ประสบการณ์ของคนกำลังจะฆ่าตัวตาย

เรามีปัญหาในชีวิตแล้วหันหน้าไปพึ่งใครก็ไม่ได้ เหมือนอยู่ตัวคนเดียวในโลก ทั้งๆที่มีญาติ พี่ น้อง แต่เวลาเขาพึ่งเรา เราจะช่วยตลอด เรากลัวถ้าเราไม่ช่วยเขา จะไม่มีใครช่วย
   แต่พอถึงคราวซวยของเรา กลับไม่มีมือของคนเหล่านั้นเข้ามาช่วยเราเลย เราคิดว่าบางทีเขาอาจจะอยากช่วยเรา แต่เขาคงช่วยเราไม่ได้ เขาก็เลยเงียบ ไม่ได้โทษใคร เพราะทุกคนล้วนมีเหตุผลของเขาทั้งนั้น
   จนเราคิดว่าคงไม่มีใครที่รักเราจริงๆสักคน มีแต่คนเข้าหาเพราะผลประโยชน์ เราคิดว่าถ้าเราตายไปก็คงไม่มีใครรู้หรอก ว่าเราตาย(เราอยู่คนเดียวตลอด)
   จนก่อนที่จะเข้ามาโพสต์ เราก้าวขากำลังจะกระโดดตึก ฆ่าตัวตาย แล้วขามันหนักๆ เหมือนมีอะไรมาดึงไว้ จนก้าวไม่ออก แล้วในหัวก็แว๊บขึ้นมาว่ายังมีคนคนนึงที่รักเรา ถ้าเราตายไปเขาจะเสียใจขนาดไหน
    เราเข้าใจความรู้สึกคนที่ฆ่าตัวตาย ตอนคิดและตัดสินใจ เราไม่ได้รู้สึกกลัวกับความตาย กลับรู้สึกชิลๆ เหมือนตายก็ดี ถึงอยู่ต่อไปก็คงไม่มีประโยชน์ ไม่มีใครที่จะมาเป็นห่วงเรา ตายไปก็คงเป็นแค่อากาศ
    แต่ก็ต้องขอบคุณอาการเหมือนมีอะไรมาดันตัวเรา ดึงขาเรา ทำให้เราก้าวไปข้างหน้าไม่ได้ ก้าวเท่าไหร่ก็ก้าวไม่ออก ถ้าขาเราก้าวออกไปได้คงไม่มีชีวิต โพสต์