต แม่มักจะคาดหวังให้ทำสิ่งนู้นสิ่งนี้ตามที่เค้าต้องการอยู่เสมอ ซึ้งเมื่อก่อนเราไม่ขัด เพราะเราเองมักจะถูกบรนดาลุง ป้า น้า อา สอนตลอดว่าเรามีแม่แค่คนเดียว อยู่กัน2คน ต้องรเกแม่มากๆ เป็นที่พึ่งให้แม่ได้ แต่พอเราโตมาแม่ก็มักจะคาดหวังให้เราทำนู้นทำนี้ตามความต้องการของเค้าอยู่เรื่อยๆ เราจะเค้ามหาวิทยาลัยก็คาดหวังให้เราเรียนคณะที่แม่อยากให้เรียน กลายเป็นว่าเราเรียนจบมส เรากลับไม่ได้รู้สีกดีใจหรือภูมิกับการสำเร็จการศึกษา เราไม่แม้แต่อยากจะไปรับปริญญา แต่แม่ก็คาดหวังให้เราไป เพราะแม่บอกคือความสำเร็จของลูก แต่เรากลับไม่ได้รู้สีกแบบนั้น พอเราเรียนจบเค้าก็คาดหวังให้เราทำงานราชการ อยากให้เราสอบกพ. ตอนนี้เราท้อและเหนื่อยกับชีวิตมาก พอเราไม่ทำตามแม่ก็โกรธ งอน พาลไม่พูดกับเราเราไม่รู้จะทำยังไง อยู่กัน2คน
พออนบรรยากาศในบ้านก็อึดอัด