ขอเล่าก่อนนะคะ
ตัวเราเองอยู่กับแม่มาตั้งแต่เด็กๆค่ะ ทุกสัปดาห์พ่อจะกลับมาประมาณ สัปดาห์ละครั้ง เราก็เคยถามแม่ว่าทำไมพ่อไม่กลับบ้านทุกวันเหมือนพ่อคนอื่น แม่ก็บอกว่าเขาไปทำงานไกลเลยกลับมาบ้านทุกวันไม่ได้ แล้วมันก็เลยคิดว่ามันเป็นความเคยชินของเราไปเอง จนเราอายุประมาณ 6 ขวบเรากับแม่ย้ายเข้ามาอยู่ใกล้ๆที่ทำงานที่พ่ออยู่ค่ะ แต่พ่อก็ไม่ค่อยกลับบ้านเหมือนเดิม จนเราคิดว่าบางทีพ่อกับแม่อาจจะเลิกกันก็ได้ เราอยากถามแต่ก็ไม่กล้าถาม เลยเก็บเอาไว้ จนวันหนึ่งแม่ท้องหนูหนูก็เลยคิดว่าไม่น่าจะเลิกกันแน่ๆ เพราะอาจจะแค่พ่อทำงานหนักเลยไม่กลับบ้าน (ที่ๆทำงานพ่อมีห้องสำหรับนอนข้างบนคะ)
เราก็เข้าใจแบบนี้อยู่ก็เข้าใจแบบนี้
จนกระทั้งเราอยู่ม.3(โรงเรียนที่เราอยู่นั้นใกล้ที่ทำงานพ่อมากค่ะทุกคนรู้จักพ่อหมดเลย)
วันนั้นเราไปบ้านเพื่อน พ่อเพื่อนก็ถามว่าเราเป็นลูกใครเราก็ตอบว่าพ่อเราชื่อนี้
พ่อเพื่อน:เรานะเป็นลูกใครละ
เรา:พ่อชื่อนี้ค่ะ ทำงานที่นี้
พ่อเพื่อน:พ่อเรามีลูกด้วยหรอ ขอดูรูปพ่อหน่อยได้มั้ย ดูแม่ด้วย
เราก็เอารูปให้พ่อเพื่อนดู พ่อเพื่อนก็บอกว่า:ตอนลุงไปงานแต่ง ลุงเห็นพ่อเราแต่งกับคนอื่นนะ
(ประโยคที่พ่อเพื่อนบอกเรานั้นมันเป็นประโยคที่ทำร้ายเรามาจนถึงทุกวันนี้) หลังจากที่เราได้ยิน เราก็ขอตัวเกลับบ้านของเราเลยคะ กลับมานั่งร้องไห้ กลับมานั่งทบทวนทุกอย่างใหม่ทั้งหมด ตอนแรกเรายังไม่เชื่อ แต่พอเราสืบไปเรื่อยๆทุกอย่างมันก็ ปรากฏออกมา พ่อเรามีเล็กมีน้อยมากมายเลย ตัวเราเองเรายังไม่รู้เลย ว่าแม่เราอยู่ในสถานนะไหน เราลองหาดูทุกอย่างที่แม่เราเลยเขียนไว้ จนเราเจอไดอารี่เล่มหนึ่ง เป็นเรื่องที่ได้เขียนความทุกข์ทรมานของตัวเองลงในนั้น ทำใหเรารู้ว่าคนที่เราเรียกว่าพ่อเป็นแบบนี้มาตั้งแต่ก่อนเราเกิดซะอีก หลังจากนั้นเราไม่เรียกคนๆว่าพ่อเลยคะ
สิ่งที่ตัวเรารู้ในตอนนี้นะคะ
1.แม่เรามีใบจดทะเบียนสมรสอยู่แต่เราไม่รู้ว่าเลิกกันแล้วหรือยัง
2.คนๆนั้นมีลูกแค่สองคนคือเรากับน้อง
3.คนๆนั้นแต่งงานใหม่
4.เขามีน้อยเยอะมากเลยค่ะทั้งแบบซื้อและแบบที่มาเสนอตัวเอง
5.คนที่ส่งเสียเลี้ยงดูเรามาตั้งแต่เด็กคือแม่ แค่คนเดียว
6.เขาเป็นแบบนี้มาตั้งแต่ก่อนที่เราจะเกิดซะอีก
ตอนนี้เราต้องมาอยู่กับคนๆนั้นเป็นบางสัปดาห์ค่ะเพราะแม่ไปทำงานที่อื่น ทุกๆครั้งที่เราอยู่กับคนๆนั้นเราจะรู้สึกรังเกียจขยะแขยง ไม่อยากอยู่ใกล้ ทำยังไงก็ได้ให้เขารู้ว่าเราเกลียดเขา(คุณคนนั้นเค้าไม่รู้ค่ะว่าเรารู้เรื่องของเขาแล้ว)
เราควรทำตัวยังไงดีค่ะ???? เราอาจจะเขียนผิดผิดถูกถูกๆบ้างต้องขออภัยด้วยนะคะ (พิมพ์ไปน้ำตาไหลไปร้องไห้ไป)
ขอคําปรึกษาคะ ทำยังไงให้เลิกเกลียดพ่อตัวเองคะ
ตัวเราเองอยู่กับแม่มาตั้งแต่เด็กๆค่ะ ทุกสัปดาห์พ่อจะกลับมาประมาณ สัปดาห์ละครั้ง เราก็เคยถามแม่ว่าทำไมพ่อไม่กลับบ้านทุกวันเหมือนพ่อคนอื่น แม่ก็บอกว่าเขาไปทำงานไกลเลยกลับมาบ้านทุกวันไม่ได้ แล้วมันก็เลยคิดว่ามันเป็นความเคยชินของเราไปเอง จนเราอายุประมาณ 6 ขวบเรากับแม่ย้ายเข้ามาอยู่ใกล้ๆที่ทำงานที่พ่ออยู่ค่ะ แต่พ่อก็ไม่ค่อยกลับบ้านเหมือนเดิม จนเราคิดว่าบางทีพ่อกับแม่อาจจะเลิกกันก็ได้ เราอยากถามแต่ก็ไม่กล้าถาม เลยเก็บเอาไว้ จนวันหนึ่งแม่ท้องหนูหนูก็เลยคิดว่าไม่น่าจะเลิกกันแน่ๆ เพราะอาจจะแค่พ่อทำงานหนักเลยไม่กลับบ้าน (ที่ๆทำงานพ่อมีห้องสำหรับนอนข้างบนคะ)
เราก็เข้าใจแบบนี้อยู่ก็เข้าใจแบบนี้
จนกระทั้งเราอยู่ม.3(โรงเรียนที่เราอยู่นั้นใกล้ที่ทำงานพ่อมากค่ะทุกคนรู้จักพ่อหมดเลย)
วันนั้นเราไปบ้านเพื่อน พ่อเพื่อนก็ถามว่าเราเป็นลูกใครเราก็ตอบว่าพ่อเราชื่อนี้
พ่อเพื่อน:เรานะเป็นลูกใครละ
เรา:พ่อชื่อนี้ค่ะ ทำงานที่นี้
พ่อเพื่อน:พ่อเรามีลูกด้วยหรอ ขอดูรูปพ่อหน่อยได้มั้ย ดูแม่ด้วย
เราก็เอารูปให้พ่อเพื่อนดู พ่อเพื่อนก็บอกว่า:ตอนลุงไปงานแต่ง ลุงเห็นพ่อเราแต่งกับคนอื่นนะ
(ประโยคที่พ่อเพื่อนบอกเรานั้นมันเป็นประโยคที่ทำร้ายเรามาจนถึงทุกวันนี้) หลังจากที่เราได้ยิน เราก็ขอตัวเกลับบ้านของเราเลยคะ กลับมานั่งร้องไห้ กลับมานั่งทบทวนทุกอย่างใหม่ทั้งหมด ตอนแรกเรายังไม่เชื่อ แต่พอเราสืบไปเรื่อยๆทุกอย่างมันก็ ปรากฏออกมา พ่อเรามีเล็กมีน้อยมากมายเลย ตัวเราเองเรายังไม่รู้เลย ว่าแม่เราอยู่ในสถานนะไหน เราลองหาดูทุกอย่างที่แม่เราเลยเขียนไว้ จนเราเจอไดอารี่เล่มหนึ่ง เป็นเรื่องที่ได้เขียนความทุกข์ทรมานของตัวเองลงในนั้น ทำใหเรารู้ว่าคนที่เราเรียกว่าพ่อเป็นแบบนี้มาตั้งแต่ก่อนเราเกิดซะอีก หลังจากนั้นเราไม่เรียกคนๆว่าพ่อเลยคะ
สิ่งที่ตัวเรารู้ในตอนนี้นะคะ
1.แม่เรามีใบจดทะเบียนสมรสอยู่แต่เราไม่รู้ว่าเลิกกันแล้วหรือยัง
2.คนๆนั้นมีลูกแค่สองคนคือเรากับน้อง
3.คนๆนั้นแต่งงานใหม่
4.เขามีน้อยเยอะมากเลยค่ะทั้งแบบซื้อและแบบที่มาเสนอตัวเอง
5.คนที่ส่งเสียเลี้ยงดูเรามาตั้งแต่เด็กคือแม่ แค่คนเดียว
6.เขาเป็นแบบนี้มาตั้งแต่ก่อนที่เราจะเกิดซะอีก
ตอนนี้เราต้องมาอยู่กับคนๆนั้นเป็นบางสัปดาห์ค่ะเพราะแม่ไปทำงานที่อื่น ทุกๆครั้งที่เราอยู่กับคนๆนั้นเราจะรู้สึกรังเกียจขยะแขยง ไม่อยากอยู่ใกล้ ทำยังไงก็ได้ให้เขารู้ว่าเราเกลียดเขา(คุณคนนั้นเค้าไม่รู้ค่ะว่าเรารู้เรื่องของเขาแล้ว)
เราควรทำตัวยังไงดีค่ะ???? เราอาจจะเขียนผิดผิดถูกถูกๆบ้างต้องขออภัยด้วยนะคะ (พิมพ์ไปน้ำตาไหลไปร้องไห้ไป)