เคยทำงานโรงงานขนมจีนอยู่ที่นึงตั้งแต่เด็ก ๆ อยู่มาหลายปี จนมีญาติเข้ามาทำงาน แล้วพาสามีตัวเองมาด้วย ซึ่งก่อนหน้านั้นเรากับเขาก็เคยมีปัญหากันอยู่แล้ว แต่ตอนทำงานเราเลือกไม่เอาเรื่องส่วนตัวมาปน เราทำหน้าที่ตัวเองปกติ พยายามเงียบ พยายามอดทนมาตลอด
มีหลายครั้งที่โดนพูดเหน็บ พูดเซะ ทวงบุญคุณสารพัด จนบางทีแอบไปร้องไห้คนเดียว แต่ก็ฮึบไว้ เพราะยังอยากทำงาน อยากมีที่ยืนตรงนั้น
วันนึงตอนดึก เราหิวเลยเปิดไฟจะไปกินข้าวในครัว แต่มีคนนอนอยู่ตรงนั้นพอดี แล้วเขาเหมือนอารมณ์ไม่ดีเพราะเมาอะไรบางอย่างจากการเคี้ยวใบ ก็เลยเกิดปากเสียงกันขึ้นมา
หลังจากนั้นเวลาเราพูดอะไร เรื่องงาน เรื่องความสะอาดของเส้นขนมจีน หรืออยากให้งานออกมาดี มันจะกลายเป็นว่าเราโดนมองว่าไปเถียง ไปมีปัญหา ทั้งที่จริง ๆ แค่อยากช่วยให้งานมันดีขึ้น
สิ่งที่ทำให้เราเสียใจที่สุด ไม่ใช่การโดนด่า แต่เป็นการที่เขาพาดพิงถึงคนที่เรารักและเคารพมาก คนที่เคยให้ข้าวกิน ให้โอกาสทำงาน สอนการใช้ชีวิต สอนให้โตเป็นผู้ใหญ่ คอยฟังเราร้องเพลง คอยเตือนเราเรื่องสังคม เพราะเราค่อนข้างใช้ชีวิตไม่เก่ง ดูคนไม่ค่อยเป็น เรารักและเคารพผู้หญิงคนนั้นมากจริง ๆ
สุดท้ายวันนั้นเราทนไม่ไหว เราด่ากลับ เรารู้ว่ามันไม่ดี โดยเฉพาะการเถียงผู้ใหญ่ แต่ตอนนั้นมันอัดอั้นมาหลายเดือนแล้วจริง ๆ
เราถอดเอี๊ยม ถอดบูท น้ำตาแตกกลางโรงงาน แล้วปั่นจักรยานกลับบ้านทั้งร้องไห้
แต่เรื่องมันไม่จบแค่นั้น
วันต่อมาทั้งหมู่บ้านพูดว่าเราอาละวาด ทำลายข้าวของ ทั้งที่ความจริงไม่ใช่แบบนั้นเลย เราได้แต่ปฏิเสธ แต่ข่าวลือมันไปไกลเกินกว่าจะอธิบาย
หลังจากนั้นเวลาไปสมัครงานใกล้บ้าน หลายที่ไม่รับ เพราะกลัวว่า “คนนี้จะไปอาละวาดที่ทำงาน”
ตอนนั้นเราอายุแค่ 14-15 ปีเอง ปัจจุบันอายุ 18 แล้ว แต่ข่าวลือยังอยู่ และมันทำให้เราแทบไม่มีที่ยืนในการหางาน
เราไม่ได้เป็นคนดีร้อยเปอร์เซ็นต์ เรายอมรับว่าเรามีนิสัยเสีย มีอารมณ์ มีวันที่ควบคุมตัวเองไม่ได้ แต่เราก็แค่คนคนนึงที่เคยพลาดตอนยังเด็กมาก ๆ
ทุกวันนี้เราเป็นผู้ป่วยจิตเวชแล้ว โพสต์นี้ไม่ได้อยากให้ใครสงสาร แค่อยากถามทุกคนจริง ๆ ว่า
คนเราพลาดครั้งนึงตอนอายุ 14-15 ปี มันมากพอที่จะไม่มีโอกาสเริ่มต้นใหม่เลยหรอ
ทั้งที่แม้แต่คนออกจากคุก สังคมยังพอให้โอกาสกลับมาทำงานสุจริตได้
แล้วเราล่ะ ทำไมถึงยังถูกตัดสินจากข่าวลืออยู่จนวันนี้
หรือเราไม่เหมาะสมกับอะไรเลย แอบน้อยใจนะ
มีหลายครั้งที่โดนพูดเหน็บ พูดเซะ ทวงบุญคุณสารพัด จนบางทีแอบไปร้องไห้คนเดียว แต่ก็ฮึบไว้ เพราะยังอยากทำงาน อยากมีที่ยืนตรงนั้น
วันนึงตอนดึก เราหิวเลยเปิดไฟจะไปกินข้าวในครัว แต่มีคนนอนอยู่ตรงนั้นพอดี แล้วเขาเหมือนอารมณ์ไม่ดีเพราะเมาอะไรบางอย่างจากการเคี้ยวใบ ก็เลยเกิดปากเสียงกันขึ้นมา
หลังจากนั้นเวลาเราพูดอะไร เรื่องงาน เรื่องความสะอาดของเส้นขนมจีน หรืออยากให้งานออกมาดี มันจะกลายเป็นว่าเราโดนมองว่าไปเถียง ไปมีปัญหา ทั้งที่จริง ๆ แค่อยากช่วยให้งานมันดีขึ้น
สิ่งที่ทำให้เราเสียใจที่สุด ไม่ใช่การโดนด่า แต่เป็นการที่เขาพาดพิงถึงคนที่เรารักและเคารพมาก คนที่เคยให้ข้าวกิน ให้โอกาสทำงาน สอนการใช้ชีวิต สอนให้โตเป็นผู้ใหญ่ คอยฟังเราร้องเพลง คอยเตือนเราเรื่องสังคม เพราะเราค่อนข้างใช้ชีวิตไม่เก่ง ดูคนไม่ค่อยเป็น เรารักและเคารพผู้หญิงคนนั้นมากจริง ๆ
สุดท้ายวันนั้นเราทนไม่ไหว เราด่ากลับ เรารู้ว่ามันไม่ดี โดยเฉพาะการเถียงผู้ใหญ่ แต่ตอนนั้นมันอัดอั้นมาหลายเดือนแล้วจริง ๆ
เราถอดเอี๊ยม ถอดบูท น้ำตาแตกกลางโรงงาน แล้วปั่นจักรยานกลับบ้านทั้งร้องไห้
แต่เรื่องมันไม่จบแค่นั้น
วันต่อมาทั้งหมู่บ้านพูดว่าเราอาละวาด ทำลายข้าวของ ทั้งที่ความจริงไม่ใช่แบบนั้นเลย เราได้แต่ปฏิเสธ แต่ข่าวลือมันไปไกลเกินกว่าจะอธิบาย
หลังจากนั้นเวลาไปสมัครงานใกล้บ้าน หลายที่ไม่รับ เพราะกลัวว่า “คนนี้จะไปอาละวาดที่ทำงาน”
ตอนนั้นเราอายุแค่ 14-15 ปีเอง ปัจจุบันอายุ 18 แล้ว แต่ข่าวลือยังอยู่ และมันทำให้เราแทบไม่มีที่ยืนในการหางาน
เราไม่ได้เป็นคนดีร้อยเปอร์เซ็นต์ เรายอมรับว่าเรามีนิสัยเสีย มีอารมณ์ มีวันที่ควบคุมตัวเองไม่ได้ แต่เราก็แค่คนคนนึงที่เคยพลาดตอนยังเด็กมาก ๆ
ทุกวันนี้เราเป็นผู้ป่วยจิตเวชแล้ว โพสต์นี้ไม่ได้อยากให้ใครสงสาร แค่อยากถามทุกคนจริง ๆ ว่า
คนเราพลาดครั้งนึงตอนอายุ 14-15 ปี มันมากพอที่จะไม่มีโอกาสเริ่มต้นใหม่เลยหรอ
ทั้งที่แม้แต่คนออกจากคุก สังคมยังพอให้โอกาสกลับมาทำงานสุจริตได้
แล้วเราล่ะ ทำไมถึงยังถูกตัดสินจากข่าวลืออยู่จนวันนี้