ผมขื่อมาร์คครับ ตอนนี้อายุ 35 ปี
ก่อนหน้านี้ผมทำงานอยู่ประเทศจีน
เมื่อล่าสุด ผมกลับบ้านมาฉลองปีใหม่กับที่บ้าน
แล้วโดนรถชน ขาหักผ่าตีดใส่เหล็ก นอนติดเตียงมาหลายเดือน พอผมเริ่มเดินได้ กลับมาขับรถได้นิดหน่อย
อาการเริ่มดีขึ้น ที่บ้านกลายเป็นว่าผมเป็นภาระ
ใช้น้ำใช้ไฟ ต้องค่อยหาข้าวหาน้ำมาให้ผมกินช่วงป่วย
ส่วนตัวผมเป็นโรคซึมเศร้าอยู่แล้ว แต่งดทานยา
เพราะทำงานที่จีน มีความสุข เจอเพื่อนเจอคนรู้จัก
สบายใจครับ แต่พอผมกลับมาอยู่ไทยตอนป่วย
กลายเป็นว่าผมเป็นภาระครับ ที่บ้านให้ผมออกไปหาเงินมาจุนเจือครอบครัวได้แล้ว อาการดีขึ้นก็ไปทำงานได้เลย
บ้านเป็นชื่อผม โฉนดก็เป็นชื่อผม แต่ที่บ้านบอกผมว่าหน้าด้านทนอยู่บ้านได้ไงเงินก็ไม่มีใช้ พอผมพูดกลับว่าผมอยู่ได้ผมไหวผมโอเค ที่บ้านบอกผม อกตัญญู ผมบอกจะขายบ้าน ที่บ้านบอกต้องเอาเงินมาแบ่งกันทุกคน ชื่อที่ดินบ้านของผมผมซื้อเองผมไม่มีลูกไม่มีแฟน ตอนผมซื้อเพราะว่าจะสร้างบ้านเล็กๆอยู่คนเดียว แยกออกมาจากตัวบ้านใหญ่ แต่ทุนผมไใ่ค่อยมีเลยสร้างหลังใหญ่ไปเลย คิดว่าจะสบายใจขึ้น
แต่ที่บ้านชอบเอาเรื่องผมไปพูดประกาศไม่ถนอมน้ำใจคนในบ้าน เวลาผมปรึกษาเรื่องทำธุรกิจค้าขายดีไหมขายอันนี้ดีไหมหรือว่าทำแบบนี้ดี ผมไม่เคยโดนสนับสนุนครับ
ผมโดนซ้ำเติมตลอด ดักแขงดักขาตลอด
แต่ว่าพอโดนแบบนี้ทุกๆวัน ผมอยากจะหนีไปไกลๆ
แบบไม่กลับมาแล้ว ที่ดินบ้านไม่เอาสักอย่าง
หรือว่าผมตายดีกว่าครับ ปรึกษาหมอแล้ว
พาที่บ้านไปคุยกับหมอแล้ว
สุดท้ายทุกเรื่องในบ้านผมก็เป็นคนผิดเหมือนเดิม
ขนาดที่บ้านให้ผมไปซื้อข้าวสาร ผมซื้อมาผิดยี่ห้อ
ผมโดนทั้งบ้านด่าไปวันนี้พรุ่งนี้ บางเรื่องบางคนจำในใจไว้ตั้งแต่หลายสิบปี เวลาทะเลาะกันหยิบทุกรื่องข้อเสียของผม ออกมาประกาศให้คนอื่นข้างบ้านรู้ พูดเบาเงียบๆไม่เป็นกันนะครับ เวลาด่ากันกูดีดีกว่า ขุดเอาวุฒิการศึกษา
ไอคิวความสามารถ ระดับนำแหน่งงานออกมาอวดกันครับ
ผมเหนื่อยแล้วครับ แนะนำทางออกให้ผมหน่อยครับ
บ้านไม่เข้าใจ
ก่อนหน้านี้ผมทำงานอยู่ประเทศจีน
เมื่อล่าสุด ผมกลับบ้านมาฉลองปีใหม่กับที่บ้าน
แล้วโดนรถชน ขาหักผ่าตีดใส่เหล็ก นอนติดเตียงมาหลายเดือน พอผมเริ่มเดินได้ กลับมาขับรถได้นิดหน่อย
อาการเริ่มดีขึ้น ที่บ้านกลายเป็นว่าผมเป็นภาระ
ใช้น้ำใช้ไฟ ต้องค่อยหาข้าวหาน้ำมาให้ผมกินช่วงป่วย
ส่วนตัวผมเป็นโรคซึมเศร้าอยู่แล้ว แต่งดทานยา
เพราะทำงานที่จีน มีความสุข เจอเพื่อนเจอคนรู้จัก
สบายใจครับ แต่พอผมกลับมาอยู่ไทยตอนป่วย
กลายเป็นว่าผมเป็นภาระครับ ที่บ้านให้ผมออกไปหาเงินมาจุนเจือครอบครัวได้แล้ว อาการดีขึ้นก็ไปทำงานได้เลย
บ้านเป็นชื่อผม โฉนดก็เป็นชื่อผม แต่ที่บ้านบอกผมว่าหน้าด้านทนอยู่บ้านได้ไงเงินก็ไม่มีใช้ พอผมพูดกลับว่าผมอยู่ได้ผมไหวผมโอเค ที่บ้านบอกผม อกตัญญู ผมบอกจะขายบ้าน ที่บ้านบอกต้องเอาเงินมาแบ่งกันทุกคน ชื่อที่ดินบ้านของผมผมซื้อเองผมไม่มีลูกไม่มีแฟน ตอนผมซื้อเพราะว่าจะสร้างบ้านเล็กๆอยู่คนเดียว แยกออกมาจากตัวบ้านใหญ่ แต่ทุนผมไใ่ค่อยมีเลยสร้างหลังใหญ่ไปเลย คิดว่าจะสบายใจขึ้น
แต่ที่บ้านชอบเอาเรื่องผมไปพูดประกาศไม่ถนอมน้ำใจคนในบ้าน เวลาผมปรึกษาเรื่องทำธุรกิจค้าขายดีไหมขายอันนี้ดีไหมหรือว่าทำแบบนี้ดี ผมไม่เคยโดนสนับสนุนครับ
ผมโดนซ้ำเติมตลอด ดักแขงดักขาตลอด
แต่ว่าพอโดนแบบนี้ทุกๆวัน ผมอยากจะหนีไปไกลๆ
แบบไม่กลับมาแล้ว ที่ดินบ้านไม่เอาสักอย่าง
หรือว่าผมตายดีกว่าครับ ปรึกษาหมอแล้ว
พาที่บ้านไปคุยกับหมอแล้ว
สุดท้ายทุกเรื่องในบ้านผมก็เป็นคนผิดเหมือนเดิม
ขนาดที่บ้านให้ผมไปซื้อข้าวสาร ผมซื้อมาผิดยี่ห้อ
ผมโดนทั้งบ้านด่าไปวันนี้พรุ่งนี้ บางเรื่องบางคนจำในใจไว้ตั้งแต่หลายสิบปี เวลาทะเลาะกันหยิบทุกรื่องข้อเสียของผม ออกมาประกาศให้คนอื่นข้างบ้านรู้ พูดเบาเงียบๆไม่เป็นกันนะครับ เวลาด่ากันกูดีดีกว่า ขุดเอาวุฒิการศึกษา
ไอคิวความสามารถ ระดับนำแหน่งงานออกมาอวดกันครับ
ผมเหนื่อยแล้วครับ แนะนำทางออกให้ผมหน่อยครับ