ทำยังดีกับผู้ชายที่เอาแต่ว่าเรา

แฟนเราคือแบบเป็นคนที่มีปัญหากับทุกอย่างยกเว้นกับคนที่เอาเปรียบตัวเอง เราดีกับเขามากแต่เขาเอาแต่ด่าเรา
เช่นเรื่องขับรถ เขาไปเรียนโรงเรียนสอนขับรถแต่เราไม่ได้เรียน เราเสียสละเอาเงินที่ทำงานด้วยกันให้เขาเรียนเพราะเขาจะไปต่างประเทศ ส่วนเราหัดขับเมื่อมีโอกาส พอเขาได้ใบขับขี่มา เราขับอะไรๆก็ว่าอย่างเดียวทั้งๆที่ไม่ได้แย่ คือเราถอยหลังเข้าซอง จอดรถยากๆหรือเดินหน้าจอดรถไม่ชนเลยสักครั้ง แต่แฟนที่มีใบขับขี่ ชนเกือบทุกรอบ  แล้วเป็บรถที่บ้านเราด้วยนะ แต่เราไม่ว่าเราแนะนำว่าลองกะระยะยาวๆดู แฟนก็เงียบ
ที่นี่เรื่องมาเกิดล่าสุดที่กรุงเทพ พอเดินทางมาถึง ก่อนหน้านี้เราก็คุยกันไว้ว่าถ้าสถานีบางซื่อมันโอเค ก็นอนที่บางซื่อ แต่ไม่โอก็หาที่พัก) แล้วทีนี่มันไม่โอเค เราก็พยายามจองโรงแรม แล้วเราไม่สะดวกที่จะหยิบบัตรเดบิตเองเพราะอยู่ในกระเป๋าแฟน แฟนหยิบให้มัน กรอกข้อมูลแล้วมันใช้ไม่ได้ ก็ให้หยิบบัตรใหม่เขาบอกค่อยจอง พอที่นี้ จองไม่ได้ ก็เดินไปโรงแรมตั้งกิโลกว่าๆวอกค์อินโรงแรมนั้นเต็ม ที่นี้ก็ช่วยกันหาเขาก็บ่นๆๆๆ เราเลยแย่งโทรศัพท์มาหาเอง ก็หาโรงแรมได้ก็วอกค์อินเข้าไป อันนี้เราก็เราไม่ได้อะไรแล้วเพราะเราโกรธยาก มาวันนี้ก็ให้เราเดินไปโรงบาลราชวิถีอีก (นางบอกแท็กซี่แพง แต่เงินที่ใช่มีเงินของฉันอยู่มากกว่าครึ่ง แต่ฉันหน้าเหลืองหมดแล้วจ้า ตอนจะถึงนางถามว่าไหวมั้ย ฉันก็บอกว่าไหวอยู่ ไม่ไหวก็ต้องไหวมันจะถึงแล้ว)พาแฟนไปตรวจสุขภาพ แล้วจะเดินทางไปที่พัก นางไปไม่ถูก ไม่ยอมถามใคร แล้วก็บอกว่าไม่ใช้คนพื้นที่ ทำเก๊ก เราก็ไปถามให้ มันทำให้เราต้องเป็นผู้นำ (ก่อนหน้านี้แฟนโม้นักหนาว่าขี่รถมอเตอร์ไซไปมาบ่อยแถวนั้นอ่ะ รู้ทุกซอกทุกซอย แฟนมาทำงานอยู่นาน ) พอคราวถึงจริงๆก็นั้นแหละ เราก็ไม่ได้อะไร พอมาถึงที่พักเราจะไปกินย่างเนย เราบอกแฟนว่าไม่ได้กินนานมากหลายเดือนแล้ว เราอยากกิน แต่นางอยากกินข้าวหมูแดง เราก็พาไป แต่เราไม่กิน เราอิ่มอยู่ เราเลยสั่งน้ำมานั่งกินเป็นเพื่อน เราก็คุยเรื่องยางเนย นางบอกหัวล่ะ400-500มั้ง เราว่าเห้ยย ไม่มีหรอกแพงขนาดนั้น อย่างสูงก็299 แฟนเราก็บอกไม่ชอบกินที่เลี่ยนๆ เราก็บอกว่าเขามีหม้อดินที่ใส่น้ำซุปได้ ต้มก็ได้ แฟนก็บอกงั้นไปตลาดเรียบด่วนดีกว่ามั้ง แฟนรู้ทาง พอเอาเข้าจริงก็งงๆอีกแหละแต่ก็รู้อยู่บ้าง ที่นี้รอแท็กซี่ แท็กซี่ไม่แวะเราก็บอกไม่ต้องไปก็ได้หาอะไรกินแถวนี้ก็ได้ เราก็ถามนางว่าถ้าไปกินยางเนยจะกินไหวมั้ยเพราะนางกินข้าวแล้วถ้วยหนึ่ง นางก็บอกได้ เราก็บอกว่าเขาไม่จำกัดเวลาเต็มที่เลยจะค่ำก็ได้ และแล้วเรื่องก็เกิดขึ้นตรงนี้แหละที่เราสุดจะทนกับแฟน  แฟนก็บอกว่าถ้าดึกเกินจะกับหอยังไง เราก็บอกว่าก็โทรถามพี่ที่ดูแลเราสิ เพราะเราเป็นลูกค้า
นางก็บอกเขาไม่มีหน้าที่เขาจะช่วยทำไม(นางขึ้นเสียง) เราก็บอกแค่ขอเบอร์คนดูแลหอ เพื่อจะโทรถาม นางก็บอก เราอะ่ชอบทำอะไรให้ยุ่งยาก ทำไมไม่เดินกลับไปถาม นางก็เสียงดังขึ้นเรื่อยๆ (เราแบบห้ะ แค่โทรหาเขานี้ยุ่งยากเหรอ) เราก็แบบหมดคำพูดกับผู้ชายคนนี้เราแบบรู้สึกแย่มากเราโมโหด้วยเราก็เลยขึ้นเสียงว่าแค่โทรหานี้ยุ่งยากมากใช่มั้ย หนูทนพี่มาหลายรอบแล้วนะ นางก็บอกทำไมไม่ติดต่อเอง! ทำอะไรก็ไม่ตัดสินใจสักอย่าง เมื่อไหร่เราจะโต เราก็บอกว่านางเคยถามตัวเองบ้างไหม เราก็ติดต่อพี่เขาไปเองทั้งๆที่ไม่เคยได้คุยกันเยอะมากก่อน เราเคยพูดกับพี่เขาไม่กี่ประโยคนับดูไม่ถึง6ประโยคด้วยซ้ำ ที่นี่นางก็บอกว่าเราคงไม่เหมาะที่จะเดินทางด้วยกัน (ฉันตาสว่างเลย เออจริงกูนี้แหละไม่เหมาะกับเลย) แล้วนางก็เดินไป ตอนที่เราส่งไลน์ไปหาพี่ที่ดูแล เราก็แบบเจ็บใจมากเลยไปร้องไห้ที่หลังต้นไม้คือเราไม่ไหวแล้วจริงๆ เราร้องไปสักพักนางเดินมาบอกว่า คิดว่าเท่มากมั้งมายืนร้องไห้หลังต้นไม้แบบนี้ ไม่มีการขอโทษ คิดว่าตัวนางเองถูกอย่างเดียว เรานี้แบบรู้สึกโคตรแย่ เราก็เดินกับที่พักแบบเราเดินห่างนางเลย พอกับมาถึงเราก็มานั่งกินไส้กรอกหน้าที่พักนางก็ไปถามพี่ดูแลหอว่าพี่ปิดหอเมื่อไหร่ พอดีจะไปกินยางเนยจะกลับดึกนะ พี่ก็บอกไม่ได้ปิดหรอก พี่นอนดึก นางก็มานั่งข้างหน้าเราแล้วบอกว่า เราคงไปด้วยกันไม่รอด เราก็ฝืนยิ้มแล้วบอกว่าเราผิดเองทุกอย่าง พี่ดีทุกอย่างเลย หนูนี่แหละที่ผิด (ผิดที่เลือกคบคนแบบนี้) นางบอกโตเป็นผู้ใหญ่ได้แล้ว เราบอกถามตัวเองรึยังที่มาถามเพื่อนอ่ะ ที่นี่นางก็ชวนไปย่างเนย เราแบบไม่มีอารมณ์ไปแล้ว เรากินไส้กรอกอิ่มแล้วด้วย นางก็บอกจะไปก็ไป เราบอกไม่ไปแล้ว วันหลังแล้วกันวันนี้อิ่มแล้ว
แสดงความคิดเห็น
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่