สูงวัยไปเที่ยว EP3: เลือกที่พักและร้านอาหาร

เวลาไปเที่ยว หรือไปรับประทานอาหาร
ถ้ามีผู้สูงอายุไปด้วย ลูกหลานก็มักจะหาข้อมูลที่พักหรือร้านอาหารอย่างละเอียด
ถ้าผู้สูงอายุที่บ้านยังคล่องตัว ก็ถือว่าโชคดี ไม่ต้องคิดอะไรมาก
ถ้าผู้สูงอายุที่มีข้อจำกัดหลายอย่างยิ่งค้นละเอียด
อ่านรีวิวแล้วอ่านรีวิวอีก
บางทีสนใจ ไม่มีรูปชัดเจน โทรไปถามพนักงานก็บอกว่าได้ค่ะ สบายมาก
เมื่อวานก็มีคนแก่มาเลี้ยงรุ่นกันที่นี่  ไม่เห็นเป็นไรเลยค่ะ
เค้าก็ไม่รู้นี่ว่าคนแก่ของเรา ต่างจากคนอื่นอย่างไร เพราะเค้าเองก็ไม่เคยแก่
พอมีประสบการณ์แบบนี้มากๆ เข้า ก็เลยเลือกร้านหรือที่พักที่มีรูปชัดเจนในอินเทอร์เน็ต
เพราะสามารถตัดสินใจได้ง่ายว่าจะไปหรือไม่ รูปถ่ายแทนคำพูดได้หลายล้านคำ
ร้านไหนไม่มีรูป ตัดทิ้งทันที สมัยนี้หาข้อมูลไม่ยากค่ะ
ไว้ว่างๆ ป้าจะมารีวิวร้านอาหารและที่พักที่ผู้สูงอายุไปได้ที่ราคาไม่แพงให้อ่านกันนะ
เพราะร้านอาหารหรือที่พักหรูๆ มักได้มาตรฐานอยู่แล้ว อันนั้นก็ขอชื่นชม
โพสนี้ขอเน้นไปที่ผู้สูงอายุที่ช่วยเหลือตัวเองได้น้อยนะคะ
เผื่อที่พักและร้านอาหารที่หวังจะต้อนรับผู้สูงอายุเข้ามาอ่าน
จะได้ตระหนักไว้ว่า ควรจะต้องเตรียมอะไรบ้าง
.
อย่างแรกทางเดิน
ร้านอาหารใหญ่ๆ เดี๋ยวนี้มีที่จอดรถคนพิการ แต่ก็มีไม่มากนัก
เข้าใจแหละว่าพื้นที่มีจำกัดอันนี้ไม่ว่ากัน เพราะจอดรับส่งแล้วไปหาที่จอดพอได้
แต่ทางเดินบางทีเรียงอิฐเพื่อความสวยงาม ถ้าพอจะเรียบๆ ก็ไม่เป็นไร
ถ้าสูงๆ ต่ำๆ ก็ลำบากอีกนั่นแหละ
เพราะผู้สูงอายุสายตาก็ไม่ค่อยจะดี การบังคับกล้ามเนื้อก็ไม่ค่อยจะดี
หินตะปุ่มตะป่ำทำให้เดินยาก พวกโชว์ Texture โรยหินก้อนเล็กๆ เดินยากมากค่ะ
เดินไปลูกหลานมาทักทายอีก ต้องยกมือรับไหว้เสียจังหวะ
เผลอฟังลูกหลานชวนคุยสะดุดหกล้มได้ง่าย
เข็นวีลแชร์ก็ยากค่ะ บอกเลยถ้าจะรับผู้สูงอายุ เรียบๆ เลยค่ะ
พื้นกระเบื้อง หินขัด แบบเงาวับ น่ากลัวลื่นค่ะ
ถึงแม้จะไม่ลื่น แต่ผู้สูงอายุก็จะขาดความมั่นใจในการเดิน เกร็งขา บางทีกลับถึงบ้านก็ปวดขาค่ะ
พื้นที่ดีควรเรียบ มีความยาบของปูนหรือหินบ้างเพื่อให้รองเท้าเกาะได้ค่ะ


.
บันได
สำหรับผู้สูงอายุที่ช่วยเหลือตัวเองได้น้อย
ขึ้นบันไดว่ายากแล้ว ลงบันไดน่ะยากกว่า
การลงต้องใช้กล้ามเนื้อในการยั้งตัวไม่ให้พุ่งตกลงมา
โรงแรม ร้านอาหารหลายแห่งออกแบบบันไดสวยๆ เพราะมันก็เป็นหน้าเป็นตาของร้านนะ
แต่มีบันไดมาตรฐานแอบๆ ไว้ข้างร้านให้ผู้สูงอายุขึ้นหน่อยก็ดีนะ
บางทีบันไดหลายขั้น ผู้สูงอายุกล้ามเนื้อน้อย บันไดหลายขั้นจะทำให้เหนื่อยง่าย
บางแห่งบันไดไม่ได้มาตรฐาน
แม้ขั้นบันไดไม่เยอะ แต่ความสูงของแต่ละขั้นมากเกินไป
จะดึงตัวเองขึ้นไปก็ยาก ตอนลงยั้งตัวลำบาก
บันไดบางแห่งได้มาตรฐานแต่ไม่มีราวจับ เวิ้งว้างว่างเปล่า
ผู้สูงอายุก็ไม่รู้จะขึ้นไปยังไง เพราะไม่มีราวให้โหน
ลูกหลานช่วยก็ไม่มั่นใจ ไม่เหมือนตัวเองจับเอง
ถึงจะมีไม้เท้าก็ไม่มั่นคงเท่าเหนี่ยวราวขึ้น
บางร้านราวจับก็โยกเยก เพราะมีเพียงเพื่อความสวยงาม นานๆ จะมีคนเกาะราวจริงซักที
บางร้านราวจับก็สูง หรือต่ำไป ไม่ได้ระดับ ทำให้เกาะ เหนี่ยวได้ยาก
บางร้านราวจับดีๆ ร้านก็เอากระถางต้นไม้ ดอกไม้ ไปวางประดับไว้แถวนั้นซะงั้น
ถ้าต้นเล็กๆ ก็พอเอื้อมได้ แต่ถ้ากระถางใหญ่ๆ เอื้อมจับราวไม่ไหวค่ะ
คนไม่แก่ ก็ไม่เข้าใจว่าเอื้อมมือจับราวมันยากตรงไหน แล้วทำไมต้องเอื้อม
นี่ยังไม่นับผู้สูงอายุที่ถนัดซ้าย/ขวา ที่ต้องมีมุมเฉพาะของตัวอีกนะ




.
ทางลาด
ทางลาดมันก็มีมาตรฐานเหมือนกัน ป้าเอารูปนี้มาจากเว็บ ก็คง Copy กันมาหลายต่อเลยเครดิตเยอะหน่อย
แต่เห็นมันมีประโยชน์ดี

ถ้าเอียงมากก็เดินยาก เข็นวีลแชร์ก็ยาก
ส่วนใหญ่ก็มักจะ "แค่มี" ตามกฎหมายบังคับ
บางที่ก็เต็มใจมีแหละ แต่ไม่เต็มใจจ่ายเพราะมันคือการลงทุนเพิ่ม
หรือไม่เห็นความสำคัญของสิ่งเหล่านี้เพราะตัวเองยังไม่แก่
บางทีลาดเอียงไม่มาก แต่ปูกระเบื้องเงาวับ เพื่อความสวยงาม
ลื่นค่ะ นอกจากผู้สูงอายุลื่นแล้ว
คนเข็นวีลแชร์ถ้าใส่รองเท้าที่ไม่เกาะพื้น เช่น รองเท้าแตะ รองเท้าเก่า
เตรียมลื่นลงมากองรวมกันได้เลย อันตรายมาก
ป้าเคยเข็นรถแม่ ขึ้นทางลาดที่ลื่นมากเพราะปูกระเบื้องสวยงาม
ต้องตั้งหลักก่อนขึ้น 3 เมตร แล้วเข็นอย่างเร็ว
แต่ก็เครียดนะ เพราะกลัวพลาด
จะให้พนักงานร้านมาช่วยเข็น ก็ไม่ไว้ใจ
เพราะร้านที่ทางลาดแบบนี้ส่วนใหญ่มักจะเป็นร้านแบบบ้านๆ ที่ไม่มาตรฐานเท่าไหร่


.
ประตู
เอ้า ประตูก็เป็นเรื่องหรือ...เป็นค่ะ
ประตูเปิดปิดอัตโนมัติ ก็ดีนะ แต่บางทีตั้งเวลาไว้น้อยไป
ผู้สูงอายุเดินช้า บางทีขึ้นบันไดมาเจอประตูเลยต้องยืนพักอีก
กว่าจะผ่านประตูได้ประตูหนีบ ล้มแน่ค่ะ
ทุกครั้งที่เจอประตูอัตโนมัติ ป้าต้องยืนขวางประตูไว้
เพราะไม่รู้ว่ามันจะปิดเมื่อไหร่ ทำให้การช่วยเหลือผู้สูงอายุของเราไม่ดีเท่าที่ควร
ประตูหนักถ้าไม่มีพนักงานคอยปิดเปิดให้ คนเข็นรถ คนจูงก็ลำบากอีก
บางร้านพนักงานก็ดีค่ะรีบวิ่งมาเปิดให้ บางร้านก็ยืนดูเฉยๆ
ก็เนอะ...เค้าไม่เคยแก่
ประตูแคบ เป็นประตูสองบานเปิด แต่เปิดไว้ข้างเดียวเข็นวีลแชร์เข้าไม่ได้ ก็มีนะ
อันนี้ก็ต้องเปิดทั้งสองข้างแต่อีกข้างนึงดันล็อกไว้น่ะสิ...กรรม..!!
.
เรื่องต่อมาก็ลิฟท์
ถ้าเป็นที่พัก ต้องเลือกที่พักมีลิฟท์ค่ะ และต้องดูว่ามีมากกว่า 1 ตัวมั๊ย
เพราะถ้าเสียหรือปิดซ่อม ได้มีอีกตัวไว้สำรอง
ป้าเคยไปเจอลิฟท์ปิดซ่อม ดีนะซ่อมแค่ 2 ชั่วโมง ไม่งั้นต้องย้ายโรงแรม
แต่จะให้ดี เลือกนอนชั้นล่างจะดีกว่า เผื่อไฟดับ...!!
ลิฟท์ก็มีขนาดลิฟท์อีกนะ บางที่ก็เป็นโรงแรมแบบประหยัดลิฟท์เล็กๆ
เข็นวีลแชร์เข้าไปเต็มลิฟท์เลย คนเข็นยืนได้อีกคนเดียว
เรื่องจำนวนและขนาดของลิฟท์นี่จริงๆ ก็ไม่ใช่ประเด็นหรอก แค่ถ้าเลือกได้ก็เลือกเท่านั้น
.
เตียง
เรื่องห้องนอน จะห้องใหญ่ ห้องเล็ก นอนเดี่ยว นอนคู่ นอนรวม นอนแอร์ นอนพัดลม ไม่ค่อยเป็นปัญหา
ก็แล้วแต่ความชอบ ความถนัด และงบประมาณ
แต่ที่ต้องเลือกคือ "เตียง" ผู้สูงวัยต้องเลือกที่พักที่มีเตียงนอน ไม่นอนพื้น เพราะเค้าลุกยืนลำบาก
ความสูงของเตียงที่เหมาะสมคือ เมื่อนั่งแล้วขาและเข่าต้องเป็นมุมฉาก
เพราะจะเป็นมุมที่รับน้ำหนักลุกนั่งได้ดีที่สุด
ถ้าไม่ได้ฉากเวลาลงนั่งจะทิ้งน้ำหนักลงที่ก้นหงายได้เหมือนกัน จะดีกว่าล้มก็ตรงที่พื้นนุ่มเลยไม่บาดเจ็บ
ถ้าความสูงเหมาะสมเวลาลุกก็จะลุกง่าย ถ้าช่วยเหลือตัวเองไม่ค่อยได้ แค่มี walker ช่วยก็พอลุกเองได้
ส่วนพวกอุปกรณ์และห้อง ก็เป็นปัญหาเดียวกับที่คนทั่วไปเจอ ไม่ขอพูดละกัน

.
ห้องน้ำ
อ่างอาบน้ำ...เลิกคิดเลย
เค้าไม่ลงไปแช่ในอ่างอาบน้ำแน่นอน
การลงไปยืนอาบฝักบัวในนั้นก็ทำได้ยาก
เราอาจแค่ก้าวข้ามขอบอ่างเข้าไปได้
แต่สำหรับผู้สูงอายุกว่าจะปีนเข้าไป ปีนออกมา แล้วอาจจะลื่นอีก
นั่งขอบอ่างก็ไม่ได้ ยกขาข้ามเข้าข้างในอ่างไม่ได้
นั่งเอาขาไว้นอกอ่างก็ต้องเอี้ยวตัวไปเปิดฝักบัว
ขอบอ่างก็นิดเดียว พลาดได้ง่ายค่ะ
ฝักบัวธรรมดาคือคำตอบที่ดีที่สุด
ตู้อาบน้ำก็พอได้ แต่ไม่ดีนะ เพราะเค้าพยุงเองไม่ดีต้องเกาะ เอา walker เข้าไปช่วยไม่ได้
ถ้าล้มก็ฟาดกระจก ถ้ากระจกแตกอีกก็เป็นเรื่องเลย


สำหรับห้องน้ำของร้านอาหาร
ปัญหาส่วนใหญ่ก็คล้ายๆ กับ EP แรกที่ป้าพูดถึงห้องน้ำ ป้าไม่พูดซ้ำนะ
ถ้าสนใจ ไปอ่านต่อตาม Link ด้านล่างเลยค่ะ
.
ยังมีอีกหลายประเด็น เอาไว้ EP ต่อๆ ไปค่ะ
ป้าก็เขียนไม่ค่อยเป็นวิชาการนะ อาศัยประสบการณ์ล้วนๆ
บอกเลยว่าเวลาหาที่พักให้ผู้สูงอายุ ป้าจะพิจารณาสิ่งเหล่านี้เป็นอันดับแรก
เรื่องวิว เรื่องใกล้สถานที่ท่องเที่ยว และราคาเป็นเรื่องรอง
เพราะลูกหลานก็มีรถหรือสามารถเช่ารถที่จะพาไปตามสถานที่ต่างๆ ได้
ฝากผู้ประกอบการร้านอาหาร ที่พัก พิจารณาด้วยค่ะ
ฝากลูกหลานสังเกตผู้สูงอายุที่ตนเองดูแลอยู่ด้วยค่ะว่าเค้ามีสภาพร่างกายเป็นอย่างไร
ดูไว้ค่ะ ได้เตรียมตัวไว้ตอนเราแก่ได้

ภาพประกอบป้าเอามาจากอินเทอร์เน็ต
พยายามตัดให้ดูไม่รู้ว่าเป็นที่ไหนเพื่อหลีกเลี่ยงผลกระทบในแง่ลบต่อสถานที่
เดี๋ยวป้าจะถูกฟ้อง...555
.
ติดตามตอนต่อๆ ไปได้จาก Link
สูงวัยไปเที่ยว EP1: ว่าด้วยห้องน้ำ : https://pantip.com/topic/43938019
สูงวัยไปเที่ยว EP2: ความเสื่อมที่มาตามวัย : https://pantip.com/topic/43946962
สูงวัยไปเที่ยว EP3: ที่พักและร้านอาหาร : https://pantip.com/topic/43955083
สูงวัยไปเที่ยว EP4: อุปกรณ์ช่วยเดินทาง
.
หรือติดตามสาระอื่นๆ ได้จากเพจ หลากหลาย by Artima : https://www.facebook.com/profile.php?id=100064724916964