คือตามหัวข้อเลยค่ะ พ่อกับแม่เราชอบพูดแบบนี้ตั้งแต่เราจำความได้ เราเคยถาม เค้าก็บอกว่าก็ไม่ได้อยากให้เกิดมาจริงๆ กินยาแล้วไม่หลุด พอเราถามว่าทำไมต้องไม่อยากให้เกิดด้วย เค้าให้เหตุผลคล้ายๆกันว่า มีพี่เราคนเดียวก็ลำบากแล้ว เราพยายามไม่คิดไม่สนใจ ตอนเด็กๆก็เดินหนีมาร้องไห้คนเดียวบ้าง พอเริ่มโต พ่อกับแม่หย่ากัน เราไปงานกับพ่อ มีคนถามพ่อว่า เราหน้าเหมือนแม่หรอ สิ่งที่พ่อตอบคือ ไม่รู้มัน ไม่ได้อยากให้เกิด แล้วพ่อเราก็ไปสนใจอวดน้องเรากับเพื่อนเค้า ตอนนั้นความรู้สึกมันเหมือน เรามาทำอะไรตรงนี้ ทุกคนมองหน้าเรา พอกลับบ้าน เราได้ไปหาแม่ เราเล่าให้แม่ฟัง แม่เค้าก็บอกว่า แล้วเค้าก็พูดจริงหนิ แล้วแม่ก็เดินหนีไปเลย เราแค่สงสัยว่า เค้าตั้งใจให้พี่เราเกิด ตั้งใจให้น้องเราเกิด แต่ไม่ตั้งใจให้เราเกิดเนี่ยนะ กรือเค้าแค่พูดเล่นๆไปงั้นเพราะคิดว่าเราไม่คิดอะไร แค่พูดสนุกๆหรอ แล้วเราต้องทนกับไอ้คำว่าไม่ได้อยากให้เกิดมานี่อีกเท่าไหร่ หรือควรบอกไปเลยว่าไม่โอเค โวยวายให้เค้ารู้ไปเลย หรือควรชินเพราะไหนๆก็ทนมาตั้งแต่จำความได้อยู่แล้ว ทำเป็นไม่สนใจไปทุกครั้งหรอ?
พ่อกับแม่ชอบพูดว่าไม่ได้ตั้งใจให้เกิดมา