“คนที่ไม่เหลือใคร เจอหมาที่ไม่เหลือใคร” โกฮัง แด่หมาจรทุกตัวบนโลกใบนี้

เคยสังเกตไหมคะ ว่าน้องหมาจรจัดทุกตัว มีชื่อหลายชื่อ
เพราะทุกคนที่เคยให้ข้าวมัน ตั้งชื่อให้มันคนละชื่อ
ลุงข้าวแกงเรียกมันว่า "ไอ้ตูบ"
ป้าร้านชำเรียก "เจ้าดำ"
เด็กในซอยเรียก "น้องหมี"
แต่ไม่มีใครเรียกมันว่า "หมาของฉัน"
.
1/ โกฮัง ในหนังเรื่องนี้ก็เหมือนกันค่ะ
มันมี 3 ชื่อ จาก 3 ชีวิต
โกฮัง : ชื่อที่ลุงวิศวกรญี่ปุ่นตั้งให้ ตอนเจอมันหน้าเซเว่น
บราวนี่ : ชื่อที่สาวพม่าตั้งให้ เพราะมันจ้องตู้เค้กบราวนี่ตอนหนีมาด้วยกัน
หิมะ : ชื่อที่นักศึกษาตั้งให้ ตอนเจอมันเดินอยู่ในมหาวิทยาลัย
หมาตัวเดียว 3 ชื่อ 3 เจ้าของ
แต่ถ้ามองในมุมของหมา มันไม่ได้มีเจ้าของ 3 คน
มันถูกทิ้ง 3 ครั้ง
.
2/ ทุกครั้งที่มีคนตั้งชื่อให้มัน
หมายความว่ามีคนรักมัน
แต่ทุกครั้งที่ชื่อเปลี่ยน หมายความว่า...
"คนที่รักมันจากไปแล้ว"
.
3/เราว่าหนังเรื่องนี้ไม่ได้เล่าแค่รื่องหมานะคะ
มันเล่าเรื่อง
"คนที่ถูกทิ้ง"
.
ลุงญี่ปุ่นถูกบริษัทบอกให้เกษียณ
ทั้งที่ยังอยากทำงาน (ถูกทิ้ง)
สาวพม่าถูกหลอกมาทำงาน
ในมูลนิธิที่เอาหมาหากิน (ถูกทิ้ง)
นักศึกษาที่ทำทุกอย่างเหมือนแฟน
แต่ไม่เคยได้สถานะ (ถูกทิ้ง)
แล้วคนที่ถูกทิ้ง...
ก็ไปเจอหมาที่ถูกทิ้ง
.
4/ สังเกตไหมคะ ว่าในทั้ง 3 พาร์ท
คนที่ดูแลโกฮังดีที่สุด
ไม่ใช่คนที่รวยที่สุดหรือมีเวลามากที่สุด
แต่คือ #คนที่เหงาที่สุด
.
ลุงเกษียณที่ไม่มีใครอยู่ด้วย
สาวพม่าที่ไม่มีเพื่อนในประเทศนี้
นักศึกษาที่บอกกับหมาว่า
"ถ้าตาย กูก็ไม่เหลือใครแล้ว"
ประโยคนี้ค่ะ ที่ทำให้คนทั้งโรงร้องไห้
.
ไม่ใช่เพราะกลัวหมาจะตาย
แต่เพราะนึกขึ้นได้ว่า
ตัวเองก็เคยรู้สึกแบบนั้น
มันเลยไม่ใช่แค่ "คนเลี้ยงหมา"
แต่เป็น "คนที่ไม่เหลือใคร เจอหมาที่ไม่เหลือใคร" 😭
.
5/ แต่สิ่งที่หนังทำได้ดีจริงๆ
ไม่ใช่แค่ทำให้ร้องไห้ค่ะ
มันทำให้เราเห็นว่า "ความดี"
กับ "ภาพลักษณ์ความดี" เป็นคนละเรื่อง
มูลนิธิที่ดูดีในสื่อ
เบื้องหลังเอาหมาที่หมดประโยชน์ไปฉีดยาฝังทิ้ง
สาวพม่าที่สังคมมองว่าเป็น "แรงงานต่างด้าว"
กลับเป็นคนเดียวที่รักหมาจริง
คนที่โลกมองว่า "ดี" กลับเลวที่สุด
คนที่โลกมองว่า "ไม่มีค่า" กลับมีหัวใจมากที่สุด
.
6/ มีฉากหนึ่งที่เราว่าเป็นฉากที่สวยที่สุดในหนังค่ะ
ตอนที่เจ้านายคนสุดท้ายพาโกฮังไปทะเลเป็นครั้งแรก
เขาบอกว่า "โกฮังไม่เคยไปทะเลแน่เลย"
แต่พอไปถึง หมาวิ่งสนุกเหมือนรู้จักที่นี่มาก่อน
เพราะมันเคยอยู่ริมทะเลกับเจ้าของคนแรก
.
หมาจำได้ค่ะ หมาจำทุกอย่างได้
มันจำกลิ่นทราย จำเสียงคลื่น
จำความรู้สึกตอนที่มีคนรักมัน
แต่มันพูดบอกไม่ได้ มันทำได้แค่วิ่ง
.
7/แล้วฉากสุดท้ายค่ะ ที่ทำให้ร้องไห้จนหน้าพัง
ในความฝันของโกฮัง
เจ้าของทุกคนที่เคยรักมัน นั่งอยู่บนรถไฟขบวนเดียวกัน
แล้วค่อยๆ จากไปทีละคน ทีละคน
แต่พอลืมตาตื่น เจ้าของคนสุดท้ายยังอยู่
.
8/เราว่าหนังเรื่องนี้กำลังบอกเราเบาๆ ว่า
ชีวิตคือการถูกทิ้งซ้ำแล้วซ้ำเล่า
คนที่เรารักจากไป เพื่อนที่เราสนิทห่างหาย
งานที่เราทุ่มให้ก็หมดวาระ
แต่สิ่งที่ทำให้เรายังลุกขึ้นมาทุกเช้า
ไม่ใช่ความหวังว่าจะไม่ถูกทิ้งอีก
แต่คือความหวังว่า ยังมีใครสักคน
ที่ตอนเราลืมตาตื่นมา เขายังอยู่
.
9/ แด่หมาจรทุกตัวบนโลกใบนี้
และแด่คนทุกคนที่เคยรู้สึกว่าไม่เหลือใคร
โกฮัง..หัวใจโกโฮม | วันนี้ในโรงภาพยนตร์