พ่อแม่ห่วงเราจนกลายเป็นการกักขังเราไว้

สวัดดีค่ะ ดิฉันนักศึกษาจบใหม่ว่างงานเดือนที่ 2 ขอเกริ่นว่าครอบครัวอยู่ในฐานะระดับปานกลาง มีรายจ่ายพอๆกับรายรับ ซึ่งสมาชิกในครอบครัวมีทั้งหมด 4 คน ค่ะ เราโดนเปรียบเทียบมาตั้งแต่เด็กจนถึงตอนนี้ ช่วงเข้ามหาลัยแม่อยากให้เรียนเราเรียนต่อที่ราชภัฎใกล้บ้านเพราะไม่อยากให้เราไปเรียนไกล แต่เราก็ไม่ยอมจนไปบอกพ่อจนพ่ออยากให้ไปเรียนที่นั้นค่ะถึงเราได้ไป ตอนเรียนก็ปกติไม่ได้กดดันเรามากจนเกินไปเท่าที่อยู่บ้านเท่าไหร่ ซึ่งทางบ้านให้เราใช้อาทิตย์ละ 1,000 บาทตั้งแต่ปี 1 ถึงปี4 โดยไม่สามรถเบิกเพิ่มได้ (เรากู้ กยศ เพิ่มด้วย) จนมาถึงช่วงนี้ที่เรียนจบตั้งแต่เรียนจบมาได้อาทิตย์ 1 พี่สาวเราก็ทักมาหาเราทุกวันให้หางานทำให้ไปสมัครงาน เช่น ''เรียนไปทำไมเรียนแล้วไม่ทำงานไม่เกิดประโยชน์'' ''อยู่ขอเงินพ่อแม่ไม่อายหรอ เพื่อนอ่ะไปหางานทำจนได้งานดีๆมาทำแล้ว'' เราโดนมาตลอดเลยค่ะตลอดระยะเวลาที่เราว่างงาน แม่รับรู้ทุกอย่างว่าพี่ว่าเราแต่แม่ก็เข้าข้างพี่ ซึ่งระยะเวลานั้นเราหางานมาโดยตลอดค่ะแต่นั่นแหละค่ะไม่ค่อยมีบริษัทไหนเรียกสักที จนมาถึงช่วงนี้เราได้งานเป็น ผู้ช่วยผู้จัดการปั้มน้ำมันแห่งหนึ่ง ซึ่งไม่สามารถเลือกสาขาได้ เงินเดือน 14,000 ค่าที่พักค่าน้ำค่าไฟเบิกได้เดือนละ 4,000 กับทางบริษัทซึ่งเรามาคำนวณดูแล้วก็พอยอมรับได้เพราะเราอยากได้ประสบการณ์ตรงนี้มากๆค่ะ และเราสนใจมาก ก่อนวันที่จะสัมภาษณ์แม่โทรหาญาติให้หางานให้เราหน่อยงานไรก็ได้ เราเลยบอกแม่ว่าไม่ต้องโทรหาคนอื่นได้แล้วเราอายคนค่ะ ถ้าให้พูดจริงๆ เราเลยบอกว่าจะไปสัมภาษณ์งานและเล่ารายละเอียดทุกอย่างให้แม่ฟังแม่ก็ไม่ได้ว่าอะไร จนเราสัมภาษณ์งานผ่านจนจะได้ทำงานที่เราอยากได้ค่ะ ......และแล้วทางครอบครัวก็ไม่ยอมให้เราไปค่ะบอกว่างานหนักนั่นนี่ งานนนี้ไม่ดีอย่างนั่นอย่างนี้พ่อเรายิ่งไปกันใหย่เลยค่ะ ไปสมัครงานที่โรงงานที่ตัวเองทำอยู่แล้วมาบอกวันเริ่มงานให้เราโดยไม่มาบอกเราก่อนไม่ถามความต้องการเราว่าต้องการทำงานนนี้ไหม เราเลยบอกว่าเราได้งานแล้วเริ่มงานวันที่ 8 และเราก็เล่ารายละเอียดให้ฟัง ก็บอกว่างานไม่ได้ดีอย่างที่คิดปั้มน้ำมันมันมีแต่พวกติดยาไปมั่วสุ่มนั่นนี่ เราโคตรไม่เข้าใจความคิดเลยค่ะ แม่โทรไปหาพี่สาว (แม่ฟังพี่ทุกอย่างพี่ว่าอย่างไงก็ว่าอย่างงั้นไม่เคยขัดพี่) บอกพี่เราพี่โทรมาว่าเรานั่นนี่ และพ่อแม่สรุปให้เราฟังว่า ให้ไปทำงานกับโรงงานพ่อซึ่งได้ 6,000/เดือน เราบอกว่าไม่พอแม่ก็บอกว่า พอเอาแค่นี้แหละค่ากินค่าอยู่ไม่ต้องออกกลับมากินที่บ้าน ซึ่งเราไม่ได้ต้องการแบบนี้ เรา้ลยบอกว่าจะขังเราไว้บ้านตลอดชีวิตเลยหรอ จะให้เรามาจมปักอยู่นี้หรอ แม่ก็บอกว่าถ้าไม่ไปทำกับพ่อก็อยู่บ้านเฉยๆ จนกว่าจะรอสอบซึ่งการสอบคือสอบ กพ. ค่ะ ซึ่งการสอบคือการแข่งขันสูงถ้าเกิดสอบไม่ได้ขึ้นมาก็ให้เราทำงานกับพ่อจนกว่าจะสอบผ่านในความคิดแม่ พ่อพี่คิดแบบเดียวกันทั้งหมด แต่สำหรับเราคืออยากออกไปหาประสบการณ์ให้ได้เยอะๆอยากรู้ว่าตัวเองชอบอะไรอยากทำอะไร แม่บอกว่าเราคิดแคบไปเราคิดกระทันหันเกินไปไม่รู้เท่าพ่อแม่หรอกพ่อแม่หวังดี ไม่อยากให้เราทำงานหนักนั่นนี่ ซึ่งปัจจุบันคือพ่อเราทำงานคนเดียวไม่มีหยุดเสาร์อาทิตย์ได้อาทิตย์ละ 3,800 ไม่รวม OT ซึ่งมันไม่ได้มีมาตลอดซึ่งเราบอกว่าเงินแค่นี้มันไม่พอ เราไม่เข้าใจจริงๆค่ะว่าพ่อแม่แกมีแนวคิดอย่างไร แล้วจะรั้งเราไว้ทำไม เพิ่มเติมคือ เราบอกว่าแม่ว่าถ้าจะให้เราเรียนจบมาแล้วให้เอาเงินเดือนแค่ 6,000/เดือน จะให้เราเรียนไปทำไมจบ ม.6 ก็ทำงานได้แล้วได้มากกว่า 6,000 อีก แม่ก็บอกว่าทำไปก่อนเก็บเงินไปรับปริญญา ถ้าจะให้เราเก็บเงินแค่ไปรับปริญญาเราไม่รับดีกว่าให้ส่งมาทางบ้าน แม่บอกว่าจะเรียนไปทำไมเรียนแล้วไม่รับปริญญาให้พ่อแม่ บอกว่าถ้ารับปริญญาให้แกแล้วจะไปที่ไหนก็ได้ไม่บังคับซึ่งคำนี้เราได้รับมาตั้งแต่เด็ก เราพยายามทุกอย่างเพื่อให้ตัวเองมีอนาคตที่ดีมีอนาคตที่ตัวเองอยากเป็น แต่พ่อแม่บอกว่าสิ่งที่เราต้องการมันไม่ถูกสิ่งที่พ่อแม่คิดให้คือสิ่งที่ถูกและถ้าเราทำตามชีวิตเราจะดี ซึ่งเราพูดตรงๆกับแม่ไปแล้วว่าเราไม่ต้องการมีชีวิตแบบพ่อที่เดือนชนเดือน หาเงินเพื่อใช้จ่าย และใช้หนี้ไม่มีเงินเก็บ ไม่มีเงินสำรองในครอบครัว คือเราต้องทำอย่างไงต่อดีค่ะ ส่วนงานที่ จ. เราแทบไม่มีเลยค่ะได้ค่าแรงวันละคือ 280 คือได้เยอะแล้วเพราะเป็น จ. ที่ไม่ค่อยเจริญค่ะ  และเราปฏิเสธงานนั้นตามที่พ่อแม่ต้องการแล้วค่ะ แต่เราไม่อยากเป็นแบบนี้อีกแล้วเราต้องแก้ปัญหาที่ตรงไหนดีค่ะคือตอนนี้เราเครียดมากๆค่ะ