เมื่อปีสองปีก่อนอยู่ๆ ผมก็น้ำหนักลดลงเรื่อยๆจนไปหาหมอ หมอก็พยายามหาว่าเราเป็นอะไรทำไมน้ำหนักลด ตรวจสารพัดจนเจอว่าติดเชื้อในกระเพาะอาหารก็กินยาจนหาย แต่แน่นอนว่าระหว่างที่เป็นนั้นผมมีอาการคล้ายๆกรดไหลย้อนกลืนข้าวลำบากขึ้น กลั้นหายใจได้แปปเดียว หายใจลึกแล้วเหมือนจะเหนื่อย ช่วงนั้นมีข่าวเป็นระยะๆเกี่ยวกับคนกินอาหารแล้วติดคอตาย จนทำให้ผมเริ่มกลัวการกลืน ไม่กล้ากินอาหารเวลาอยู่คนเดียวจากกินได้ปกติก็กลัวอาหารประเภทเส้น จนไปถึงไม่กล้ากินผักเพราะเวลากินเข้าไปแล้วชอบมีอาการเหมือนมีอะไรจุกที่คอ จนต้องกินข้าวหอมมะลิกับข้าวหมูสับหวานน้ำเยอะๆจะได้ช่วยให้กลืนง่าย จนมาถึงปัจจุบัน จนกลายมาถึงกินได้แค่โจ๊กไม่ใส่ผักไม่ใส่หมูมีหมูก็ตักทิ้ง (เมื่อ 3-4 ปีก่อนผมเคยเป็นอะไรไม่รู้อยู่ๆก็เหมือนใจมี 2 เสียงแย้งกัน อีกจิตหนึ่งลบหลู่สิ่งศักดิ์สิทธิ์ อีกจิตนึงจะค่อยแก้ต่างว่าผมไม่ได้ตั้งใจมันไม่ใช่อย่างที่จิตนั้นลบหลู่ เป็นอยู่ 3-4 ปี เริ่มดีขึ้น จนปัจจุบันนั้นไม่ค่อยเจอแบบนั้นนานๆจะเจอที แบบนี้เรียกว่าโรคย้ำคิดย้ำทำหรือเปล่าครับ) ผมว่าจะเข้าไปหาหมอและปรึกษาเกี่ยวกับโรคกลัวการกลืนอยู่ครับ (แต่ไม่ค่อยมีความกล้าไปหาเพราะผมไม่เคยไปรักษาเกี่ยวกับจิตเวชเลยครับเลยกล้าๆกลัวๆ) กินแต่โจ๊กแล้วเหมือนร่างกายไม่ค่อยมีแรงเลย
แต่ครอบครัวไม่มีใครเข้าใจผมเลย หาว่าผมทำไปงั้นไม่ได้เป็นโรคอะไรเลย หาว่าผมสร้างเรื่องว่ากลัวการกลืนทำไปเอง ลองกินดูสิทำไมไม่กิน ก็กินๆเข้าไปสิ อะไรแบบนี้แล้วก็ด่าเราสารพัด บางครั้งทะเลาะกันก็ไล่ให้เราไปตาย ผมก็สงสัยตัวเองนะครับว่าแต่ก่อนความคิดเรื่องฆ่าตัวตายไม่เคยอยู่ในหัวเราเลย แต่ทำไมเดียวนี้มันถึงมาอยู่ในหัวเราได้ บางครั้งเราก็น้อยใจ ว่าทำไมไม่มีใครเข้าใจเราเลย หาว่าเราสร้างเรื่องโกหกว่าเป็นโรคกลัวการกลืน ทั้งท้อแท้ ผิดหวัง เสียใจ ร้องไห้คนเดียว บางครั้งก็คิดว่าถ้าเราตายไปอย่างที่คนในบ้านชอบด่าๆเราพวกเขาคงจะได้ไม่มีเราเป็นภาระ แต่ถึงกระนั้น ในจิตใจนึงก็บอกเราว่าไม่ควร แต่อีกใจนึงก็อยากจะฆ่าตัวตายไปจะได้หมดปัญหาโรคที่ตัวเองต้องมาเจอ แต่ความคิดเรื่งฆ่าตัวตายมันก็แรงขึ้นๆ เพราะมีแรงกระตุ้นจากการด่าท่อ ผิดหวัง เสียใจ แต่ก็ยังไม่กล้ามากพอ ผมเลยสงสัยว่านี่มันเป็นอาการของโรคซึมเศร้าหรือเปล่า หรือเราแค่คิดมากไปเอง ผมก็เป็นคนชอบคิดมากอยู่แล้วด้วย ผมไม่รู้ว่าจะปรึกษาใคร คนในครอบครัวก็ปรึกษาไม่ได้ จะปรึกษาคนอื่นผมก็กล้าๆกลัวๆ ผมเป็นคนขี้อาย
ผมก็หวังว่าสักวันผมจะผ่านเรื่องทั้งหมดพวกนี้ไปได้ได้แต่ภาวนา
สงสัยเกี่ยวกับตัวเอง
แต่ครอบครัวไม่มีใครเข้าใจผมเลย หาว่าผมทำไปงั้นไม่ได้เป็นโรคอะไรเลย หาว่าผมสร้างเรื่องว่ากลัวการกลืนทำไปเอง ลองกินดูสิทำไมไม่กิน ก็กินๆเข้าไปสิ อะไรแบบนี้แล้วก็ด่าเราสารพัด บางครั้งทะเลาะกันก็ไล่ให้เราไปตาย ผมก็สงสัยตัวเองนะครับว่าแต่ก่อนความคิดเรื่องฆ่าตัวตายไม่เคยอยู่ในหัวเราเลย แต่ทำไมเดียวนี้มันถึงมาอยู่ในหัวเราได้ บางครั้งเราก็น้อยใจ ว่าทำไมไม่มีใครเข้าใจเราเลย หาว่าเราสร้างเรื่องโกหกว่าเป็นโรคกลัวการกลืน ทั้งท้อแท้ ผิดหวัง เสียใจ ร้องไห้คนเดียว บางครั้งก็คิดว่าถ้าเราตายไปอย่างที่คนในบ้านชอบด่าๆเราพวกเขาคงจะได้ไม่มีเราเป็นภาระ แต่ถึงกระนั้น ในจิตใจนึงก็บอกเราว่าไม่ควร แต่อีกใจนึงก็อยากจะฆ่าตัวตายไปจะได้หมดปัญหาโรคที่ตัวเองต้องมาเจอ แต่ความคิดเรื่งฆ่าตัวตายมันก็แรงขึ้นๆ เพราะมีแรงกระตุ้นจากการด่าท่อ ผิดหวัง เสียใจ แต่ก็ยังไม่กล้ามากพอ ผมเลยสงสัยว่านี่มันเป็นอาการของโรคซึมเศร้าหรือเปล่า หรือเราแค่คิดมากไปเอง ผมก็เป็นคนชอบคิดมากอยู่แล้วด้วย ผมไม่รู้ว่าจะปรึกษาใคร คนในครอบครัวก็ปรึกษาไม่ได้ จะปรึกษาคนอื่นผมก็กล้าๆกลัวๆ ผมเป็นคนขี้อาย
ผมก็หวังว่าสักวันผมจะผ่านเรื่องทั้งหมดพวกนี้ไปได้ได้แต่ภาวนา