เรื่องมีอยู่ว่า
นานๆจะได้มาที่ กทม. เลยชวนแฟนไปกิน ไก่ทอดร้านสีแดงของผู้พันฯ ในชุดเซ็ต ก็มีไก่วิ้งแซ่บอยู่ด้วย ด้วยความที่ใช้ช้อนกับซ่อมไม่ถนัด ผมจังใช้มือหยิบไก่จิ้มซอสกิน โต๊ะข้างๆเขาก็มองดู ผมเองก็ไม่สนใจ แฟนผมก็ทำตัวปกติไม่ได้สนใจแต่เรื่องของเรื่องคือ เด็กโต๊ะข้างๆ น่าจะอายุสัก ไม่เกิน7ขวบ ช่วงๆอนุบาล ใช้มือจับไก่กินแบบเดียวกันกับผม แม่เด็กคนนั้นเลยตีมือ แล้วพูดว่า อย่าใช้มือหยิบกินทำตัวเหมือนพวกไม่มีการศึกษาเลย ทีหลังอย่าทำอีก พร้อมทั้ง เอาไก่ของลูก มาฉีกเป็นชิ้นด้วยช้อนกับซ้อมให้ลูกกิน
ผมเองก็อึ้งอยู่พักนึง ก็มองไปที่โต๊ะเขาก็ไม่ได้พูดอะไร แกคงร้อนตัวพร้อมพูดว่า ไม่ได้ว่าใครนะคะ เพียงแต่สอนลูก. สักแปปเขาก็ลุกออกไป ผมนี้งงเลย ก็ไม่ได้คิดไรปล่อยผ่านไป
2-3 วันต่อมา
แฟนชวนกิน ร้านบุ๊ฟเฟ่สายพาน จากแดนปลาดิบ
พนักงานก็ให้บั่งบาร์ที่มีสานพาลผ่านตรงหน้าด้วยความที่เราชอบ กุ้งและปลา. เวลาอาหารที่เป็นกุ้งและปลาผ่านมาผมก็หยิบเอาไว้ตลอด ส่วนแฟนผมก็กินหลากหลายกินตามปกติ. มีคนนั่งอยู่4-5คนได้ ซึ่งอาหารก็ต้องผ่านหน้าเขาก่อน ผมก็ไม่ได้ไปแย่งอาหารใครหรอก แต่ดันมีเสียงพูดจาก ผช. คนนึ่ง พวกบ้านนอก คงกินอย่างอื่นไม่เป็น กินแต่กุ่ง กินแต่ปลา. สงสัยจะไม่เคยกินอย่างอื่น แฟนเราก็ได้ยิน แต่ก็ไม่รู้เสียงใครพูดแต่ได้ยินพอดีเลย ก็มองๆหาอยู่ ก็ไม่ได้ยินใครพูดไรอีก. คิดในใจ ก็เงินกูป่าวว่ะจะกินอะไรก็ได้. 555+
สรุปว่าการกินอาหารใน กทม. เรากลายเป็นคนบ้านนอก ไม่มีการศึกษา อย่างนั้นหรอ 555+
แต่ผมก็บ้านนอกจริงๆนะแหละ 555+
รู้ได้ไงว่าบ้านเราอยู่บ้านนอก ไม่มีการศึกษา งงใจ
นานๆจะได้มาที่ กทม. เลยชวนแฟนไปกิน ไก่ทอดร้านสีแดงของผู้พันฯ ในชุดเซ็ต ก็มีไก่วิ้งแซ่บอยู่ด้วย ด้วยความที่ใช้ช้อนกับซ่อมไม่ถนัด ผมจังใช้มือหยิบไก่จิ้มซอสกิน โต๊ะข้างๆเขาก็มองดู ผมเองก็ไม่สนใจ แฟนผมก็ทำตัวปกติไม่ได้สนใจแต่เรื่องของเรื่องคือ เด็กโต๊ะข้างๆ น่าจะอายุสัก ไม่เกิน7ขวบ ช่วงๆอนุบาล ใช้มือจับไก่กินแบบเดียวกันกับผม แม่เด็กคนนั้นเลยตีมือ แล้วพูดว่า อย่าใช้มือหยิบกินทำตัวเหมือนพวกไม่มีการศึกษาเลย ทีหลังอย่าทำอีก พร้อมทั้ง เอาไก่ของลูก มาฉีกเป็นชิ้นด้วยช้อนกับซ้อมให้ลูกกิน
ผมเองก็อึ้งอยู่พักนึง ก็มองไปที่โต๊ะเขาก็ไม่ได้พูดอะไร แกคงร้อนตัวพร้อมพูดว่า ไม่ได้ว่าใครนะคะ เพียงแต่สอนลูก. สักแปปเขาก็ลุกออกไป ผมนี้งงเลย ก็ไม่ได้คิดไรปล่อยผ่านไป
2-3 วันต่อมา
แฟนชวนกิน ร้านบุ๊ฟเฟ่สายพาน จากแดนปลาดิบ
พนักงานก็ให้บั่งบาร์ที่มีสานพาลผ่านตรงหน้าด้วยความที่เราชอบ กุ้งและปลา. เวลาอาหารที่เป็นกุ้งและปลาผ่านมาผมก็หยิบเอาไว้ตลอด ส่วนแฟนผมก็กินหลากหลายกินตามปกติ. มีคนนั่งอยู่4-5คนได้ ซึ่งอาหารก็ต้องผ่านหน้าเขาก่อน ผมก็ไม่ได้ไปแย่งอาหารใครหรอก แต่ดันมีเสียงพูดจาก ผช. คนนึ่ง พวกบ้านนอก คงกินอย่างอื่นไม่เป็น กินแต่กุ่ง กินแต่ปลา. สงสัยจะไม่เคยกินอย่างอื่น แฟนเราก็ได้ยิน แต่ก็ไม่รู้เสียงใครพูดแต่ได้ยินพอดีเลย ก็มองๆหาอยู่ ก็ไม่ได้ยินใครพูดไรอีก. คิดในใจ ก็เงินกูป่าวว่ะจะกินอะไรก็ได้. 555+
สรุปว่าการกินอาหารใน กทม. เรากลายเป็นคนบ้านนอก ไม่มีการศึกษา อย่างนั้นหรอ 555+
แต่ผมก็บ้านนอกจริงๆนะแหละ 555+