บางทีเราแทบไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเพื่อนคนๆหนึ่งเลย(ที่คบกันมาหลายปี)

คือเรามีเพื่อนสนิทอยู่คนหนึ่งขอเรียกสั้นๆว่า'เม' ไอ่เมเนี่ยเป็นคนน่ารักคนหนึ่งเลยนะเราชอบคุยกับนางไปเล่นกับนางมีเรื่องอะไรก็ไปปรึกษานางตลอดรู้จักนางตั้งแต่อนุบาล เลยแหละ55แต่นางได้ย้ายโรงเรียนไปอยู่กับแม่ตอนป.5เราก็เล่นกับเพื่อนคนอื่นไม่ได้มีปัญหาอะไรจนกระทั่งช่วงม.2นางย้ายมาแบบไม่ทันได้ตั้งตัว ตอนนั้นเราดีใจปนตกใจมากช่วงนั้นเป็นช่วงที่ไอ่เมกำลังปรับตัวใหม่ๆแต่ก็เข้ากับเพื่อนคนอื่นๆได้ไม่มีปัญหาอะไรจนกระทั่งเราได้รับข่าวว่าพ่อเราได้ถูกย้ายไปทำงานที่อื่นเราจึงต้องตามพ่อกับแม่ไปช่วงนั้นเราเศร้ามากๆแต่ก็คิดว่าเดี๋ยวก็น่าจะได้กลับมาหาเพื่อนทุกๆเดือนหรือไม่ก็ทุกๆปีเพราะเราเป็นเด็กติดเพื่อนมากกก ทำอะไรต้องมีเพื่อนตลอดไม่งั้นเหงามากๆไม่สนเรื่องฟงเรื่องแฟนเลยในชีวิตช่วงนั้นมีแค่เพื่อนกับเพื่อนทำให้ตอนจะย้ายแบบมันเสียใจมาก...ร้องห่มร้องไห้จนดึกจนดื่นทุกคืน พอเราย้ายมาที่โรงเรียนใหม่ต้องปรับตัวใหม่อะไรใหม่หมดเหมือนเข้าใจความรู้สึกไอ่เมเลยหึๆ...ตอนนั้นเรามีเพื่อนอยู่ที่โรงเรียนเก่าเยอะมากกกแต่พอย้ายมาที่โรงเรียนใหม่ เพื่อนที่โรงเรียนเก่าก็ค่อยๆติดต่อไม่ได้ไปหลายคนกลุ่มในแชทก็เงียบไปจะมีก็แต่ไอ่เมกับเพื่อนอีกคนฉันเรียกนางว่าเป็นแม่(เพื่อนอีกคน)เพราะนางกดูโตสุดในกลุ่มมั้ง แต่เทสเราไม่ค่อยตรงกันฉันเลยไม่ค่อยคุยกับนางเกี่ยวกับเรื่องงานอดิเรกหรืออะไรต่างๆเพราะคุยไปแล้วนางไม่เข้าใจเลยชอบคุยกับไอ่เมที่เวลาฉันพูดอะไรนางจะทำเหมือนเข้าใจมันทุกอย่างทำให้ช่วงนั้นฉันชอบคุยกับไอ่เมเป็นพิเศษเพราะพึ่งเข้าโรงเรียนใหม่ๆก็ไม่มีเพื่อนนั้นแหละทุกวันคุยแต่กับไอ่เมไอ่เมไอ่เม .เมมันเป็นสิ่งที่มีชีวิตที่เรียกได้ว่ากิน นอน เล่นเกม นางเล่นเกมเก่งมากกกฉันชื่นชมในตัวเพื่อนนะแต่ไม่ค่อยแสดงออกชอบด่ามันมากกว่าเพราะนางดูปํ้าๆเป๋อๆเหมือนเราดี55 ผลการเรียนหรืออะไรต่างๆของนางเราแทบจำไม่ได้เลยทำไมไม่รู้แทบไม่ได้สังเกตุหรือไถ่ถามอะไรมันเลย แค่มองหน้ามันก็ทำน้ากวนตีนใส่แต่มันขี้อ้อนนิสๆจนวันหนึ่งก็เคยบอกมันไปว่าอึดอัดเพราะมันติดสกินชิพมากเกินไป(เพราะตอนนางยังไม่ย้ายมาฉันกับเพื่อนคนอื่นๆไม่เคยทำตัวอะไรแบบนั้นกันทำให้ไม่ชินTvT)แต่นางก็เข้าใจและปรับกันไป,ตั้งแต่ตอนที่เรามีเพื่อนใหม่ก็ไม่ค่อยตอบกลุ่มหรืออะไรเลยเพราะต้องโฟกัสกับการเรียนที่เยอะขึ้นและเพื่อนกลุ่มใหม่ช่วงนั้นไอ่เมมันก็ทักมาบ้างแต่ส่วนเยอะคือฉันจะทักไปแต่นานวันเข้าก็ไม่ทักมาเลย...เราก็ไม่ได้คิดอะไรมากเพราะคิดว่ายังไงก็ต้องมีเวลาของกันและกันบ้าง แต่พแนานไปมันก็แทบไม่สนใจข้อความ เกมที่มันเล่นมันก็มีเพื่อนใหม่เล่นด้วยเราก็เคยคิดอยากเล่นด้วยนะแต่กากจนกลัวมันไม่อยากเล่นด้วยเพราะฉันเคยเล่นเกมกับเพื่อนในห้องแล้วเน็ดกากและเพื่อนพวกนั้นทำท่าทางออกเกมโดยไม่บอกฉันแต่ฉันเห็นการกระทำทุกอย่สงของพวกเขาแต่ไม่ได้พูดอะไรเลยเป็นปมของฉันตั้งแต่นั้นมา ไม่รู้ว่าทำไมไอ่เมมันเริ่มออกห่างขึ้นเรื่อยๆตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่รู้ เราก็ไม่ค่อยตามตื้อเท่าไหร่ก็เลยเล่นแต่กับเพื่อนกลุ่มใหม่แต่ด้วยความคิดถึงเพื่อนฉันก็ทักไปถามมันบ้างอะไรบ้างนางก็ตอบส่งๆมาบางทีก็ตอบว่าเล่นเกมอยุ่เราก็เริ่มน้อยใจแต่เก็บเอาไว้ไม่กล้าพูดออกไปเพราะมันดูงี่เง่าสำหรับการเป็นเพื่อนกัน(เราคิดเองนะ°^°) เวลาวันเกิดนางฉันชอบส่งของขวัญไปให้เขียนข้อความไปให้ไม่เหมือนเพื่อนคนอื่นเลย(เราลำเอียง5525)นางก็เคยส่งของกลับมาให้บ้างก็ดีใจอยู่นะจนบางทีเผลอนึกไปว่านางคงเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของเราและคิดว่านางก็คงคิดเหมือนกัน จนวันหนึ่งนางก็กลับไปกลับมากับแฟนคนเดิมของนางบางทีเราก็ด่าไปนะไม่บางทีสิแทบทุกทีเราว่านางว่ากลับไปทำไมแฟนเก่าแต่ก็นั้นแหละครั้งที่4ได้แล้วมั้ง เราได้แต่คิดว่าแฟนเก่าคนนั้นดีจริงๆหรอทำไมถึงกลับไปไม่รู้ต่อกี่รอบทำให้เราเริ่มห่างเริ่มเหินกับไอ่เมจนบางทีหันกลับมามันก็หันหลังให้เพราะมันไม่ได้สนใจอ่ะไรเราอยู่แล้วทำให้รู้ว่าที่ผ่านแทบจะเป็นเราทุกทีที่มันหันมาเมื่อไหร่ก็เจอทำให้เราตั้งคำถามกับเพื่อนคนนี้อยู่ตลอดเวลาว่าทำไมมันถึงทำแบบนั้นถึงทำแบบนี้ทำไมมันไม่ทักกลับมาเลยมันเคยคิดถึงเราบ้างหรือเปล่าหลังๆนี้มาคิดถึงเรื่องของมันถามตัวเองว่ามันชอบสีอะไร...เรานึกไม่ออก มันชอบกินอ่ะไร...นึกได้แต่มาม่าที่มันชอบถ่ายลงกลุ่มยามดึก...มันชอบดอกไม้อะไรมันชอบใครมันชอบไปภูเขาหรือทะเลเกรดมันได้เท่าไหร่มันสบายดีมั้ยมันเป็นยังไงบ้าง....เราไม่รู้...จนช่วงมอ.4ตอนปิดเทอมเราได้มีโอกาสไกลับไปเล่นสงการน์ที่ๆเราเคยอยู่และก็ได้ไปหาไอ่เมด้วยตอนไปหาพึ่งตื่นดีใจเห็นเราแต่หน้ายังไม่ล้างเออ...ช่างมันก็เพื่อนเราเหมือนเดิม เราได้ไปเล่นที่บ้านมันไปเจอเพื่อนคนอื่นๆไปเล่นที่บ้านไปนอนในห้องมันเรานอนมองไปรอบห้องมันถึงมันจะรกหรือมีโปสเตอร์อะไรเลยอะแยะติดเต็มฝาผนังแต่เราก็สัมผัสได้ว่ามันก็เหงาเหมือนกัน...มันมีเพื่อนพัดลมตัวเล็กคอยเป่าไปมาเพดานห้องก็มีหยากไย่เต็มจนบางทีเรานอนอยู่กูก็กลัว แต่หันไปมองมันดูเหมือนจะชินกับความเหงาแบบนี้(เราสัญญากับตัวเองว่าถ้าเรารวยจะทำห้องให้มันใหม่ไม่ก็ซื้อบ้านให้มันซักหลัง) เราไม่รู้ทำไมมันเป็นเพราะความผูกพันหรือเปล่าทำไมเราถึงอยากดูแลไอ่เมมันจังทั้งๆที่มันก็ไม่ได้ทำอะไรให้ใหญ่โตขนาดนั้นแต่ก็นั้นแหละขนาดเกมมันยังไม่กล้าเล่นโหมดจัดอันดับด้วยเลยเพราะกลัวตกเมื่อเล่นกับเรามันเลยพาเล่นโหมดทั่วไปff จนกลับมาจากทริปสงการนต์ก็กลับมาเป็นเหมือนเดิม บางทีก็ไม่รู้จะพูดอะไรออกไปแล้วได้แต่นั่งดูมันเงียบๆำม่ได้ทักไปกวนโอ๊ยเพราะรู้ว่ายังไง...มันก็ไม่ตอบสนองต่อการมีอยู่ของเราอยู่ดี....🥹จนวันเกิดเราเป็นช่วงท้ายๆของเดือนมันได้ฝากเงินไปซื้อเค้กวันเกิดให้ลูกพี่ลูกน้องของเราซื้อให้ด้วยเงินของนางที่โอนไปให้ตอนนั้นเรารู้เรานั่งกินเค้กที่นางซื้อให้คนเดียวตอนนั้นก็คลอกับนางอยู่แหละแต่นางก็ไม่เปิดกล้องได้ยินแค่เสียงส่วนเพื่อนคนอื่นๆก็ออกไปหมดแล้วนางเหมือนมาให้แล้วก็ไปเราได้แต่กินเค้กนํ้าตาไหลเป็นครั้งแรกที่รู้สึกว่าการให้นี้มันแค่ให้เพราะเราเคยให้มันมาเยอะหรือเปล่านะ...จนถึงวันนี้ก็มีแค่เราที่ยังดูนางจากทางออนไลน์ไม่เคยกล้าขอโทรคุยด้วยอีกเพราะทุกๆครั้งจะจบด้วยการไม่มีอะไรคุยกัน อยากถามว่าไอ่เมคนนี้เนี่ยมันยังคิดกับเราเป็นเพื่อนมั้ยเอ่ย...หรือแค่ตัวประกอบในชีวิตของมันT T