จิตป่วยหรือโลกส่วนตัวเราสูงเกินไป?

ชอบทำให้คนอื่นหัวเราะใน1นาทีก็มีหลายๆอารมณ์แต่อารมณ์เงียบจะมีมากกว่าและหน้านิ่งตลอดเวลา เวลาที่เราไม่ได้อะไรดั่งใจเรามักจะทำลายข้าวของแต่พอเวลาโตขึ้นๆเรื่อยๆ เวลาที่มีคนทำอะไรไม่ถูกใจหรือไม่ได้ดั่งใจหวัง เรามักจะเงียบและโมโหจนร้องไห้ออกมา ตอนนี้เราขาดการติดต่อกับเพื่อนทุกคนไม่ว่าจะคนสนิทหรือคนที่เรียนสมัยมัธยมปลายเราไม่รู้ตัวเองเลยว่าทำไมเราต้องทำตัวให้หายไปจากทุกคน แต่ที่สำคัญก็คือเราหายไปจากครอบครัวของเราเองด้วยเราใช้ชีวตอยู่คนเดียวตั้งแต่เรียนจนมัธยมปลาย เราเรียนต่อปี1แต่ก็นั้นแหละเราซิ่วเพราะเราเรียนตามรุ่นพี่แนะนำจริงๆคณะที่เราลงเราชอบนะแต่เรายังไม่ได้พยายามที่จะตั้งใจเราก็เลยตัดสินใจหยุดไว้แค่นี้ ตอนนี้เราใช้ชีวิตไปไหนมาไหนคนเดียวก็1ปีเต็มแล้ว มาบ้างที่แม่หรือญาติๆจะแวะมาหาเรา เราไปไหนคนเดียวตลอดแม้น้อยครั้งที่เราจะโทรหาเพื่อนหรือชวนเพื่อนไปแต่ก็นับครั้งได้ เราเคยมีแฟนและพังเพราะคนเดิมถึงสองครั้งแต่ตอนนี้เลิกไปแล้วไม่รู้ว่าด้วยเหตุผลอะไรแต่มันทำให้รู้สึกว่าเรายังไม่พร้อมที่จะมีใครและด้วยเหตุผลอีกข้อเราเป็นคนที่ไม่ชอบการบังคับหรือการจี้ให้เป็นแบบนั้นเป็นแบบนี้แล้วเราไม่ชอบที่มีคนมาตะคอกหรือดุหรือขึ้นเสียงใส่เราแล้วเราเองก็จะแสดงนิสัยหยาบๆใส่หรือไม่เราก็เงียบและหนีมันแล้วก็แอบไปร้องไห้คนเดียว เรารักการเป็นอิสระ เราไม่เคยสนใจหรือใส่ใจใครเป็นพิเศษในเรื่องของความรัก เราละเลย มองข้าม เราไม่เคยบอกรักเพราะการบอกรักมันเป็นอะไรที่ต้องรักจริงๆถึงจะพูดออกมาเรามักจะทำการกระทำให้ดีมากกว่าหรืออาจจะไม่เคยทำอะไรดีๆเรามักจะคุนพิมพ์เก่งมากกว่าการคุยผ่านเสียงเลยมันก็เลยอาจจะเป็นเหตุผลที่เขาต้องเลือกไป เราใช้ชีวิตอยู่กับตัวเองมาตลอดเราชอบฟังเพลงซ้ำๆวนไปวนมาจนเบื่อ ชอบกินอะไรเดิมๆจนเบื่อ เราเป็นคนที่ไม่ค่อยถ่ายรูปตัวเองลงบนโซเชี่ยลเราจะปิดบังหน้าของตัวเองตลอด เวลาที่เราเจออะไรแย่ๆมาจริงๆเราก็อยากระบายมันออกตรงนั้นแหละแต่เราก็ทำได้แค่คิดแล้วก็มันไว้ตอนนั้นเราเคยสงสัยนะเราอายุแค่17-18เราต้องมาเจออะไรที่แย่ขนาดนี้ด้วยเหรอ? คนอื่นๆเขาจะเป็นเหมือนเรารู้เปล่าแล้วเขารับมือกับมันยังไง จริงๆทุกๆวันของเรามันก็เป็นวันที่แย่หมดแหละ ความสุขหรือวันดีๆมักจะนับครั้งได้เลย เวลาต้องออกไปเจอคนข้างนอก เรารู้สึกอึดอัดหายใจไม่ออกอยู่บ่อยๆ เราเป็นคนที่เฉยๆกับทุกๆเรื่องไปแล้ว ชอบไปไหนคนเดียวนั่งกินข้าวคนเดียวไปดูหนังคนเดียวไปที่ไกลๆคนเดียว เราว่ามันก็สนุกดีนะ ได้อยู่กับตัวเอง เวลาที่คนเข้ามาอยากจะรู้จักกับเราเราก็มักจะบอกเสมอว่า โลกของเรามันไม่ได้น่าอยู่ขนาดนั้นหรอก เราไม่ได้เป็นเด็กที่น่ารัก เราอาจจะร้ายมากกว่าภายนอกก็ได้ เราเกลียดมากกับคำพูดหนึ่ง'โตได้แล้วอย่างอแง'ฟังแล้วอยากทิ่มหน้า  แล้วทุกวันนี้เราจิตหลุดบ่อยแล้วชอบเหม่อลอยจนคนรอบๆตัวหาว่าเราบ้า เวลานั่งวินจะไปไหนคนรู้จักชอบถาม ไปไหนละไปคนเดียวหม่เหงาเหรอ? จริงๆเหงามากแต่มันสบายใจตรงที่ไม่ต้องไปรอ ผญอ่ะเรื่องมากแล้วก็เลือกเยอะแล้วแต่งตัวก็นานไม่รู้ว่าจะแต่งไปถึงไหนส่วนผชก็อาบน้ำนานก็ไม่รู้ว่าจะให้ตัวสะอาดไปถึงไหน มันเลยสบายใจมากกว่าที่จะไปไหนมาไหนคนเดียว สุดท้ายแล้วเราก็ยังมีความรู้สึกนะถึงแม้ว่าเราจะเป็นแบบนี้ บางครั้งเราอาจจะรักคุณมากก็ได้ เห็นเงียบๆบางทีเราอาจจะมีความสุขมากกว่าพูดก็ได้ ปัจจุบันมีความสุขดีแต่ก็ยังไม่ถึงกับที่สุด จะมีคนเป็นแบบเราหรือเปล่าหรือเราจิตป่วยไปแล้ว