รู้สึกไม่มั่นใจในตัวเองเลย ไม่ว่าจะคิดจะเชื่อ จะตัดสินใจอะไร ก็ไม่แน่ใจซักอย่าง ล้มเหลว หลงทาง ไม่รู้จะทำไงต่อ ไม่รู้ต้องวางตัวยังไง ไม่รู้จะใช้ชีวิตยังไง ไม่รู้ต้องเริ่มต้นจากตรงไหน ไม่รู้จะไปต่อยังไง ใช้ชีวิตเหมือนหมดไปวันๆ ไม่มีเป้าหมาย ไร้ค่า มองไม่เห็นอนาคต ถ้าเลือกได้คงไม่อยากเกิดมาอีก เหมือนเกิดมาเสียชาติคน ตัดสินใจอะไรก็ผิดพลาด พลาดแล้วพลาดอีก ไม่กล้าเจอหน้าผู้คน ไม่กล้าไปไหน ไม่กล้าที่จะสนิทอะไรกับใครอีก ไม่ว่าจะในฐานะเพื่อน หรือพี่หรือน้อง เหมือนเกิดมาทำให้คนใกล้ตัวผิดหวังไปหมด ไม่อยากทำให้ใครต้องพลอยเดือดร้อนเพราะเราอีก ไม่รู้จะเกิดมาทำไม ลองมองคนอื่นที่ลำบากกว่า ก็รู้สึกอิจฉาในความคิดการใช้ชีวิตของเค้าที่ผ่านอะไรๆมาได้แล้วเติบโตได้ดี ลองมองย้อนตัวเองกลับไม่สามารถทำอะไรได้สำเร็จซักอย่าง เหมือนอยู่เป็นตัวถ่วงโลก หนักแผ่นดินซะเปล่าๆ ไม่รู้เกิดมาทำไม ไม่ได้เรื่องซักอย่าง น่าจะตายๆไปซะ อยู่ไปก็สมเพชตัวเอง ผิดหวังแทนพ่อกับแม่แทนพี่กับน้อง ถ้าครอบครัวไม่มีคนอย่างเราตั้งแต่แรก ก็คงจะเป็นครอบครัวที่สมบูรณ์กว่านี้ ไม่มีเราเป็นตัวถ่วง ถ้าเก่งให้ได้ซักครึ่งเหมือนคนอื่น คงจะดี แต่นี่มองตัวเองกี่ครั้งๆก็ไม่มีอะไรดี ไม่อยากอยู่ในความทรงจำของใคร ไม่อยากให้ใครอายที่มารู้จักคนอย่างเรา ที่ไม่ค่อยติดต่อใครไม่ใช่ว่าลืมหรือจะหยิ่งอะไร แค่ไม่อยากให้เค้าต้องมาเกลือกกลั้วกับขี้ดินอย่างเรา ไม่อยากให้เค้าเสื่อมเสียชื่อเสียง ไม่กล้าถ่ายรูป ไม่กล้ามองกระจก เห็นตัวเองแล้วรู้สึกเกลียด ถ้าเลือกได้ก็อยากหายตัวไปในความทรงจำของทุกคน ไม่กล้าออกไปเผชิญโลกภายนอก ขอโทษทุกๆคน ที่เป็นตัวถ่วง
เกิดมาทำไม