สวัสดีค่ะ เรามีเรื่องทุกข์ใจ หนักมากๆไม่เคยนอนหลับเต็มอิ่มเลย น้ำตาไหลตลอดที่คิดเรื่องนี้
ย้อนกลับไปเมื่อ25ปีก่อน เราอยู่กับแม่2คน แม่เราเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยว ทำงานหนักมากเพื่อเลี้ยงเรา เรากับแม่อยู่กันแบบลำบากมาก แต่แม่ไม่เคยให้เราอด แม่เราสู้มาก เท่าที่ผู้หญิงคนนึงจะเลี้ยงลูกให้ดีได้
1-5 ขวบ เราพอจะจำได้เรากับแม่ลำบาก แม่พาเราไปทำงานด้วย กะเตงกันไปมา หาเช้ากินค่ำ ไปวันๆ เราจำได้ได้ยินแม่นอนร้องไห้แทบทุกคืน...จนหลับไป
อยู่มาวันนึง ช่วงที่เราเข้าอนุบาล แม่ได้พบผู้ชายคนนึง ซึ่งอายุมากกว่าแม่ถึง1รอบ เขาเข้ามาในชีวิตแม่ และดูแลเรา2คนแม่ลูก ไม่ถึงกับดีมาก แต่เราก็ดีขึ้นเรื่อยๆ แรกๆเขาคอยรับส่งแม่ที่ทำงานทุกวัน เราขอแทนคนนี้ว่าลุง เราจำไม่ได้ว่าตั้งแต่ตอนไหน แต่เห็นลุงเข้ามามีชีวิตร่วมกับแม่กับเรา ลุงย้ายเข้ามาอยู่ห้องเช่าด้วยกัน ก็จุนเจือแม่บ้าง มาตลอด ทำให้แม่ลำบากน้อยลง อยู่มาเรื่อยๆ จนเราขึ้นป.2 อายุ8ขวบ เราจำได้แม่กับลุงทะเลาะกัน เรื่องลุงไปมีสัมพันธ์กับคนอื่น ลุงนอกใจแม่ แต่เป็นเรื่องของผู้ใหญ่ตอนนั้นเราไม่ได้สนใจ แต่จำได้ว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง เขาก็เคลียร์กันได้ ใช้ชีวิตกันต่อ ลุงก็เลี้ยงเรา ให้เงินซื้อของเล่น ของกิน ของที่เราอยากได้ พาเราไปทำงานที่ต่างจังหวัด ได้เห็นทะเล เห็นภูเขา คนนอกมองเข้ามาก็คิดว่าเราโชคดีมาก ได้พ่อเลี้ยงใจดี จนเราขึ้นป.4 อายุ10ขวบ เราเริ่มโตเป็นสาว ตอนนั่นเรายังไม่เข้าใจว่าการกระทำแบบนี้ มันคือลวนลามหรืออนาจารหรือเปล่า เวลาที่แม่ไปทำงาน เราอยู่ห้องกับลุง ลุงมักจะกอดเรา หอมเรา หรือดูดนมเรา จับช่วงล่างเรา แต่ทุกครั้งลุงจะให้เงินเรา 1-2ร้อย เวลาที่เราโดนแบบนี้ ซึ่งเราจำได้นะเราเคยบอกแม่ พูดให้แม่ฟัง แม่กลับตะโกนใส่ลุง เชิงขำๆว่า คุณอย่าไปกอดไปถูกตัวมัน มันโตเป็นสาวเเล้ว แล้วก็ขำ พูดแบบไม่ได้จริงจังทีเล่น ทีจริง แล้วเรื่องนี้ก็จบไป ก็ใช้ชีวิตแบบโดนลวนลามมาตลอด จนขึ้นป.5 เราก็ยังโดนแบบนั้น เราจำได้เลย เรานั่งเรียนเราคิดเรื่องนี้ไม่บอกใคร ใจเราคิดแต่เรื่องนี้ กลับจากโรงเรียนมา เราโดนจับช่วงล่วง ช่วงบน จนเราไม่บอกแม่แล้ว จนเรามองเรื่องผิด เป็นเรื่องถูก เพราะคิดว่าดีแล้ว มันได้ตัง เราก็ใช้ชีวิตแบบโดนลวนลามมากขึ้นเรื่อยๆ มาโดยตลอด จนขึ้นม.3 อายุ15 เราก็กลายเป็นเด็กใจแตก จำไม่ได้ตั้งแต่ตอนไหน มันข่มขืนเรา ไม่ให้เราบอกแม่ แล้วให้เงินเกือบหมื่น เราเอาเงินไปเลี้ยงเพื่อน ซื้อของฟุ่มเฟือย กลับบ้านมา มาให้มันทำกับเรา แล้วเอาเงินไปเลี้ยงเพื่อนแบบนี้วนไป เราใช้ช่องทางนี้ในการหาเงิน พอได้เงิน เรามีแฟน เราหนีออกจากบ้าน แม่เราตามหาเรา ร้องไห้ เรากลับบ้านมา แม่ตีเรา ด่าเรา เเต่ไม่เคยถามเรา เราพบเจออะไรบ้าง เราได้แต่งงานกับแฟนเรา ตอนอายุ15 พอแต่งงานเสร็จ แม่เราไปเช่าห้องให้อยู่ ใกล้ๆโรงเรียนที่เราเรียน ช่วงปวช. *บอกก่อนนะคะ แม่เราช่วยออกค่าใช้จ่ายของเราทุกอย่าง แม่เราให้เราแต่งงานออกมา แต่ก็มีความคาดหวังว่า ก็อยากให้เราเรียนให้จบปริญญา แม่จ่ายค่าห้อง ค่าเทอม ค่าใช้จ่ายรายวัน ให้ตลอดค่ะ เรามีแฟน เราแต่งงานแล้ว ก็แยกตัวออกมา ( ก็ไม่เคยโดนลุงทำอะไรไม่ดีอีกเลย เรากับลุงใช้ชีวิตเหมือนไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้นทั้งนั้น เพราะเจตนาเราตั้งใจให้เรื่องนี้มันตายไปกับเรา คิดสะว่าเป็นเวรกรรม เพราะเราออกมาจากตรงนั้น มีชีวิตใหม่แล้ว ) จนกระทั่งเราท้องตอนเรียนปวช. ก็พักการเรียน แล้วไปอุ้มท้อง 9เดือน พอคลอด ก็รีบกลับมาเรียน ส่วนลูกแม่ก็ช่วยเลี้ยง เเละจ้างเลี้ยงค่ะ ตอนนี้ แม่มีค่าใช้จ่ายทั้งเราและลูกเรานะคะ พ่อของลูกเราก็ทำงาน แต่ไม่ได้เพียงพอกับค่าใช้จ่ายของลูกอยู่แล้ว ก็ไม่พ้นแม่เราค่ะ ส่วนพ่อเลี้ยงที่เป็นลุงก็ทำงานจุลเจือแม่อยู่ ลุงก็เอ็นดู คอยรับ คอยส่งลูกเราดี จนเราลืมเรื่องที่เคยเกิดขึ้นกับเรา ผ่านมาเรื่อยๆ ก็ได้ข่าวลุงไปมีกิ๊ก ไปเลี้ยงคนนั้นคนนี้ แม่เราก็ร้องไห้เป็นบ้า จนช่วงโควิดลุงได้ไปทำงาน ที่ตจว. ก็ไปเลี้ยงเด็กไว้ที่นั้น โดยไม่เคยเหลียวแล ไม่ส่งเสียดูแลแม่ เป็นเวลา2ปี เอาผู้หญิงใหม่ไปเปิดตัว กับครอบครัวลุงที่ ตจว. พี่น้องของลุงก็ช่วยกันปิดบังเรื่องนี้ ไม่เคยเล่าให้แม่ฟังเลย น่าเกลียดไหม ขนาดเขาได้งานมา กทม. เขายังไม่แวะมาเยี่ยมแม่เลย แต่ลุงกับแม่จะคุยกันผ่านโทรศัพท์ หรือไลน์ แม่ก็ใช้ชีวิตหากินคนเดียว เลี้ยงทั้งเรา และลูก ก็ไม่ลำบากอะไร จนลุงกลับมาทำงาน กทม. ก็มาอยู่กับแม่ แต่เขานอกใจแม่ แม่ร้องเสียใจหนัก เอาเงินไปเลี้ยงผู้หญิงหลายแสน สร้างหนี้สิน กู้บัตรต่างๆ แม่ก็ไปปิดหนี้ให้ตลอด แม่มาร้องไห้เสียใจกับเรา ให้เราไปพูดกับลุง พอเราพูดทีไร ลุงก็จะมาบอกแม่ว่าเราไปด่าเขา พูดไม่เพราะ แม่ก็กลับมาด่าเราว่าเราเนรคุณ เขาเลี้ยงเรามาจนโต บุญคุณต่างๆนาๆ ก็วนไปแบบนี้ ได้ยินแบบนี้ เห็นแม่ร้องไห้มาเรื่อยๆๆๆ ผ่านมา10ปี เรื่องนอกใจแม่ก็ยังไม่จบ หนักขึ้นเรื่อยๆ จนวันนึงเราขู่ลุงว่าถ้าไม่พาแม่ไปหาผู้หญิงคนนี้ หรือเลิกกับ ผญ.คนนี้ เราจะบอกความจริงว่าที่ผ่านมามันเกิดอะไรขึ้นก็เรา แม่จะได้รู้ความจริง เจตนาเราตอนนั้น เราแค่จะขู่ เราก็ไม่ได้อยากให้ครอบครัวใครพัง สุดท้ายเราเป็นหมาเนรคุณไปด่าลุง ที่เลี้ยงดูเราจนโต วันถัดมา เราเลยบอกความจริง กับญาติพี่น้องแม่ที่อยู่ห้องใกล้ๆกับแม่เพื่อให้เขารู้ เเละช่วยดูลูกเราให้อยู่ห่างๆไอลุงนั่ง ญาติพี่น้องแม่เราโมโหจนน้ำตาไหล คนต่อไปเราบอกแม่เราว่ามันเกิดอะไรขึ้นบ้าง ตอนเด็กๆลุงทำอะไรเราบ้าง เพื่อให้แม่ มั่นใจในการตัดสินใจ เลิกกับคนคนนี้ เรามันใจมากยังไงแม่ก็เลือกเรา ถ้าแม่รู้ความจริงยังไงแม่ก็ต้องเลิกกับมัน และปกป้องเรา เเต่เปล่าเลย แม่ตอบกลับเรามาว่า ขอโทษที่แม่ดูเเลเราได้ไม่ดีพอ ทำไมเราเพิ่งมาบอกตอนนี้ ถ้าบอกแม่ตั้งนานแม่คงไม่อยู่ถึงทุกวันนี้หลอก แม่ได้เอาเรื่องที่เราบอกไปถามลุง เเต่ลุงไม่ยอมรับ แต่แม่บอกว่าแม่เชื่อที่เราบอก แม่ขอให้เราเลิกพูดเรื่องนี้ และให้มันจบ แม่บอกกับเราว่าที่อยู่กันทุกวันนี้ แค่ให้เขาช่วยหาเงินต่างๆนาๆ และแม่ก็ใช้ชีวิตกับเขาปกติ / แต่สิ่งที่เห็นคือ ลุงนอนอยู่ห้องเฉยๆ ไม่ทำงาน หากไปทำงานก็ไม่เคยเห็นเงิน เพราะแอบเอาเงินให้ ผญ. อื่น เขา2คนทะเลาะกันเรื่องเงินบ่อยมาก ฟังจากที่ญาติๆเล่าให้ฟัง ดูแล้วตอนนี้แม่เราทำงานหนักเลี้ยงลุง นอนอยู่ห้องเฉยๆ สบายเลย เพราะตอนนี้ลุงอายุเยอะ 66ปี ชราภาพแล้ว จากนั้นทุกบทสนทนา แม่ไม่เคยเล่าเรื่องเลวทรามของลุงให้เราฟังอีกเลย เวลาที่แม่อยู่ห้องกับลุง แม่จะไม่คุยกับเรา มากสุดได้แค่แชทไลน์ พิมพ์เอาไว้เดี๋ยวแม่มาตอบ แต่ถ้าแม่ไม่ได้อยู่กับลุง แม่ตอบเราไวมาก แม่คงรักลุงมาก ถึงปกป้องลุงได้ขนาดนี้ (ตอนนี้ลุงได้บล็อคเราทุกช่องทาง ไม่สามารถติดต่อกันได้ และเราก็ไม่มีบ้านให้กลับ เพราะแม่เลือกลุงเราไม่สามารถกลับได้)
*ถ้าเรารู้ว่า การที่เราบอกแม่ไปวันนั้น แล้วมันไม่เกิดประโยชน์แบบนี้ เราจะไม่บอกเลย เราเลือกที่จะให้เรื่องนี้ตายไปกับเรา เหมือนไม่เหมือนเกิดขึ้นยังดีซะกว่า เราขยะแขยงตัวเองมาก ปมในใจตอนนี้คือ เรารู้สึกผิดหวังกับแม่ตัวเอง ทำไมแม่ไม่ปกป้องเรากว่านี้บ้าง?
เราจะจัดการกับความรู้สึกนี้ยังไงคะ
เรารู้สึกแย่ทุกครั้งที่คิดเรื่องนี้
รู้สึกผิดหวังกับแม่ตัวเอง !!!!!!!!!!! แต่ก็ไม่เคยเอาตัวรอด ต้องหวังพึ่งแม่ตลอด ช่วยเราแก้ไขความรู้สึกนี้หน่อยค่ะทุกคน
ย้อนกลับไปเมื่อ25ปีก่อน เราอยู่กับแม่2คน แม่เราเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยว ทำงานหนักมากเพื่อเลี้ยงเรา เรากับแม่อยู่กันแบบลำบากมาก แต่แม่ไม่เคยให้เราอด แม่เราสู้มาก เท่าที่ผู้หญิงคนนึงจะเลี้ยงลูกให้ดีได้
1-5 ขวบ เราพอจะจำได้เรากับแม่ลำบาก แม่พาเราไปทำงานด้วย กะเตงกันไปมา หาเช้ากินค่ำ ไปวันๆ เราจำได้ได้ยินแม่นอนร้องไห้แทบทุกคืน...จนหลับไป
อยู่มาวันนึง ช่วงที่เราเข้าอนุบาล แม่ได้พบผู้ชายคนนึง ซึ่งอายุมากกว่าแม่ถึง1รอบ เขาเข้ามาในชีวิตแม่ และดูแลเรา2คนแม่ลูก ไม่ถึงกับดีมาก แต่เราก็ดีขึ้นเรื่อยๆ แรกๆเขาคอยรับส่งแม่ที่ทำงานทุกวัน เราขอแทนคนนี้ว่าลุง เราจำไม่ได้ว่าตั้งแต่ตอนไหน แต่เห็นลุงเข้ามามีชีวิตร่วมกับแม่กับเรา ลุงย้ายเข้ามาอยู่ห้องเช่าด้วยกัน ก็จุนเจือแม่บ้าง มาตลอด ทำให้แม่ลำบากน้อยลง อยู่มาเรื่อยๆ จนเราขึ้นป.2 อายุ8ขวบ เราจำได้แม่กับลุงทะเลาะกัน เรื่องลุงไปมีสัมพันธ์กับคนอื่น ลุงนอกใจแม่ แต่เป็นเรื่องของผู้ใหญ่ตอนนั้นเราไม่ได้สนใจ แต่จำได้ว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง เขาก็เคลียร์กันได้ ใช้ชีวิตกันต่อ ลุงก็เลี้ยงเรา ให้เงินซื้อของเล่น ของกิน ของที่เราอยากได้ พาเราไปทำงานที่ต่างจังหวัด ได้เห็นทะเล เห็นภูเขา คนนอกมองเข้ามาก็คิดว่าเราโชคดีมาก ได้พ่อเลี้ยงใจดี จนเราขึ้นป.4 อายุ10ขวบ เราเริ่มโตเป็นสาว ตอนนั่นเรายังไม่เข้าใจว่าการกระทำแบบนี้ มันคือลวนลามหรืออนาจารหรือเปล่า เวลาที่แม่ไปทำงาน เราอยู่ห้องกับลุง ลุงมักจะกอดเรา หอมเรา หรือดูดนมเรา จับช่วงล่างเรา แต่ทุกครั้งลุงจะให้เงินเรา 1-2ร้อย เวลาที่เราโดนแบบนี้ ซึ่งเราจำได้นะเราเคยบอกแม่ พูดให้แม่ฟัง แม่กลับตะโกนใส่ลุง เชิงขำๆว่า คุณอย่าไปกอดไปถูกตัวมัน มันโตเป็นสาวเเล้ว แล้วก็ขำ พูดแบบไม่ได้จริงจังทีเล่น ทีจริง แล้วเรื่องนี้ก็จบไป ก็ใช้ชีวิตแบบโดนลวนลามมาตลอด จนขึ้นป.5 เราก็ยังโดนแบบนั้น เราจำได้เลย เรานั่งเรียนเราคิดเรื่องนี้ไม่บอกใคร ใจเราคิดแต่เรื่องนี้ กลับจากโรงเรียนมา เราโดนจับช่วงล่วง ช่วงบน จนเราไม่บอกแม่แล้ว จนเรามองเรื่องผิด เป็นเรื่องถูก เพราะคิดว่าดีแล้ว มันได้ตัง เราก็ใช้ชีวิตแบบโดนลวนลามมากขึ้นเรื่อยๆ มาโดยตลอด จนขึ้นม.3 อายุ15 เราก็กลายเป็นเด็กใจแตก จำไม่ได้ตั้งแต่ตอนไหน มันข่มขืนเรา ไม่ให้เราบอกแม่ แล้วให้เงินเกือบหมื่น เราเอาเงินไปเลี้ยงเพื่อน ซื้อของฟุ่มเฟือย กลับบ้านมา มาให้มันทำกับเรา แล้วเอาเงินไปเลี้ยงเพื่อนแบบนี้วนไป เราใช้ช่องทางนี้ในการหาเงิน พอได้เงิน เรามีแฟน เราหนีออกจากบ้าน แม่เราตามหาเรา ร้องไห้ เรากลับบ้านมา แม่ตีเรา ด่าเรา เเต่ไม่เคยถามเรา เราพบเจออะไรบ้าง เราได้แต่งงานกับแฟนเรา ตอนอายุ15 พอแต่งงานเสร็จ แม่เราไปเช่าห้องให้อยู่ ใกล้ๆโรงเรียนที่เราเรียน ช่วงปวช. *บอกก่อนนะคะ แม่เราช่วยออกค่าใช้จ่ายของเราทุกอย่าง แม่เราให้เราแต่งงานออกมา แต่ก็มีความคาดหวังว่า ก็อยากให้เราเรียนให้จบปริญญา แม่จ่ายค่าห้อง ค่าเทอม ค่าใช้จ่ายรายวัน ให้ตลอดค่ะ เรามีแฟน เราแต่งงานแล้ว ก็แยกตัวออกมา ( ก็ไม่เคยโดนลุงทำอะไรไม่ดีอีกเลย เรากับลุงใช้ชีวิตเหมือนไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้นทั้งนั้น เพราะเจตนาเราตั้งใจให้เรื่องนี้มันตายไปกับเรา คิดสะว่าเป็นเวรกรรม เพราะเราออกมาจากตรงนั้น มีชีวิตใหม่แล้ว ) จนกระทั่งเราท้องตอนเรียนปวช. ก็พักการเรียน แล้วไปอุ้มท้อง 9เดือน พอคลอด ก็รีบกลับมาเรียน ส่วนลูกแม่ก็ช่วยเลี้ยง เเละจ้างเลี้ยงค่ะ ตอนนี้ แม่มีค่าใช้จ่ายทั้งเราและลูกเรานะคะ พ่อของลูกเราก็ทำงาน แต่ไม่ได้เพียงพอกับค่าใช้จ่ายของลูกอยู่แล้ว ก็ไม่พ้นแม่เราค่ะ ส่วนพ่อเลี้ยงที่เป็นลุงก็ทำงานจุลเจือแม่อยู่ ลุงก็เอ็นดู คอยรับ คอยส่งลูกเราดี จนเราลืมเรื่องที่เคยเกิดขึ้นกับเรา ผ่านมาเรื่อยๆ ก็ได้ข่าวลุงไปมีกิ๊ก ไปเลี้ยงคนนั้นคนนี้ แม่เราก็ร้องไห้เป็นบ้า จนช่วงโควิดลุงได้ไปทำงาน ที่ตจว. ก็ไปเลี้ยงเด็กไว้ที่นั้น โดยไม่เคยเหลียวแล ไม่ส่งเสียดูแลแม่ เป็นเวลา2ปี เอาผู้หญิงใหม่ไปเปิดตัว กับครอบครัวลุงที่ ตจว. พี่น้องของลุงก็ช่วยกันปิดบังเรื่องนี้ ไม่เคยเล่าให้แม่ฟังเลย น่าเกลียดไหม ขนาดเขาได้งานมา กทม. เขายังไม่แวะมาเยี่ยมแม่เลย แต่ลุงกับแม่จะคุยกันผ่านโทรศัพท์ หรือไลน์ แม่ก็ใช้ชีวิตหากินคนเดียว เลี้ยงทั้งเรา และลูก ก็ไม่ลำบากอะไร จนลุงกลับมาทำงาน กทม. ก็มาอยู่กับแม่ แต่เขานอกใจแม่ แม่ร้องเสียใจหนัก เอาเงินไปเลี้ยงผู้หญิงหลายแสน สร้างหนี้สิน กู้บัตรต่างๆ แม่ก็ไปปิดหนี้ให้ตลอด แม่มาร้องไห้เสียใจกับเรา ให้เราไปพูดกับลุง พอเราพูดทีไร ลุงก็จะมาบอกแม่ว่าเราไปด่าเขา พูดไม่เพราะ แม่ก็กลับมาด่าเราว่าเราเนรคุณ เขาเลี้ยงเรามาจนโต บุญคุณต่างๆนาๆ ก็วนไปแบบนี้ ได้ยินแบบนี้ เห็นแม่ร้องไห้มาเรื่อยๆๆๆ ผ่านมา10ปี เรื่องนอกใจแม่ก็ยังไม่จบ หนักขึ้นเรื่อยๆ จนวันนึงเราขู่ลุงว่าถ้าไม่พาแม่ไปหาผู้หญิงคนนี้ หรือเลิกกับ ผญ.คนนี้ เราจะบอกความจริงว่าที่ผ่านมามันเกิดอะไรขึ้นก็เรา แม่จะได้รู้ความจริง เจตนาเราตอนนั้น เราแค่จะขู่ เราก็ไม่ได้อยากให้ครอบครัวใครพัง สุดท้ายเราเป็นหมาเนรคุณไปด่าลุง ที่เลี้ยงดูเราจนโต วันถัดมา เราเลยบอกความจริง กับญาติพี่น้องแม่ที่อยู่ห้องใกล้ๆกับแม่เพื่อให้เขารู้ เเละช่วยดูลูกเราให้อยู่ห่างๆไอลุงนั่ง ญาติพี่น้องแม่เราโมโหจนน้ำตาไหล คนต่อไปเราบอกแม่เราว่ามันเกิดอะไรขึ้นบ้าง ตอนเด็กๆลุงทำอะไรเราบ้าง เพื่อให้แม่ มั่นใจในการตัดสินใจ เลิกกับคนคนนี้ เรามันใจมากยังไงแม่ก็เลือกเรา ถ้าแม่รู้ความจริงยังไงแม่ก็ต้องเลิกกับมัน และปกป้องเรา เเต่เปล่าเลย แม่ตอบกลับเรามาว่า ขอโทษที่แม่ดูเเลเราได้ไม่ดีพอ ทำไมเราเพิ่งมาบอกตอนนี้ ถ้าบอกแม่ตั้งนานแม่คงไม่อยู่ถึงทุกวันนี้หลอก แม่ได้เอาเรื่องที่เราบอกไปถามลุง เเต่ลุงไม่ยอมรับ แต่แม่บอกว่าแม่เชื่อที่เราบอก แม่ขอให้เราเลิกพูดเรื่องนี้ และให้มันจบ แม่บอกกับเราว่าที่อยู่กันทุกวันนี้ แค่ให้เขาช่วยหาเงินต่างๆนาๆ และแม่ก็ใช้ชีวิตกับเขาปกติ / แต่สิ่งที่เห็นคือ ลุงนอนอยู่ห้องเฉยๆ ไม่ทำงาน หากไปทำงานก็ไม่เคยเห็นเงิน เพราะแอบเอาเงินให้ ผญ. อื่น เขา2คนทะเลาะกันเรื่องเงินบ่อยมาก ฟังจากที่ญาติๆเล่าให้ฟัง ดูแล้วตอนนี้แม่เราทำงานหนักเลี้ยงลุง นอนอยู่ห้องเฉยๆ สบายเลย เพราะตอนนี้ลุงอายุเยอะ 66ปี ชราภาพแล้ว จากนั้นทุกบทสนทนา แม่ไม่เคยเล่าเรื่องเลวทรามของลุงให้เราฟังอีกเลย เวลาที่แม่อยู่ห้องกับลุง แม่จะไม่คุยกับเรา มากสุดได้แค่แชทไลน์ พิมพ์เอาไว้เดี๋ยวแม่มาตอบ แต่ถ้าแม่ไม่ได้อยู่กับลุง แม่ตอบเราไวมาก แม่คงรักลุงมาก ถึงปกป้องลุงได้ขนาดนี้ (ตอนนี้ลุงได้บล็อคเราทุกช่องทาง ไม่สามารถติดต่อกันได้ และเราก็ไม่มีบ้านให้กลับ เพราะแม่เลือกลุงเราไม่สามารถกลับได้)
*ถ้าเรารู้ว่า การที่เราบอกแม่ไปวันนั้น แล้วมันไม่เกิดประโยชน์แบบนี้ เราจะไม่บอกเลย เราเลือกที่จะให้เรื่องนี้ตายไปกับเรา เหมือนไม่เหมือนเกิดขึ้นยังดีซะกว่า เราขยะแขยงตัวเองมาก ปมในใจตอนนี้คือ เรารู้สึกผิดหวังกับแม่ตัวเอง ทำไมแม่ไม่ปกป้องเรากว่านี้บ้าง?
เราจะจัดการกับความรู้สึกนี้ยังไงคะ
เรารู้สึกแย่ทุกครั้งที่คิดเรื่องนี้