ว่าด้วยความจริงอันประเสริฐ

ภิกษุ ท.!  ความจริงอันประเสริฐ  คือความดับไม่เหลือของทุกข์ เป็นอย่างไรเล่า ?  
ภิกษุ  ท. !  ความดับสนิทเพราะความจางคลายไปโดยไม่เหลือของตัณหานั้นนั่นเทียว,  
ความละไปของตัณหานั้น,  ความสลัดกลับคืนของตัณหานั้น,  ความหลุดออกไปของตัณหานั้น  
และความไม่มีที่อาศัยอีกต่อไปของตัณหานั้น  อันใด ;  
อันนี้ เราเรียกว่า  ความจริงอันประเสริฐคือความดับไม่เหลือของทุกข์.

            - มหาวาร. สํ. ๑๙/๕๓๔/๑๖๘๑.