สวัสดีค่ะ หนูพึ่งเคยเขียนครั้งแรกผิดพลาดตรงไหนขออภัยพี่ๆด้วยนะคะ🙏 เรื่องยาวหน่อยนะคะ ขอบคุณพี่ๆทุกคนที่กดเข้ามาอ่านของหนูด้วยนะคะ
หนูอายุ17ปีแล้วค่ะ ยังเรียนอยู่ม.ปลาย ตอนนี้หนูอาศัยอยู่กับตายายและลูกสาวของน้าอีกหนึ่งคนค่ะ พ่อแม่หนูเลิกกัน ตอนนี้ก็ต่างอยู่คนต่างอยู่แม่อยู่กับแฟนใหม่ ส่วนพ่อก็อยู่ที่พักโรงงาน(รอเกษียณจะกลับบ้านที่ต่างจังหวัด)
ตอนเด็กหนูโตมากับภาพจำที่ว่าพ่อกับแม่จะวทะเลาะกันตลอดบางขั้นก็ลงไม้ลงมือ ทั้งพ่อและแม่อารมณ์ร้อนกันด้วยไม่มีใครยอมใคร จนตอนเด็กหนูเกลียดพ่อไปเลย เวลามีคนถามคือตอบได้เลยว่าไม่รักพ่อ ช่วงเลิกกันใหม่ๆหนูร้องไห้บ่อยมากค่ะ พ่อจะชวนไปกินนู่นนี่บ้างตอนเงินเดือนออก เวลากลับเข้าบ้านแม่จะว่าเหมือนหนูไปทำให้พ่อมาดูถูกแม่ว่าไม่มีปัญญาเลี้ยง หนูอึดอัดมากๆเลยค่ะ แบบไม่อยากอยู่เลย กลัวว่าพ่อกับแม่จะมีเรื่องกันอีกเพราะหนู จนหนูขึ้นม.ปลาย แม่ไปอยู่กับแฟนใหม่ ก็ไม่มีอะไรแล้วค่ะแล้วกลายเป็นพ่อส่งเสียหนูเรียนต่อแทน พ่อหนูกลายเป็นคนละคนจากเมื่อก่อนเลยนะคะ ตามใจหนูทุกอย่างเลย ใจดีมากๆด้วย
ช่วงปีที่แล้วหนูมีปัญหาบางอย่างค่ะ (หนูขออนุญาตไม่ลงรายละเอียดนะคะ🙏) เลยได้ไปอยู่กับป้าและลุง บ้านอยู่ใกล้ๆกันนะคะ เวลานอนหนูก็เดินไปบ้านนู้น แล้วก็ตื่นเช้ากลับมาเพื่อเพราะเสื้อผ้าของอะไรอยู่ที่ห้อง บ้านยายหมดเลย ลุงกับป้าดูแลดีมากๆค่ะ ไม่ว่าจะเรื่องอยู่เรื่องกินจนบางทีหนูก็เกรงใจเพราะไม่รู้จะทำอะไรตอบแทนนอกจากล้างจานกวาดบ้านบ้าง เพราะส่วนตัวหนูทำกับข้าวทำอะไรไม่เป็นเลยสักอย่างค่ะ เวลาลูกเขากลับบ้าน เพราะทำงานอยู่ต่างจังหวัด หนูไม่ค่อยกล้าเข้าบ้านเลยค่ะ ส่วนมากจะเล่นอยู่เปลหน้าบ้าน ดึกๆแล้วค่อยเข้าบ้าน
หนูใช้ชีวิตแบบนี้ประมาณปีกว่าๆได้แล้วค่ะ ไปมาๆ ระหว่างนั้นน้าๆ (ยายหนูมีลูก7คนนะคะ แต่อยู่บ้านครอบครัวสามีหมดเลย บางคนก็ทำงานค่ะอยู่ต่างจังหวัด มีแม่หนูกับน้าอีกสองคนค่ะที่ไปมาได้ง่ายๆ) น้าเขาอยากให้หนูกลับมาอยู่กับตายาย กลับมาอยู่ที่บ้านค่ะ หนูยังมีฝังใจกับเหตุการณ์ที่ทำให้ลุงต้องให้หนูไปอยู่ด้วย น้าให้เหตุผลที่ว่าเรื่องนั้นมันคงไม่เกิดขึ้นมาอีก และอยากให้อยู่กับตายาย ตอนนั้นหนูยอมรับเลยค่ะว่าอยู่กับป้าและลุงหนูอุ่นใจมากๆ พ่อมาหาได้ง่ายด้วย (พ่อกับแม่หนูจบได้ไม่ดีเท่าไหร่ด้วยค่ะ) หนูก็เก็บเอาไปคิดนะคะ แบบบางทีหนูก็เก็บเอาไปร้องไห้คนเดียว เริ่มคิดแล้วว่าหนูจะเป็นภาระป้ากับลุงหรือเปล่า หลายวันเลยค่ะกว่าหนูจะตัดสินไปบอกป้ากับลุงว่าหนูจะกลับไปนอนที่บ้าน แต่ลุงไม่ให้ไปค่ะเขาโมโหด้วยที่น้าหนูทำไมถึงคิดว่าเรื่องนั้นมันจะไม่มีอีก(หนูขออภัยที่ไม่ลงรายละเอียดจริงๆนะคะ🙏🙏) ป้าก็ถามนะคะว่าอยากอยู่ไหน ตอนนั้นก็หนูสมองทื่อไปหมดเลยค่ะ เลยบอกแค่ว่าหนูอยู่ไหนก็ได้ สรุปก็กลับมานอนที่บ้านลุงกับป้าเหมือนเดิมค่ะ ใช้ชีวิตแบบเดิม ปกติเสาร์อาทิตย์ระหว่างวันหนูก็อยู่บ้านตายายอยู่แล้วค่ะ วันไหนกลับจากโรงเรียนหนูก็อยู่บ้าน ค่ำๆหนูถึงไปบ้านลุงกับป้า มีช่วงหยุดเสาร์อาทิตย์บ้างที่ลูกสาวน้าจะไปอยู่กับแม่เขา หนูก็มาอยู่เป็นเพื่อนยายนะคะ หนูไม่มีปัญหาที่จะมาอยู่ดูแลยาย แต่บางทีน้าเขาก็กดดัน ใช้คำพูดบางทีระคายหูอ่ะค่ะ
หากพี่ๆสงสัยว่าทำไมหนูไม่ไปอยู่กับพ่อ ที่นั่นเป็นห้องแถวพักของโรงงานค่ะ ส่วนมากมีแต่ผู้ชายด้วย บางทีพ่อหนูก็เข้ากะดึก หนูเลยไม่ค่อยกล้าอยู่
(หนูลืมพิมพ์เลยย คือป้าเป็นลูกของพี่สาวยายหนูนะคะ แล้วก็ยังมีป้าๆลุงๆอีกที่ยังดูแลหนูอยู่ จนบางทีพ่อบอกถ้าไม่ได้ป้าดูแลหนูคงไม่เป็นผู้เป็นคน😅)
ขอบคุณพี่ๆทุกคนนะคะ ที่เข้ามาอ่านเรื่องของหนู ถ้าหนูพิมพ์ เรียบรียงไม่เข้าใจตรงไหนหนูขอโทษด้วยนะคะ(ปกติหนูพูดไม่ค่อยรู้เรื่องอยู่แล้วด้วย😿)เนื้อเรื่องมันอาจจะดูไม่ค่อยเชื่อมหากันเริ่มต้นกับตอนจบ แต่มันอัดอั้นจนหนูไม่รู้จะไปคุยกับใคร เลยอยากระบายสิ่งที่อยู่ในหัวออกไป ปกติหนูก็ชอบอ่านกระทู้อยู่แล้วด้วยค่ะ เลยลองมาเขียนครั้งแรก ขอบคุณที่เสียเวลาเข้ามาอ่านนะคะ🙏
ปัญหาครอบครัว
หนูอายุ17ปีแล้วค่ะ ยังเรียนอยู่ม.ปลาย ตอนนี้หนูอาศัยอยู่กับตายายและลูกสาวของน้าอีกหนึ่งคนค่ะ พ่อแม่หนูเลิกกัน ตอนนี้ก็ต่างอยู่คนต่างอยู่แม่อยู่กับแฟนใหม่ ส่วนพ่อก็อยู่ที่พักโรงงาน(รอเกษียณจะกลับบ้านที่ต่างจังหวัด)
ตอนเด็กหนูโตมากับภาพจำที่ว่าพ่อกับแม่จะวทะเลาะกันตลอดบางขั้นก็ลงไม้ลงมือ ทั้งพ่อและแม่อารมณ์ร้อนกันด้วยไม่มีใครยอมใคร จนตอนเด็กหนูเกลียดพ่อไปเลย เวลามีคนถามคือตอบได้เลยว่าไม่รักพ่อ ช่วงเลิกกันใหม่ๆหนูร้องไห้บ่อยมากค่ะ พ่อจะชวนไปกินนู่นนี่บ้างตอนเงินเดือนออก เวลากลับเข้าบ้านแม่จะว่าเหมือนหนูไปทำให้พ่อมาดูถูกแม่ว่าไม่มีปัญญาเลี้ยง หนูอึดอัดมากๆเลยค่ะ แบบไม่อยากอยู่เลย กลัวว่าพ่อกับแม่จะมีเรื่องกันอีกเพราะหนู จนหนูขึ้นม.ปลาย แม่ไปอยู่กับแฟนใหม่ ก็ไม่มีอะไรแล้วค่ะแล้วกลายเป็นพ่อส่งเสียหนูเรียนต่อแทน พ่อหนูกลายเป็นคนละคนจากเมื่อก่อนเลยนะคะ ตามใจหนูทุกอย่างเลย ใจดีมากๆด้วย
ช่วงปีที่แล้วหนูมีปัญหาบางอย่างค่ะ (หนูขออนุญาตไม่ลงรายละเอียดนะคะ🙏) เลยได้ไปอยู่กับป้าและลุง บ้านอยู่ใกล้ๆกันนะคะ เวลานอนหนูก็เดินไปบ้านนู้น แล้วก็ตื่นเช้ากลับมาเพื่อเพราะเสื้อผ้าของอะไรอยู่ที่ห้อง บ้านยายหมดเลย ลุงกับป้าดูแลดีมากๆค่ะ ไม่ว่าจะเรื่องอยู่เรื่องกินจนบางทีหนูก็เกรงใจเพราะไม่รู้จะทำอะไรตอบแทนนอกจากล้างจานกวาดบ้านบ้าง เพราะส่วนตัวหนูทำกับข้าวทำอะไรไม่เป็นเลยสักอย่างค่ะ เวลาลูกเขากลับบ้าน เพราะทำงานอยู่ต่างจังหวัด หนูไม่ค่อยกล้าเข้าบ้านเลยค่ะ ส่วนมากจะเล่นอยู่เปลหน้าบ้าน ดึกๆแล้วค่อยเข้าบ้าน
หนูใช้ชีวิตแบบนี้ประมาณปีกว่าๆได้แล้วค่ะ ไปมาๆ ระหว่างนั้นน้าๆ (ยายหนูมีลูก7คนนะคะ แต่อยู่บ้านครอบครัวสามีหมดเลย บางคนก็ทำงานค่ะอยู่ต่างจังหวัด มีแม่หนูกับน้าอีกสองคนค่ะที่ไปมาได้ง่ายๆ) น้าเขาอยากให้หนูกลับมาอยู่กับตายาย กลับมาอยู่ที่บ้านค่ะ หนูยังมีฝังใจกับเหตุการณ์ที่ทำให้ลุงต้องให้หนูไปอยู่ด้วย น้าให้เหตุผลที่ว่าเรื่องนั้นมันคงไม่เกิดขึ้นมาอีก และอยากให้อยู่กับตายาย ตอนนั้นหนูยอมรับเลยค่ะว่าอยู่กับป้าและลุงหนูอุ่นใจมากๆ พ่อมาหาได้ง่ายด้วย (พ่อกับแม่หนูจบได้ไม่ดีเท่าไหร่ด้วยค่ะ) หนูก็เก็บเอาไปคิดนะคะ แบบบางทีหนูก็เก็บเอาไปร้องไห้คนเดียว เริ่มคิดแล้วว่าหนูจะเป็นภาระป้ากับลุงหรือเปล่า หลายวันเลยค่ะกว่าหนูจะตัดสินไปบอกป้ากับลุงว่าหนูจะกลับไปนอนที่บ้าน แต่ลุงไม่ให้ไปค่ะเขาโมโหด้วยที่น้าหนูทำไมถึงคิดว่าเรื่องนั้นมันจะไม่มีอีก(หนูขออภัยที่ไม่ลงรายละเอียดจริงๆนะคะ🙏🙏) ป้าก็ถามนะคะว่าอยากอยู่ไหน ตอนนั้นก็หนูสมองทื่อไปหมดเลยค่ะ เลยบอกแค่ว่าหนูอยู่ไหนก็ได้ สรุปก็กลับมานอนที่บ้านลุงกับป้าเหมือนเดิมค่ะ ใช้ชีวิตแบบเดิม ปกติเสาร์อาทิตย์ระหว่างวันหนูก็อยู่บ้านตายายอยู่แล้วค่ะ วันไหนกลับจากโรงเรียนหนูก็อยู่บ้าน ค่ำๆหนูถึงไปบ้านลุงกับป้า มีช่วงหยุดเสาร์อาทิตย์บ้างที่ลูกสาวน้าจะไปอยู่กับแม่เขา หนูก็มาอยู่เป็นเพื่อนยายนะคะ หนูไม่มีปัญหาที่จะมาอยู่ดูแลยาย แต่บางทีน้าเขาก็กดดัน ใช้คำพูดบางทีระคายหูอ่ะค่ะ
หากพี่ๆสงสัยว่าทำไมหนูไม่ไปอยู่กับพ่อ ที่นั่นเป็นห้องแถวพักของโรงงานค่ะ ส่วนมากมีแต่ผู้ชายด้วย บางทีพ่อหนูก็เข้ากะดึก หนูเลยไม่ค่อยกล้าอยู่
(หนูลืมพิมพ์เลยย คือป้าเป็นลูกของพี่สาวยายหนูนะคะ แล้วก็ยังมีป้าๆลุงๆอีกที่ยังดูแลหนูอยู่ จนบางทีพ่อบอกถ้าไม่ได้ป้าดูแลหนูคงไม่เป็นผู้เป็นคน😅)
ขอบคุณพี่ๆทุกคนนะคะ ที่เข้ามาอ่านเรื่องของหนู ถ้าหนูพิมพ์ เรียบรียงไม่เข้าใจตรงไหนหนูขอโทษด้วยนะคะ(ปกติหนูพูดไม่ค่อยรู้เรื่องอยู่แล้วด้วย😿)เนื้อเรื่องมันอาจจะดูไม่ค่อยเชื่อมหากันเริ่มต้นกับตอนจบ แต่มันอัดอั้นจนหนูไม่รู้จะไปคุยกับใคร เลยอยากระบายสิ่งที่อยู่ในหัวออกไป ปกติหนูก็ชอบอ่านกระทู้อยู่แล้วด้วยค่ะ เลยลองมาเขียนครั้งแรก ขอบคุณที่เสียเวลาเข้ามาอ่านนะคะ🙏