ความผูกพันคือทุกข์ที่เราสร้างขึ้นหรือเป็นวัฏจักรทุกข์

พอมองไปทางซ้ายก็พบความผูกพัน..พอมองไปทางขวาก็ยังผูกพัน..เหลียวหลังก็ใช่..คงเดินหน้าไปพร้อมกับความผูกพัน..มันมีมาตั้งแต่เราเกิดเลยนะ...เช่นผูกพันกับร่างกายที่งดงาม...หุ่นทรวงทรงที่น่าประทับใจ..ผมสลวยสวยงาม แม้เวลาผ่านไปก็ผูกพัน กลัวเขาลำบาก กลัวโน่นกลัวนี่ สารพัด นี่แค่ร่างกายเองนะ...แล้วคนที่มีพ่อแม่. ..มีครอบครัว มีลูกมีเมียมีผัว ..คงจะผูกพันหนักมาก.. มานั่งคิดแล้ว คำสอนพุทธองค์ มันยากแท้แก่การปฏิบัติ เพราะในหลักคำสอน บอกให้เลี้ยงดูบิดามารดา ญาติ แต่ใจเราเองก็อยากไปนิพพาน พ่อแม่เราไม่อยากไปนิพพาน ยังอยากสบาย อยากให้ลูกมีครอบครัวมีหลาน แบบนี้ อยากได้โน่นได้นี่ ไปเรื่อยตามกิเลส เราจะทำอย่างไร ในความผูกพันแบบนี้คะ เพราะเกิดทุกข์ที่ใหญ่มาก เราจะไปนิพพานแต่ครอบครัวยังต้องการเรา...แล้วเราทำตามสนองกิเลส ครอบครัว เราจะหลุดพ้นได้อย่างไร เรียนเชิญท่านช่วยแสดงความคิดเห็นด้วยนะคะ ขอบคุณค่ะ