สวัสดีค่าาาาา 🙏🏻 ตามหัวข้อกระทู้เลย คือเรามาแลกเปลี่ยนกันค่ะ มีใครทะเลาะกับพ่อหรือแม่นานสุดเท่าไหร่กันคะ
แม่เราเป็นคนที่โมโหร้าย เอาตัวเองเป็นศูนย์กลางจักรวาล อะไรก็ต้องได้ดั่งใจฉัน!!! คือนางจะชอบหาเรื่องทะเลาะบ่อยๆ เรื่องเล็กๆน้อยก็เอามาต่อว่า ด่าทอ เราคิดว่าเรื่องมันไม่ได้เกิดที่เราก่อนแน่นอนและทุกครั้ง ตลอดเวลาที่ผ่านมาเรายอมตลอด เป็นสนามอารมณ์ของนางมาตลอด เพราะเราอยู่บ้านด้วยกัน จนเราได้ทำงาน ออกมาใช้ชีวิตเองกับสามี ทุกเดือนจะกลับบ้านหรือทุกสัปดาห์จะกลับอาทิตย์ละครั้งบ่อยๆ
แต่ครั้งนี้กลับไป ก็ทะเลาะกับแม่ รวมทั้งสามี แม่ก็เอามาพาลไปหมด ประดุจดั่งฉันถูกต้องทุกอย่าง และทุกคนต้องหมุนรอบตัวฉัน ครั้งนี้นางไล่เราเหมือนเดิม ตัดพ้อต่อว่าเราเหมือนเดิมทุกอย่าง จนเราไม่ไหว เราเก็บของกลับทันที ไม่อยู่ให้ด่าแล้ว เพราะคำด่านั้น ก่อนที่จะพูดออกมาควรกลั่นกรองและด่าแบบมีเหตุผล ด่าโดยที่รู้ว่าเราผิดจริงๆ ไม่ใช่ยึดเอาแต่ตนเองทุกอย่าง
เราคิดว่าเรามีเหตุผลมากพอที่จะแยกแยะได้ว่าครั้งไหนเราผิดหรือถูก แต่ครั้งนี้เป็นอีกแค่ครั้งเดียวที่เราจะปล่อยให้นางทำแบบนี้กับเรา และเหมือนเดิมนางโทรมาจิกทั้งอาทิตย์จนถึงวันนี้เราไม่รับซักสาย เพราะเราอยากสงบสติอารมณ์ เราอยากได้ความสบายใจกลับคืนมา
และ!!!!!!วันนี้นางก็ตัดพ้อต่อว่าตัดลูกตัดแม่ เราไม่ดี ยึดถือแต่ความกตัญญูจนลืมว่าเราก็มีหัวจิตหัวใจ ซึ่งประโยคนี้เราฟังจนเจ็บ จนร้องไห้และจนชินในเวลาต่อมา แต่เราจะไม่ทำตัวชินให้เขาด่าต่อว่าเราอีกต่อไป เราเหนื่อยใจค่ะ
ทุกวันนี้เราทุกข์ใจและต้องมารับมือกับแม่ ถึงแม้ว่าอยู่ไกลกันก็ยังมีเรื่องต้องทะเลาะกันเสมอมา แค่คนเดียวค่ะ เรื่องอื่น คนอื่นเราผ่านฉลุย
เราแค่อยากจะถามว่าในเมื่อเราอดทนต่อไปไม่ได้ การที่เราถอยออกมา ไม่รับรู้ ไม่ตอบสนอง ไม่สู้รบ เราขอถอยออกมาเพื่อเซฟใจตัวเองถึงขั้นนี้ คือเราทำอะไรผิดไปคะ ถึงต้องตัดแม่ลูก
เหนื่อยอะไรไม่เท่าเหนื่อยใจ
แม่เราเป็นคนที่โมโหร้าย เอาตัวเองเป็นศูนย์กลางจักรวาล อะไรก็ต้องได้ดั่งใจฉัน!!! คือนางจะชอบหาเรื่องทะเลาะบ่อยๆ เรื่องเล็กๆน้อยก็เอามาต่อว่า ด่าทอ เราคิดว่าเรื่องมันไม่ได้เกิดที่เราก่อนแน่นอนและทุกครั้ง ตลอดเวลาที่ผ่านมาเรายอมตลอด เป็นสนามอารมณ์ของนางมาตลอด เพราะเราอยู่บ้านด้วยกัน จนเราได้ทำงาน ออกมาใช้ชีวิตเองกับสามี ทุกเดือนจะกลับบ้านหรือทุกสัปดาห์จะกลับอาทิตย์ละครั้งบ่อยๆ
แต่ครั้งนี้กลับไป ก็ทะเลาะกับแม่ รวมทั้งสามี แม่ก็เอามาพาลไปหมด ประดุจดั่งฉันถูกต้องทุกอย่าง และทุกคนต้องหมุนรอบตัวฉัน ครั้งนี้นางไล่เราเหมือนเดิม ตัดพ้อต่อว่าเราเหมือนเดิมทุกอย่าง จนเราไม่ไหว เราเก็บของกลับทันที ไม่อยู่ให้ด่าแล้ว เพราะคำด่านั้น ก่อนที่จะพูดออกมาควรกลั่นกรองและด่าแบบมีเหตุผล ด่าโดยที่รู้ว่าเราผิดจริงๆ ไม่ใช่ยึดเอาแต่ตนเองทุกอย่าง
เราคิดว่าเรามีเหตุผลมากพอที่จะแยกแยะได้ว่าครั้งไหนเราผิดหรือถูก แต่ครั้งนี้เป็นอีกแค่ครั้งเดียวที่เราจะปล่อยให้นางทำแบบนี้กับเรา และเหมือนเดิมนางโทรมาจิกทั้งอาทิตย์จนถึงวันนี้เราไม่รับซักสาย เพราะเราอยากสงบสติอารมณ์ เราอยากได้ความสบายใจกลับคืนมา
และ!!!!!!วันนี้นางก็ตัดพ้อต่อว่าตัดลูกตัดแม่ เราไม่ดี ยึดถือแต่ความกตัญญูจนลืมว่าเราก็มีหัวจิตหัวใจ ซึ่งประโยคนี้เราฟังจนเจ็บ จนร้องไห้และจนชินในเวลาต่อมา แต่เราจะไม่ทำตัวชินให้เขาด่าต่อว่าเราอีกต่อไป เราเหนื่อยใจค่ะ
ทุกวันนี้เราทุกข์ใจและต้องมารับมือกับแม่ ถึงแม้ว่าอยู่ไกลกันก็ยังมีเรื่องต้องทะเลาะกันเสมอมา แค่คนเดียวค่ะ เรื่องอื่น คนอื่นเราผ่านฉลุย
เราแค่อยากจะถามว่าในเมื่อเราอดทนต่อไปไม่ได้ การที่เราถอยออกมา ไม่รับรู้ ไม่ตอบสนอง ไม่สู้รบ เราขอถอยออกมาเพื่อเซฟใจตัวเองถึงขั้นนี้ คือเราทำอะไรผิดไปคะ ถึงต้องตัดแม่ลูก