ลุงกับแม่ผิดใจกันเรื่องที่แม่ให้เราเรียนต่อมัธยมปลาย

ตามหัวข้อค่ะ เรื่องมันเกิดขึ้นได้ไม่นานมานี้คือ ลุงมาพูดมาบอกกับเราว่า ให้เราเลิกเรียน พออายุครบ20ค่อยไปทำงานที่โรงงาน แต่เราไม่อยากเลิกเรียนเลยไปบอกแม่ แม่ก็คัดค้านต่อต้านลุงทันทีเพราะแม่บอกว่าเราเป็นผู้หญิงจะให้เลิกเรียนได้ยังไง ลุงบอกว่า ส่งเรียนไปก็เสียเงินเปล่าๆเดี๋ยวโตมาก็เอาผัว ใครจะส่งมันเรียน เนื่องจากที่บ้านยากจนค่ะ พี่ชายที่เรียนอยู่เอกชนเพราะได้ทุนเรียนฟรีก็ต้องลาออกเพราะไม่มีเงินค่ารถค่ากิน เหลือเราคนเดียวที่ยังเรียนอยู่ เราเป็นน้องคนเล็กค่ะ แล้วเป็นผู้หญิงคนเดียวในบ้าน พอแม่ไม่ยอมแม่ก็พาเราไปสมัครเรียนต่อที่รร.เดิมทันทีค่ะ  แต่วันนี้แม่กับลุงทะเลาะกันหนักมากจริงๆจนถึงขั้นลงไม้ลงมือ ด้วยที่แม่เป็นคนว่างงานค่ะถ้าพ้นปีใหม่จะไปหางานทำ เพื่อส่งเราเรียน คือลุงไม่ได้ช่วยในเรื่องค่าเทอมค่ะ มีพ่อกับแม่ที่ช่วยกันออกคนละครึ่ง ลุงกับแม่ทะเลาะกันเรื่องเราบ่อยมากๆค่ะ ลุงบอกว่าถ้าเราไม่เรียนตั้งแต่ทีแรกก็จบ ลุงบอกเราเป็นตัวปัญหา หาเงินเองก็ยังไม่ได้ ริอาจจะไปเรียนต่อ เรียนไปก็ไม่เก่ง อายลูกบ้านอื่นเปล่าๆ คือเราเรียนสายศิลป์ภาษาค่ะ แต่อ่อนเรื่องภาษาแต่พอไปได้นะคะ  เราพึ่งจบม.3ค่ะ เราเหนื่อยกับปัญหานี้ค่ะ พอจะออกไปหางานทำก็ไม่มีใครรับเพราะเราพึ่งอายุ15  เราทนมาตั้งแต่เราขึ้นม.1ค่ะ ลุงจะพูดกรอกหูเราอยู่ตลอด เราผิดเหรอคะแค่เราเกิดมาเป็นผู้หญิงแล้วหาเงินเข้าบ้าไม่ได้ ถ้าเราเรียนจบเราก็หางานทำแล้วเราก็มีเงินมาให้ที่บ้านได้แล้ว ทุกคนในบ้านไม่ค่อยจะชอบขี้หน้าเราเพราะเห็นว่าแม่เราว่างงานแต่ลุงมีงานทำก็จะไปอยู่ข้างลุงมากกว่าแต่เราอยู่ข้างแม่เพราะเราอยากเรียนให้จบสูงๆมีงานดีๆทำ เราผิดมากเหรอคะ ตลอด3ปีที่ผ่านมาเราบอกกับตัวเองว่าเดี๋ยวมันก็ผ่านไปแต่มันก็ไม่ผ่านไปสักที แม่บอกว่าถ้าเราเรียนจบเราอย่ากลับมาที่บ้านนี้เลยดีไหม เราออกไปอยู่ที่อื่นก็ได้ เราอยากไปนะ เราอยากไปให้ไกลจากบ้านหลังนี้ ไปในที่ๆมันมีความสุข ไปในที่ที่เราไม่สร้างความเดือดร้อนให้ใคร เราอยากไปตั้งแต่วันนี้เลย เราควรจะทำยังไงดีคะ เราควรทนอยู่ต่อ หรือเราควรปล่อยแล้วไปอยู่ในที่ๆเรามีความสุขดี เพราะไม่มีวันที่เราจะทิ้งเรื่องการเรียนอยู่แล้ว