สวัสดีค่ะ วันนี้ครบรอบ 3 วันที่เราเพิ่งเลิกกับแฟน และแน่นอนว่าแผลมันก็ยังสดๆอยู่ ก่อนอื่นขอบคุณสำหรับพี่ๆเพื่อนๆทั้ง 17 คอมเม้นต์
และ 10 กว่าข้อความหลังไมค์มากๆนะคะ ที่เป็นห่วงและให้กำลังใจ สำหรับที่ต้องมาตั้งกระทู้อัพเดทให้มันเว่อร์วังอลังการแบบนี้ เพราะ 3 วันที่จมกับความทุกข์
ความเสียใจ และ สิ่งที่ได้เรียนรู้มา ทำให้เราต้องมาตั้งกระทู้อีกครั้ง เพื่อที่จะได้บอก และเตือนสติคนที่กำลังประสบปัญหาแบบเรา ซึ่งเป็นปัญหาที่คนหัวอกเดียวกันเข้าใจกันดี
และอีกประเด็นคือจะมาบอกว่า กระทู้ก่อนหน้านี้ 1-3 กระทู้ ไม่ใช่ของ เอ นะคะ เอไม่ได้เป็นไบ หรือเลสนะคะ เป็นกระทู้ของเพื่อน
หลายคนอาจจะสงสัยว่าสำบัติสำนวนการพิมพ์ และอารมณ์ที่สื่อในกระทู้ไม่เหมือนคนอกหัก 55 ขอบอกว่าการเขียนกระทู้คือสิ่งที่ทำให้ความสนใจของเราหันเหไป มันก็จะชิวๆ อย่างที่เห็นนั่นเอง
เอ้า !!มาเข้าเรื่องเลยละกัน สำหรับ 3 วันที่ผ่านมานี้ เอร้องไห้ทุกวันละ วันละ 2 - 3 ครั้ง ครั้งละ ครึ่งชม.ถึง 1ชม.แล้วจะเป็นมากน้อย ขึ้นอยู่กับเวลาด้วยค่ะ ดังนั้นเอจะขอเล่าแบ่งเป็นวันๆนะคะ
วันที่เลิกกัน 13-12-60
วันนี้เป็นวันที่ทรมานจิตใจมากค่ะ เป็นวันคล้ายวันเกิด ของศิลปินที่รักมากกกก taylor swift และเป็นวันที่เลิกกัน เราดันกรีดข้อมือตัวเอง โชคดีที่เพื่อนมาเห็นและแผลไม่ลึกมาก เพื่อนเลยพาไปทำแผลและไปส่งที่ทำงานเพราะอยู่ในช่วงทำ project จบและต้องเจอผู้คนมากมาย ถึงกับเป๋ไปเลยทีเดียว ฟุ้งซ่านมากๆ เลยตัดสินใจตั้งกท.ในพันทิปขึ้นมา ผลจากการตั้งกท.ขอพูดตรงๆเลยละกันนะคะ สำหรับคนที่จิตใจกำลังย่ำแย่ แนะนำว่าคนที่หลังไมค์มานั้น มีทั้งเจตนาดีและเจตนาแอบแฝง ซึ่งเป็นเรื่องปกติ อยากให้สกรีนให้ดีก่อนนะคะ ไม่งั้นมีหวังเสียใจรอบ2 คืนนี้เป็นคืนแรกที่ทรมานมากค่ะ เลิกทำproject ไม่ทันกลับจากหอ ประมาณ 4 โมง ก็เริ่มคิดละ เวลานี้แฟนเก่าเค้าเลิกงานละเค้าจะโทรมา โคตรคถ.เลย ร้องไห้เลยค่ะ เพื่อนเลยตัดสินใจพาไปกินหมูกระทะ อย่างที่ทุกคนเดาได้ค่ะ คือ กินไม่ลง ฟุ้งซ่าน หงุดหงิดอยากกลับหอเร็วๆ หลังจากนั้นกลับหอประมาณ 4 ทุ่มค่ะ พอถึงห้องปุ๊บ ความเงียบเริ่มเข้ามา จากที่เคยมีเค้าอยู่ มันเริ่มรู้สึกว่างเปล่า ห้องดูเงียบมาก น้ำตาไหลเลยทีเดียว ตัดสินใจ โทรหาแฟนเก่า แต่ไม่รับสาย ในใจคิดว่า เค้าคงเหนื่อยอยากนอนพัก ค่อยโทรใหม่ เลยตัดสินใจนอนหลับไป
วันที่ 1 14-12-60
ตื่นมาด้วยความว่างเปล่า 1 วันที่เค้าหายไป กิจวัตรยังคงเดิมๆค่ะ ทำ project ระหว่างนั้น ฟังเพลงไปด้วย น้ำตาไหลเลยค่ะ ร้องไห้หนักมาก มาหมดเลย นาทีนี้ เรื่องที่ขอ ครั้งหนึ่งไม่ถึงตาย อยู่ไม่ไหว พันหมื่นเหตุผล โลกที่ไม่มีเธอ บลาๆๆ จนพักเที่ยง ซึ่งปกติเค้าจะโทรมา แต่เค้าไม่โทร เลยตัดสินใจโทรหา แต่ไม่รับสาย จึงตัดสินใจโทรหาแม่ค่ะ
บอกไว้ก่อนนะคะว่า เป็นแม่บุญธรรมนะคะ จากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น มันทำให้เรารู้ค่ะว่าสุดท้ายแล้ว ไม่ว่าเราจะเจออะไรที่หนักหนามา สิ่งที่อยู่ในใจเสมอคือ ครอบครัว ค่ะ ถึงแม้ท่านอาจจะไม่ใช่ผู้ที่ให้กำเนิดเรา แต่ท่านก็พร้อมที่จะรับฟังเรานะคะ ประโยคที่เราพูดเป็นประโยคแรกคือ 'แม่ อยากกลับบ้าน' แค่นี้ค่ะ ปล่อยโฮ และบอกว่า หนูเลิกกับพี่F แล้วนะ แม่เราตกใจค่ะ เพราะเราไม่เคยโทรไปร้องไห้ให้แม่ฟังเลยสักครั้ง แม่เราเข้าใจนะคะ เพราะท่านรู้ว่าเราจริงจังกับความรักครั้งนี้มาก คือ เราวางแพลนจะแต่งงานทันทีที่เราเรียนจบ นี่แหละค่ะสิ่งไม่ได้บอกในกท
ก่อน แม่เราก็ปลอบเราตามปกตินะคะ และเตือนแค่ว่าช่วงนี้ ช่วงสอบด้วย ไม่อยากให้คิดมาก แต่คงห้ามไม่ได้ค่ะ เพราะช่วงสอบมันกลับทำให้เราคิดถึงมากกว่าเดิม เพราะ พี่เค้ายอมอดหลับอดนอนมาติวให้เราทุกวิชาค่ะ นอกเรื่องมาเยอะละ ต่อเลยละกัน คืนนี้เป็นคนที่เบาบางกว่าเดิม เพราะมีเพื่อนมานอนด้วยค่ะ แต่ไม่วายที่จะสะดุ้งตื่นเพราะเพื่อนชวนดูดาวตกตอนตี 2 ละแน่นอนว่าทำให้คิดถึงเค้าเข้าไปดู เพราะเค้าชอบธรรมชาติ ชอบถ่ายรูปทางช้างเผือกและดาวค่ะ ตัดสินใจ โทรไปก็ไม่รับเหมือนเดิม จึงเดินกลับมานอน น้ำตาคลอเบ้านิดนึง
วันที่ 2 15-12-60
คืนนี้เบากว่าเดิมค่ะ ยังคิดถึงเค้าอยู่ โทรหาก็ไม่รับเหมือนเดิม กลับมานอนร้องไห้เหมือนเดิม ทุกครั้งที่กลับมาในห้อง มองนาฬิกาเวลาผ่านไปแต่ละนาที ก็ยิ่งคิด2วันก่อน เรายังมีเค้าอยู่เลย กินพร้อมกันอยู่เลย ร้องเพลงให้ฟังอยู่เลย หันไปรอบตัว นี่เค้าก็ซื้อให้ นู่นก็ซื้อให้ ผู้คนพูดเรื่องอะไรก็โยงไปหาเค้าได้หมด ยังดีที่มีเพื่อนมานอนด้วย สองคน คืนนี้เลยวุ่นๆไม่คิดเยอะเท่าไหร่
วันที่ 3 16-12-60
วันที่ใจแทบสลายและคิดได้ว่าถึงเวลาปล่อย หลังจากที่เพื่อนกลับไป ห้องก็จะเงียบไปเลย ไม่รู้จะทำไร TV เจ้ากรรมก็ดันมาเสียไปอีก เห้ออชีวิต เลยนอนโง่ๆไปจนถึง 4 โมงเย็น เริ่มคิดมากร้องไห้หนักมากถึง 2 ทุ่ม สภาพแย่มาก มันทรมานมากจนหยิบมีดมากจะกรีดข้อมือตัวเอง ในหัวคิดอย่างเดียวว่าตายดีกว่า อยู่ไม่ไหวจริงๆ แต่สุดท้ายเพื่อนโทรมาคุยร่วม 2 ชม อารมณ์เย็นลงตัดสินใจกลับมาอ่านกท.ตัวเองอีกที เพื่อเรียกสติและตัดสินใจโทรหา 1323 สายด่วนกรมสุขภาพจิต อย่างที่บอกค่ะ กล้าๆกลัวๆ แต่ตัดสินใจโทร เรารอสายสักพักนึงก็มีพี่ผญ.คนนึง เสียงนิ่ม ฟังสบาย ดูใจดีรับสาย เราก็ระบายตามสเตป และพี่เค้าก็ได้คำแนะนำมาเรียกสติเรามากขึ้น ซึ่งก่อนหน้านี้ใครพูดอะไร บอกอะไรเรารับฟังนะแต่ก็ทำไม่ได้ จนได้ยินประโยคนึงที่ว่า
1 สิ่งที่ควรทำที่สุดคือต้องยอมรับความจริงกับสิ่งที่มันเกิดขึ้นตอนนี้ เลิกเป็นห่วงเค้า มันเป็นเรื่องของเค้าที่เค้าต้องดูแลตัวเอง และเราก็ต้องกลับมาดูแลตัวเองเช่นกัน
2 เลิกโทษตัวเอง สิ่งที่เราทำ มันคือสิ่งที่ดีที่สุดที่เราทำให้เค้าแล้ว
เราได้ยิน เราถึงกับสตั้น .... จริงสินะเราต้องยอมรับความจริง เราก็เริ่มจะคิดได้แต่ไม่รู้ว่าคิดได้แค่ตอนนี้รึเปล่า และทุกสิ่งที่เรามาเล่าทั้งหมดนี้ มันอาจจะเวิ่นเว้อไปบ้าง แต่มันทำให้เราเรียนรู้อะไรบางอย่าง
แต่เราอยากจะบอกทุกคนที่เจอปัญหาแบบเราว่า
1 สิ่งแรกที่ควรนึกถึงคือครอบครัว เข้าไปกอด ระบายได้เลย ท่านไม่ว่าเราหรอกค่ะ แถมท่านเป็นคนที่เข้าใจตัวเรามากที่สุดอีกด้วย
2 อย่าอยู่คนเดียว มันอันตรายกับคนที่จิตใจอ่อนไหวมากค่ะ กับความรักครั้งนี้ เราพยายามฆ่าตัวตายหลายครั้งมาก เพราะอยู่คนเดียวฟุ้งซ่าน
แนะนำว่าให้ออกไปข้างนอกค่ะ
3 อย่าให้เพื่อนมานอนด้วยบ่อยจนเกินไป เพราะมันจะสร้างความเคยชินว่าเราจะดีขึ้นแค่ตอนมีเพื่อน หลังจากนั้นวกไปอ่านข้อ 2 ค่ะ
4 ไม่ต้องปิดเครื่องมือสื่อสาร แต่รู้จักยับยั้งชั่งใจ อย่าโทรหา อย่าส่องไอจี เฟช เด็ดขาด แต่แนะนำว่าให้เวลาผ่านสักระยะนึงแล้วค่อยส่องเพื่อตรวจสภาพจิตใจเรา ถ้ายังจุก ใจสั่น หยุดส่องไปเลย หลังจากนั้นอ่านข้อ 4 ซ้ำ (เคยใช้และได้ผลกับเรา)
5 เราเป็นคนตั้งกฎให้ตัวเองคือกฎ 3 วันแห่งความเสียใจ 3แรกคุณอยากร้องไห้แค่ไหน จมแค่ไหน คิดถึงมากแค่ไหน เต็มที่ไปเลยค่ะ พบครบ3วัน คุณต้องดึงสติตัวเอง มองความเป็นจริง มองข้อเสียที่เค้ามีเยอะๆ ถ้าหาไม่เจอก็ให้คิดซะว่า ที่ๆคุณเป็นอยู่ตอนนี้ นี่แหละ เพราะเค้าไง ทำให้เราเสียใจ หลังจาก3วันนี้ คิดถึงได้นะ แต่ห้ามร้องไห้ ห้ามอ่อนแอ มองมันด้วยเหตุและผล ห้ามใช้อารมณ์อ่อนไหว พยายามสลัดความคิด หาแรงบันดาลใจใหม่ ความรักก่อนๆเราใช้วิธี ข้อ 4กับ5 มันทำให้เราผ่านมาได้ ครั้งนี้ก็ต้องเป็นแบบนั้น ต่อให้มันจะเป็นครั้งที่เราเสียใจมากที่สุดจนแทบจะบ้าก็ตาม ท้ายนี้ขอขอบคุณคนๆนั้น ที่เข้ามาเป็นบทเรียนและทำให้เรารู้จักความเจ็บปวด ความเสียใจ และการเรียนรู้สิ่งใหม่ๆ เพื่อรักครั้งต่อไปเราจะทำมันให้ดีกว่าเดิม ถ้าผ่านมาเห็น ขอให้คนที่พี่เจอต่อจากนี้เป็นคนดีและจริงใจ มีความสุขมากๆ และสำหรับคนหัวอกเดียวกับเราขอให้สู้ๆนะคะ สุดท้ายแล้วไม่มีใครรักเรานอกจากตัวเอง คนที่จะทำให้เราเข้มแข็งได้ก็คือตัวเองนะคะ
ขอบคุณค่ะ
อัพเดทชีวิต 3 วันหลังเลิกกับแฟน
และ 10 กว่าข้อความหลังไมค์มากๆนะคะ ที่เป็นห่วงและให้กำลังใจ สำหรับที่ต้องมาตั้งกระทู้อัพเดทให้มันเว่อร์วังอลังการแบบนี้ เพราะ 3 วันที่จมกับความทุกข์
ความเสียใจ และ สิ่งที่ได้เรียนรู้มา ทำให้เราต้องมาตั้งกระทู้อีกครั้ง เพื่อที่จะได้บอก และเตือนสติคนที่กำลังประสบปัญหาแบบเรา ซึ่งเป็นปัญหาที่คนหัวอกเดียวกันเข้าใจกันดี
และอีกประเด็นคือจะมาบอกว่า กระทู้ก่อนหน้านี้ 1-3 กระทู้ ไม่ใช่ของ เอ นะคะ เอไม่ได้เป็นไบ หรือเลสนะคะ เป็นกระทู้ของเพื่อน
หลายคนอาจจะสงสัยว่าสำบัติสำนวนการพิมพ์ และอารมณ์ที่สื่อในกระทู้ไม่เหมือนคนอกหัก 55 ขอบอกว่าการเขียนกระทู้คือสิ่งที่ทำให้ความสนใจของเราหันเหไป มันก็จะชิวๆ อย่างที่เห็นนั่นเอง
เอ้า !!มาเข้าเรื่องเลยละกัน สำหรับ 3 วันที่ผ่านมานี้ เอร้องไห้ทุกวันละ วันละ 2 - 3 ครั้ง ครั้งละ ครึ่งชม.ถึง 1ชม.แล้วจะเป็นมากน้อย ขึ้นอยู่กับเวลาด้วยค่ะ ดังนั้นเอจะขอเล่าแบ่งเป็นวันๆนะคะ
วันที่เลิกกัน 13-12-60
วันนี้เป็นวันที่ทรมานจิตใจมากค่ะ เป็นวันคล้ายวันเกิด ของศิลปินที่รักมากกกก taylor swift และเป็นวันที่เลิกกัน เราดันกรีดข้อมือตัวเอง โชคดีที่เพื่อนมาเห็นและแผลไม่ลึกมาก เพื่อนเลยพาไปทำแผลและไปส่งที่ทำงานเพราะอยู่ในช่วงทำ project จบและต้องเจอผู้คนมากมาย ถึงกับเป๋ไปเลยทีเดียว ฟุ้งซ่านมากๆ เลยตัดสินใจตั้งกท.ในพันทิปขึ้นมา ผลจากการตั้งกท.ขอพูดตรงๆเลยละกันนะคะ สำหรับคนที่จิตใจกำลังย่ำแย่ แนะนำว่าคนที่หลังไมค์มานั้น มีทั้งเจตนาดีและเจตนาแอบแฝง ซึ่งเป็นเรื่องปกติ อยากให้สกรีนให้ดีก่อนนะคะ ไม่งั้นมีหวังเสียใจรอบ2 คืนนี้เป็นคืนแรกที่ทรมานมากค่ะ เลิกทำproject ไม่ทันกลับจากหอ ประมาณ 4 โมง ก็เริ่มคิดละ เวลานี้แฟนเก่าเค้าเลิกงานละเค้าจะโทรมา โคตรคถ.เลย ร้องไห้เลยค่ะ เพื่อนเลยตัดสินใจพาไปกินหมูกระทะ อย่างที่ทุกคนเดาได้ค่ะ คือ กินไม่ลง ฟุ้งซ่าน หงุดหงิดอยากกลับหอเร็วๆ หลังจากนั้นกลับหอประมาณ 4 ทุ่มค่ะ พอถึงห้องปุ๊บ ความเงียบเริ่มเข้ามา จากที่เคยมีเค้าอยู่ มันเริ่มรู้สึกว่างเปล่า ห้องดูเงียบมาก น้ำตาไหลเลยทีเดียว ตัดสินใจ โทรหาแฟนเก่า แต่ไม่รับสาย ในใจคิดว่า เค้าคงเหนื่อยอยากนอนพัก ค่อยโทรใหม่ เลยตัดสินใจนอนหลับไป
วันที่ 1 14-12-60
ตื่นมาด้วยความว่างเปล่า 1 วันที่เค้าหายไป กิจวัตรยังคงเดิมๆค่ะ ทำ project ระหว่างนั้น ฟังเพลงไปด้วย น้ำตาไหลเลยค่ะ ร้องไห้หนักมาก มาหมดเลย นาทีนี้ เรื่องที่ขอ ครั้งหนึ่งไม่ถึงตาย อยู่ไม่ไหว พันหมื่นเหตุผล โลกที่ไม่มีเธอ บลาๆๆ จนพักเที่ยง ซึ่งปกติเค้าจะโทรมา แต่เค้าไม่โทร เลยตัดสินใจโทรหา แต่ไม่รับสาย จึงตัดสินใจโทรหาแม่ค่ะ
บอกไว้ก่อนนะคะว่า เป็นแม่บุญธรรมนะคะ จากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น มันทำให้เรารู้ค่ะว่าสุดท้ายแล้ว ไม่ว่าเราจะเจออะไรที่หนักหนามา สิ่งที่อยู่ในใจเสมอคือ ครอบครัว ค่ะ ถึงแม้ท่านอาจจะไม่ใช่ผู้ที่ให้กำเนิดเรา แต่ท่านก็พร้อมที่จะรับฟังเรานะคะ ประโยคที่เราพูดเป็นประโยคแรกคือ 'แม่ อยากกลับบ้าน' แค่นี้ค่ะ ปล่อยโฮ และบอกว่า หนูเลิกกับพี่F แล้วนะ แม่เราตกใจค่ะ เพราะเราไม่เคยโทรไปร้องไห้ให้แม่ฟังเลยสักครั้ง แม่เราเข้าใจนะคะ เพราะท่านรู้ว่าเราจริงจังกับความรักครั้งนี้มาก คือ เราวางแพลนจะแต่งงานทันทีที่เราเรียนจบ นี่แหละค่ะสิ่งไม่ได้บอกในกท
ก่อน แม่เราก็ปลอบเราตามปกตินะคะ และเตือนแค่ว่าช่วงนี้ ช่วงสอบด้วย ไม่อยากให้คิดมาก แต่คงห้ามไม่ได้ค่ะ เพราะช่วงสอบมันกลับทำให้เราคิดถึงมากกว่าเดิม เพราะ พี่เค้ายอมอดหลับอดนอนมาติวให้เราทุกวิชาค่ะ นอกเรื่องมาเยอะละ ต่อเลยละกัน คืนนี้เป็นคนที่เบาบางกว่าเดิม เพราะมีเพื่อนมานอนด้วยค่ะ แต่ไม่วายที่จะสะดุ้งตื่นเพราะเพื่อนชวนดูดาวตกตอนตี 2 ละแน่นอนว่าทำให้คิดถึงเค้าเข้าไปดู เพราะเค้าชอบธรรมชาติ ชอบถ่ายรูปทางช้างเผือกและดาวค่ะ ตัดสินใจ โทรไปก็ไม่รับเหมือนเดิม จึงเดินกลับมานอน น้ำตาคลอเบ้านิดนึง
วันที่ 2 15-12-60
คืนนี้เบากว่าเดิมค่ะ ยังคิดถึงเค้าอยู่ โทรหาก็ไม่รับเหมือนเดิม กลับมานอนร้องไห้เหมือนเดิม ทุกครั้งที่กลับมาในห้อง มองนาฬิกาเวลาผ่านไปแต่ละนาที ก็ยิ่งคิด2วันก่อน เรายังมีเค้าอยู่เลย กินพร้อมกันอยู่เลย ร้องเพลงให้ฟังอยู่เลย หันไปรอบตัว นี่เค้าก็ซื้อให้ นู่นก็ซื้อให้ ผู้คนพูดเรื่องอะไรก็โยงไปหาเค้าได้หมด ยังดีที่มีเพื่อนมานอนด้วย สองคน คืนนี้เลยวุ่นๆไม่คิดเยอะเท่าไหร่
วันที่ 3 16-12-60
วันที่ใจแทบสลายและคิดได้ว่าถึงเวลาปล่อย หลังจากที่เพื่อนกลับไป ห้องก็จะเงียบไปเลย ไม่รู้จะทำไร TV เจ้ากรรมก็ดันมาเสียไปอีก เห้ออชีวิต เลยนอนโง่ๆไปจนถึง 4 โมงเย็น เริ่มคิดมากร้องไห้หนักมากถึง 2 ทุ่ม สภาพแย่มาก มันทรมานมากจนหยิบมีดมากจะกรีดข้อมือตัวเอง ในหัวคิดอย่างเดียวว่าตายดีกว่า อยู่ไม่ไหวจริงๆ แต่สุดท้ายเพื่อนโทรมาคุยร่วม 2 ชม อารมณ์เย็นลงตัดสินใจกลับมาอ่านกท.ตัวเองอีกที เพื่อเรียกสติและตัดสินใจโทรหา 1323 สายด่วนกรมสุขภาพจิต อย่างที่บอกค่ะ กล้าๆกลัวๆ แต่ตัดสินใจโทร เรารอสายสักพักนึงก็มีพี่ผญ.คนนึง เสียงนิ่ม ฟังสบาย ดูใจดีรับสาย เราก็ระบายตามสเตป และพี่เค้าก็ได้คำแนะนำมาเรียกสติเรามากขึ้น ซึ่งก่อนหน้านี้ใครพูดอะไร บอกอะไรเรารับฟังนะแต่ก็ทำไม่ได้ จนได้ยินประโยคนึงที่ว่า
1 สิ่งที่ควรทำที่สุดคือต้องยอมรับความจริงกับสิ่งที่มันเกิดขึ้นตอนนี้ เลิกเป็นห่วงเค้า มันเป็นเรื่องของเค้าที่เค้าต้องดูแลตัวเอง และเราก็ต้องกลับมาดูแลตัวเองเช่นกัน
2 เลิกโทษตัวเอง สิ่งที่เราทำ มันคือสิ่งที่ดีที่สุดที่เราทำให้เค้าแล้ว
เราได้ยิน เราถึงกับสตั้น .... จริงสินะเราต้องยอมรับความจริง เราก็เริ่มจะคิดได้แต่ไม่รู้ว่าคิดได้แค่ตอนนี้รึเปล่า และทุกสิ่งที่เรามาเล่าทั้งหมดนี้ มันอาจจะเวิ่นเว้อไปบ้าง แต่มันทำให้เราเรียนรู้อะไรบางอย่าง
แต่เราอยากจะบอกทุกคนที่เจอปัญหาแบบเราว่า
1 สิ่งแรกที่ควรนึกถึงคือครอบครัว เข้าไปกอด ระบายได้เลย ท่านไม่ว่าเราหรอกค่ะ แถมท่านเป็นคนที่เข้าใจตัวเรามากที่สุดอีกด้วย
2 อย่าอยู่คนเดียว มันอันตรายกับคนที่จิตใจอ่อนไหวมากค่ะ กับความรักครั้งนี้ เราพยายามฆ่าตัวตายหลายครั้งมาก เพราะอยู่คนเดียวฟุ้งซ่าน
แนะนำว่าให้ออกไปข้างนอกค่ะ
3 อย่าให้เพื่อนมานอนด้วยบ่อยจนเกินไป เพราะมันจะสร้างความเคยชินว่าเราจะดีขึ้นแค่ตอนมีเพื่อน หลังจากนั้นวกไปอ่านข้อ 2 ค่ะ
4 ไม่ต้องปิดเครื่องมือสื่อสาร แต่รู้จักยับยั้งชั่งใจ อย่าโทรหา อย่าส่องไอจี เฟช เด็ดขาด แต่แนะนำว่าให้เวลาผ่านสักระยะนึงแล้วค่อยส่องเพื่อตรวจสภาพจิตใจเรา ถ้ายังจุก ใจสั่น หยุดส่องไปเลย หลังจากนั้นอ่านข้อ 4 ซ้ำ (เคยใช้และได้ผลกับเรา)
5 เราเป็นคนตั้งกฎให้ตัวเองคือกฎ 3 วันแห่งความเสียใจ 3แรกคุณอยากร้องไห้แค่ไหน จมแค่ไหน คิดถึงมากแค่ไหน เต็มที่ไปเลยค่ะ พบครบ3วัน คุณต้องดึงสติตัวเอง มองความเป็นจริง มองข้อเสียที่เค้ามีเยอะๆ ถ้าหาไม่เจอก็ให้คิดซะว่า ที่ๆคุณเป็นอยู่ตอนนี้ นี่แหละ เพราะเค้าไง ทำให้เราเสียใจ หลังจาก3วันนี้ คิดถึงได้นะ แต่ห้ามร้องไห้ ห้ามอ่อนแอ มองมันด้วยเหตุและผล ห้ามใช้อารมณ์อ่อนไหว พยายามสลัดความคิด หาแรงบันดาลใจใหม่ ความรักก่อนๆเราใช้วิธี ข้อ 4กับ5 มันทำให้เราผ่านมาได้ ครั้งนี้ก็ต้องเป็นแบบนั้น ต่อให้มันจะเป็นครั้งที่เราเสียใจมากที่สุดจนแทบจะบ้าก็ตาม ท้ายนี้ขอขอบคุณคนๆนั้น ที่เข้ามาเป็นบทเรียนและทำให้เรารู้จักความเจ็บปวด ความเสียใจ และการเรียนรู้สิ่งใหม่ๆ เพื่อรักครั้งต่อไปเราจะทำมันให้ดีกว่าเดิม ถ้าผ่านมาเห็น ขอให้คนที่พี่เจอต่อจากนี้เป็นคนดีและจริงใจ มีความสุขมากๆ และสำหรับคนหัวอกเดียวกับเราขอให้สู้ๆนะคะ สุดท้ายแล้วไม่มีใครรักเรานอกจากตัวเอง คนที่จะทำให้เราเข้มแข็งได้ก็คือตัวเองนะคะ
ขอบคุณค่ะ