สวัสดีค่ะ เราอายุ 25 ปี เรียนจบมาได้ 2 ปีแล้วค่ะ ปีแรกที่เรียนจบ เราทำงาน จนเกิดปัญหาสุขภาพจนต้องลาออก
ปีนี้เราลาออก เพราะได้งานที่ไม่ถนัดและไม่ตรงสาย ตอนนี้เราตกงานค่ะ ตกแบบไม่มีเงินเก็บสักบาท
เพราะปีแรก เราเอาเงินเก็บตรงนั้นมารักษาตัวค่ะ ส่วนปีที่ 2 เราก็ส่งทางบ้านมากขึ้นเพราะน้องชายยังเรียนอยู้
ซึ่งเงินเก็บแทบไม่มี และบางส่วนก็ใช้หนี้ให้กับครอบครัว เรามีแฟน ค่ะพี่เค้า อายุ 30 พี่เค้าเป็นคนดีมาก
เป็นผู้ชายที่ดีมากคนนึงเลยค่ะ พี่เค้าหน้าที่การงานมั่นคงแล้วค่ะ เป็นระดับหัวหน้า เรากับเค้าไม่ได้อยู่ด้วยกัน
ตั้งแต่เราลาออก แต่เราก็ติดต่อกันตลอดนะคะ เรารู้สึกว่าเราช่วยครอบครัวไม่ได้เต็มที่ เรารู้สึกไม่มีอนาคต
และสาเหตุหลักๆเรารู้สึกไม่เป็นตัวเองเวลาที่เราอยู่กับครอบครัว เรารู้สึกไม่สบายใจ มันเหมือนเรายังอยู่ในกรอบ
ที่ครอบครัวสร้างไว้ให้ เราตั้งคำถามกับตัวเองว่าต่อจากนี้เราจะเอาอย่างงต่อ เราจะนอนเป็นคนตกงานกินเงิน
พ่อแม่ไปวันๆหรอ เรารู้สึกไร้ค้า เราเริ่มหาตัวยานอนหลับ ที่สามารถหลับได้นานๆและตลอดไป เราเริ่มหาวิธีที่ไม่ต้อง
อยู่บนโลกบ้าๆนี่อีก แต่ด้วยความที่เราอยู่บ้าน แม่ก็อยู่ด้วยตลอด มันก็เหมือนถ้าเราไปแล้วใครจะอยู่แม่ แล้วถ้าเราทำอะไรลงไป
มันจะเป็นไงต่อ ใครจะดูพ่อแม่เรา แต่พอเราอยู่คนเดียวความคิดแบบนั้นมันก็กลับมาอีก เราไม่อยากเป็นตัวถ่วงของใคร
เราไม่กล้าคุยกับแฟน เพราะเค้าอายุมากกว่า เรากลัวเค้าหาว่าเป็นเด็กไม่โตสักที ไม่วางแผนชีวิต ไม่มีความอดทน เรากลัว
ว่าเค้าจะทิ้งเราไป เราไม่อยากให้เค้าลำคาญ เราอยากรักษาเค้าไว้ให้นานที่สุด เราไม่กล้าคุยปัญหากับใครทั้งนั้น
เพื่อน พ่อ แม่ เราไม่กล้าจริงๆ เราเหนื่อย เรารู้นะปัญหาของเรามันจะเทียบกับปัญหาของใครอีกหลายคนไม่ได้
แต่เราก็อยากระบายออกมา เพราะตอนนี้ เรารู้สึก มันสิ้นหวังแล้วจริงๆ ถ้าเราเลือกเจ็บสักชั่วโมง หรือสิบนาที มันจะดีกว่า
เราต้องเผชิญกับปัญหาที่ไม่รู้จะลดลงเมื่อไหร่หรือเปล่าวคะ
เรารู้สึกเหมือนตัวเองดิ่ง ไม่รู้ว่าจะไปทางไหนกับชีวิต
ปีนี้เราลาออก เพราะได้งานที่ไม่ถนัดและไม่ตรงสาย ตอนนี้เราตกงานค่ะ ตกแบบไม่มีเงินเก็บสักบาท
เพราะปีแรก เราเอาเงินเก็บตรงนั้นมารักษาตัวค่ะ ส่วนปีที่ 2 เราก็ส่งทางบ้านมากขึ้นเพราะน้องชายยังเรียนอยู้
ซึ่งเงินเก็บแทบไม่มี และบางส่วนก็ใช้หนี้ให้กับครอบครัว เรามีแฟน ค่ะพี่เค้า อายุ 30 พี่เค้าเป็นคนดีมาก
เป็นผู้ชายที่ดีมากคนนึงเลยค่ะ พี่เค้าหน้าที่การงานมั่นคงแล้วค่ะ เป็นระดับหัวหน้า เรากับเค้าไม่ได้อยู่ด้วยกัน
ตั้งแต่เราลาออก แต่เราก็ติดต่อกันตลอดนะคะ เรารู้สึกว่าเราช่วยครอบครัวไม่ได้เต็มที่ เรารู้สึกไม่มีอนาคต
และสาเหตุหลักๆเรารู้สึกไม่เป็นตัวเองเวลาที่เราอยู่กับครอบครัว เรารู้สึกไม่สบายใจ มันเหมือนเรายังอยู่ในกรอบ
ที่ครอบครัวสร้างไว้ให้ เราตั้งคำถามกับตัวเองว่าต่อจากนี้เราจะเอาอย่างงต่อ เราจะนอนเป็นคนตกงานกินเงิน
พ่อแม่ไปวันๆหรอ เรารู้สึกไร้ค้า เราเริ่มหาตัวยานอนหลับ ที่สามารถหลับได้นานๆและตลอดไป เราเริ่มหาวิธีที่ไม่ต้อง
อยู่บนโลกบ้าๆนี่อีก แต่ด้วยความที่เราอยู่บ้าน แม่ก็อยู่ด้วยตลอด มันก็เหมือนถ้าเราไปแล้วใครจะอยู่แม่ แล้วถ้าเราทำอะไรลงไป
มันจะเป็นไงต่อ ใครจะดูพ่อแม่เรา แต่พอเราอยู่คนเดียวความคิดแบบนั้นมันก็กลับมาอีก เราไม่อยากเป็นตัวถ่วงของใคร
เราไม่กล้าคุยกับแฟน เพราะเค้าอายุมากกว่า เรากลัวเค้าหาว่าเป็นเด็กไม่โตสักที ไม่วางแผนชีวิต ไม่มีความอดทน เรากลัว
ว่าเค้าจะทิ้งเราไป เราไม่อยากให้เค้าลำคาญ เราอยากรักษาเค้าไว้ให้นานที่สุด เราไม่กล้าคุยปัญหากับใครทั้งนั้น
เพื่อน พ่อ แม่ เราไม่กล้าจริงๆ เราเหนื่อย เรารู้นะปัญหาของเรามันจะเทียบกับปัญหาของใครอีกหลายคนไม่ได้
แต่เราก็อยากระบายออกมา เพราะตอนนี้ เรารู้สึก มันสิ้นหวังแล้วจริงๆ ถ้าเราเลือกเจ็บสักชั่วโมง หรือสิบนาที มันจะดีกว่า
เราต้องเผชิญกับปัญหาที่ไม่รู้จะลดลงเมื่อไหร่หรือเปล่าวคะ