คือเราเป็นอะไรรึป่าว เราไม่ชอบการใช้ชีวิตในเวลากลางวัน จนบางครั้วเป็นการ”กลัว”เสียด้วยซ้ำ(+ชอบอยู่คนเดียว ขั้นเสพติด)
ในเวลากลางคืนจะมีความสุขมาก นอนดึก สมองแล่น อ่านหนังสือเข้าใจ มีเวลาอิสระ คิดนู่นนี่ ใช้เวลาดูซีรีดูหนัง นู่นนี่ รูสึกไม่อยากให้เวลากลางคืนผ่านไปเบย
บางทีก็”ไม่นอน”เพราะ”เสียดาย”
ว่าวันนึงจะมีกลางคืนรอบเดียวต่อวันนะ ต้องใช้ให้คุ้มหน่อยสิ จนเรารู้สึกว่าถ้าต้องตื่นเช้ามากๆหัวก็จะไม่ค่อยแล้นเวลากลางวัน
ในขณะเดียวกัน ในเวลากลางวัน เราจะกังวลขั้นมากๆ กลัวหลายๆอย่าง บางอย่างก้คิดมมกหรือคิดไม่ถึงว่าตัวเองคิดอะไรอยุ่ แต่ก็ห้ามไม่ได้ เช่น
สิ่งที่เราคิดว่าเรา”กลัวที่สุด” คือ เรา “กลัวการรับรู้ความจริง”
บางทีก็ระแวง
ไม่กล้าดูเวลา เพราะกลัวว่าจะไปนัดสาย ว่ากลัวหมดเวลาาทำข้อสอบ (แต่เราก็เร่งให้เสร็จก่อนค่อยดู ไม่เคยสายหรือไม่ทัน แต่ไม่กล้าดูระหว่างนั้นจริงๆ) ซึ่งจริงๆคิดๆดูมันคือการรู้ความจริง
หรือ
ไม่กล้าเข้าไลน์ ทวิต ไอจี เพราะกลัวว่าจะมีคนประจาน หรือลงด่าเรา หรือเอาเราไปนินทา กลัวจะมีคนเกียด
(ทั้งที่จริงๆไม่เคยโพสอะไรไม่ดีเลย หรือหยาบคาย)
กลัวว่าเข้าไปแล้วจะเจอคนแหกร้านค้าที่เราสั่งของไว้ (คือมันไกลมากๆ) แล้วจะเราจะเปนผู้เสียหาย
กลัวต้องกลับประเทศไทย เวลาไปต่างประเทศ กลัวต้องกลับไทย มันไม่ใช่ไม่อยากกลับแบบที่คนอื่นคิดอะ ไม่รู้จะมีไครเข้าไจมั้ย กลัวกลับไปพบความจริง กลัวครูประกาศคะแนน กลัวกลับไปแล้วเพื่อนชวนไปเที่ยว ซึ่งเราไม่อยากไป
กลัวการไปมีตติ้งหรือคอนเสริต(แต่ก็ไปนะ) แต่หมานความว่า กลัวว่าจะถึงเวบาจากกันจิงๆ เราร้องไห้ทุกมีตทุกคอนเลย แล้วคือมันเีฟมากๆ คือ เราคาดหวังและชื่นชอบมากๆงี้ อีกกี่นาทีชั่วโมงเดือนปี จะได้เจออีก กลัว กลัวเค้าจะกลับไปที่ที่ไกลจากที่ที่เราอยู่
กลัวเวลากลางวัน เพราะมันรู้สึกแบบ ระแวง หลายอย่างมากๆ บางทีก็มีความคิดแปลกๆตลอดเวลา
เช่น ไปแอร์พอร์ตลิงต์ ก็จะคิดว่า ถ้าโดดลงไปจะตายมั้ย ถ้า ยากฆ่าตะวตายมาที่นี่ดีมั้ย รีโดดลงไปไม่มีไครบงมาทันหรอก ตายแน่ๆ
กลางวันเราเหมือนจะเป็นบ้า ยิ่งความคิดติดลบเยอะขึ้นเรื่อยๆ มองไปที่ไหนก็หาแต่วิธีฆ่าตัวตาย
มองไปในครัวก็คิดว่าถ้าเอามีด5อันแทงพร้อมกันไปที่หัวใจจะลึกถึงหัวใจมั้ย จะตายรึป่าว ถ้าทำตอนกลางดึกจะมีคนลงมาเห็นมั้ย
เราเสพติดการอยู่คนเดียวมาก
ไม่ชอบทำอะไรกับคนอื่น
สทั้งที่แต่ก่อนไม่เป้น เพิ่งเปนเมื่อผระมานปีมี่แล้ว
คือมันรู้สึกไม่ดี บางทีก็รำคานที่ต้องรออนู่นนี่ บางทีก็ผิดนัด บางทีไม่ได้อยากไปที่เดียวกัน แล้วเวลาเหนคนอื่นมีความสุขแล้วเราหงุดหงิด (มันอาจจะเปรความคิดแปลกๆหร่อติดลบ แต่เราเปนจริงๆ) คือ มันจะคิดในใจแบบ ‘มันจะแฮปปี้ร่าเริงอะไรขนาดนั้น’ อยากอยู่คนเดียวมาก ไม่ชอบการสังสรรค์ จนโดนเพื่อนด่าละ ว่าไม่เคยมาเลยนะ
จนบางทีต้องโกหกว่าไม่ว่าง เพราะอยากอยู่คนเดียว
เราไม่ชอบไปนอกบ้านเลย(นอกจากตปท.) คือมันรู้สึกระแวงหลายอย่าง รูสึกเหนื่อย เนือย ไม่เห็นจำเป็นต้องไผเลย อยู่บ้านดีกว่า
แต่พออยู่บ้านก็ตะเป็รบ้า เพราะไม่ใช่กลางคืน ก็จะหงุดหงิดๆหน่อย
เราชอบรู้สึกผิดถ้าไม่ได้ทำอะไรมีประโยชน์เช่นไม่ได้ไปเรียน ไม่ได้อ่านหนังสือ ทั้งๆที่เป็นวันหยุดที่เรารอมานาน
เราเป็นอะไร เหมือนคนบ้าขึ้นไปทุกวัน T T
ปล.1 เรามีประวัติรักษากับจิตแพทย์ หายได้ประมานเกือบปีแล้ว อาจเป็นผลข้างเคียงรึป่าวคะ
ปล.2 เรามีปัฯหาครอบครัวนิดหน่อย แต่า่วนมากไม่ได้สิตกจากครอบครัว แต่ก็เครียด
เป็นอะไร? ไม่ชอบการใช้ชีวิตในเวลากลางวัน จนบางครั้งเป็นการ”กลัว”เสียด้วยซ้ำ(+ชอบอยู่คนเดียว ขั้นเสพติด)
ในเวลากลางคืนจะมีความสุขมาก นอนดึก สมองแล่น อ่านหนังสือเข้าใจ มีเวลาอิสระ คิดนู่นนี่ ใช้เวลาดูซีรีดูหนัง นู่นนี่ รูสึกไม่อยากให้เวลากลางคืนผ่านไปเบย
บางทีก็”ไม่นอน”เพราะ”เสียดาย”
ว่าวันนึงจะมีกลางคืนรอบเดียวต่อวันนะ ต้องใช้ให้คุ้มหน่อยสิ จนเรารู้สึกว่าถ้าต้องตื่นเช้ามากๆหัวก็จะไม่ค่อยแล้นเวลากลางวัน
ในขณะเดียวกัน ในเวลากลางวัน เราจะกังวลขั้นมากๆ กลัวหลายๆอย่าง บางอย่างก้คิดมมกหรือคิดไม่ถึงว่าตัวเองคิดอะไรอยุ่ แต่ก็ห้ามไม่ได้ เช่น
สิ่งที่เราคิดว่าเรา”กลัวที่สุด” คือ เรา “กลัวการรับรู้ความจริง”
บางทีก็ระแวง
ไม่กล้าดูเวลา เพราะกลัวว่าจะไปนัดสาย ว่ากลัวหมดเวลาาทำข้อสอบ (แต่เราก็เร่งให้เสร็จก่อนค่อยดู ไม่เคยสายหรือไม่ทัน แต่ไม่กล้าดูระหว่างนั้นจริงๆ) ซึ่งจริงๆคิดๆดูมันคือการรู้ความจริง
หรือ
ไม่กล้าเข้าไลน์ ทวิต ไอจี เพราะกลัวว่าจะมีคนประจาน หรือลงด่าเรา หรือเอาเราไปนินทา กลัวจะมีคนเกียด
(ทั้งที่จริงๆไม่เคยโพสอะไรไม่ดีเลย หรือหยาบคาย)
กลัวว่าเข้าไปแล้วจะเจอคนแหกร้านค้าที่เราสั่งของไว้ (คือมันไกลมากๆ) แล้วจะเราจะเปนผู้เสียหาย
กลัวต้องกลับประเทศไทย เวลาไปต่างประเทศ กลัวต้องกลับไทย มันไม่ใช่ไม่อยากกลับแบบที่คนอื่นคิดอะ ไม่รู้จะมีไครเข้าไจมั้ย กลัวกลับไปพบความจริง กลัวครูประกาศคะแนน กลัวกลับไปแล้วเพื่อนชวนไปเที่ยว ซึ่งเราไม่อยากไป
กลัวการไปมีตติ้งหรือคอนเสริต(แต่ก็ไปนะ) แต่หมานความว่า กลัวว่าจะถึงเวบาจากกันจิงๆ เราร้องไห้ทุกมีตทุกคอนเลย แล้วคือมันเีฟมากๆ คือ เราคาดหวังและชื่นชอบมากๆงี้ อีกกี่นาทีชั่วโมงเดือนปี จะได้เจออีก กลัว กลัวเค้าจะกลับไปที่ที่ไกลจากที่ที่เราอยู่
กลัวเวลากลางวัน เพราะมันรู้สึกแบบ ระแวง หลายอย่างมากๆ บางทีก็มีความคิดแปลกๆตลอดเวลา
เช่น ไปแอร์พอร์ตลิงต์ ก็จะคิดว่า ถ้าโดดลงไปจะตายมั้ย ถ้า ยากฆ่าตะวตายมาที่นี่ดีมั้ย รีโดดลงไปไม่มีไครบงมาทันหรอก ตายแน่ๆ
กลางวันเราเหมือนจะเป็นบ้า ยิ่งความคิดติดลบเยอะขึ้นเรื่อยๆ มองไปที่ไหนก็หาแต่วิธีฆ่าตัวตาย
มองไปในครัวก็คิดว่าถ้าเอามีด5อันแทงพร้อมกันไปที่หัวใจจะลึกถึงหัวใจมั้ย จะตายรึป่าว ถ้าทำตอนกลางดึกจะมีคนลงมาเห็นมั้ย
เราเสพติดการอยู่คนเดียวมาก
ไม่ชอบทำอะไรกับคนอื่น
สทั้งที่แต่ก่อนไม่เป้น เพิ่งเปนเมื่อผระมานปีมี่แล้ว
คือมันรู้สึกไม่ดี บางทีก็รำคานที่ต้องรออนู่นนี่ บางทีก็ผิดนัด บางทีไม่ได้อยากไปที่เดียวกัน แล้วเวลาเหนคนอื่นมีความสุขแล้วเราหงุดหงิด (มันอาจจะเปรความคิดแปลกๆหร่อติดลบ แต่เราเปนจริงๆ) คือ มันจะคิดในใจแบบ ‘มันจะแฮปปี้ร่าเริงอะไรขนาดนั้น’ อยากอยู่คนเดียวมาก ไม่ชอบการสังสรรค์ จนโดนเพื่อนด่าละ ว่าไม่เคยมาเลยนะ
จนบางทีต้องโกหกว่าไม่ว่าง เพราะอยากอยู่คนเดียว
เราไม่ชอบไปนอกบ้านเลย(นอกจากตปท.) คือมันรู้สึกระแวงหลายอย่าง รูสึกเหนื่อย เนือย ไม่เห็นจำเป็นต้องไผเลย อยู่บ้านดีกว่า
แต่พออยู่บ้านก็ตะเป็รบ้า เพราะไม่ใช่กลางคืน ก็จะหงุดหงิดๆหน่อย
เราชอบรู้สึกผิดถ้าไม่ได้ทำอะไรมีประโยชน์เช่นไม่ได้ไปเรียน ไม่ได้อ่านหนังสือ ทั้งๆที่เป็นวันหยุดที่เรารอมานาน
เราเป็นอะไร เหมือนคนบ้าขึ้นไปทุกวัน T T
ปล.1 เรามีประวัติรักษากับจิตแพทย์ หายได้ประมานเกือบปีแล้ว อาจเป็นผลข้างเคียงรึป่าวคะ
ปล.2 เรามีปัฯหาครอบครัวนิดหน่อย แต่า่วนมากไม่ได้สิตกจากครอบครัว แต่ก็เครียด