**ก่อนอื่นขออนุญาตใช้คำสุภาพ ไม่ใช้ราชาศัพท์ หรืออาจจะใช้บ้างเล็กน้อยนะคะ เพราะไม่มีความรู้เรื่องคำราชาศัพท์มากนัก เกรงจะใช้ผิดๆถูๆ
**แค่อยากระบายความรู้สึกค่ะ อย่าต่อว่ากันเลยนะคะ
ทุกครั้งที่มีแถลงการณ์ถึงการเข้าโรงพยาบาลของในหลวง บอกตามตรงว่าอ่านแบบผ่านๆ เพราะคิดว่าท่านทรงแข็งแรง ไม่เป็นอะไรง่ายๆหรอก ทีมแพทย์รักษาก็เก่งอยู่แล้ว ... แล้วครั้งที่ผ่านมาอาการของท่านก็ดีขึ้นทุกครั้ง ท่านยังกลับมาทรงงานได้ทุกครั้ง
และครั้งนี้เราก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน ... แต่ความเป็นจริงมันไม่ใช่ ... ท่านเหนื่อย และท่านต้องนอนหลับพักผ่อนบ้างแล้ว
ตั้งแต่ได้ฟังแถลงการ ถึงการเสร็จสวรรคตของท่าน ก็ร้องไห้ไม่หยุดเลยค่ะ จนตอนนี้เวลา 02.04 น. ของเช้าวันที่ 14 ตุลาคม 2559
ความรู้สึกแรกที่รับรู้เรื่องราวเหมือนกับหัวใจเราแหลกสลาย เหมือนถูกเหยียบให้พังไปข้างหนึ่ง เราได้แต่ร้องไห้แล้วบ่นกับตัวเองว่า "เอาชีวิต เอาอายุไขของหนูไปแลกได้มั้ย ขอให้พ่อกลับมา" บ่นวนซ้ำๆไปมากับตัวเอง
นิ้วเลื่อนเฟสบุ๊คลงไปเรื่อยๆ มีแต่คนโพส คนแชร์เรื่องราวของพระองค์ท่าน เราก็ไล่เปิดอ่านเปิดดู ทั้งๆที่ตอนพระองค์ท่านยังอยู่ เวลามีข่าวพระราชสำนักเรากลับเลือกที่จะเปิดช่องอื่น ... เราเกลียดตัวเองมากๆที่มาคิดว่า "ถ้าย้อนเวลากลับไป ฉันจะดูข่าวพระราชสำนัก ดูความเหน็ดเหนื่อยของพระองค์" แต่ถึงอย่างนั้น ... แม้เราไม่ได้ดูข่าว แต่เราก็รู้ว่าพระองค์ทรงงานหนักเพื่อคนไทยมากแค่ไหน
ตอนนี้แค่เห็นพระบรมฉายาลักษณ์ท่าน นึกถึงท่าน หรือเพลงเกี่ยวกับท่าน เราก็ร้องไห้ไม่หยุดเลยค่ะ
เหตุการณ์วันนี้ทำให้เราบอกกับตัวเองว่าจะทำความดีให้มากกว่าเดิม จะเป็นคนดีให้ยิ่งขึ้นไป ... เราค่อนข้างรู้สึกแย่กับตัวเองมากๆ ที่คิดจะมาทำดีให้ดีกว่าเดิม ตอนที่ท่านกลับสวรรค์ ทั้งๆที่ความจริงเราควรจะทำไม่ว่าตอนไหนก็ตาม วันนี้ช่างเป็นวันที่เราเสียใจ และผิดหวังกับตัวเองมากๆ
เราเห็นแทบทุกคนจะขอเป็นข้ารองพระบาทของพระองค์ทุกชาติไป อีกใจนึงเราก็คิดว่าพระองค์คงจะอยู่บนสวรรค์แบบนิรันดร คงไม่มาจุติบนโลกอีกแล้ว เพราะพระองค์ในความคิดเราท่านเป็นยิ่งกว่าเทวดา หรืออะไรใดๆก็ตาม แต่ถ้าแม้ว่าท่านได้มาเยือนโลกอีกครั้ง เราก็จะขอเป็นข้ารองพระบาทของพระองค์ทุกชาติไปเหมือนกัน
พ่อบอกจะอยู่ถึง 120 ปี
ความจริงไม่ใช่แค่ 120 ปี
แต่พ่ออยู่ในใจตลาดไปนะคะ
ขอกราบส่งเสร็จสู่สวรรคาลัย
ขอเป็นข้ารองพระบาททุกชาติไป
13 ตุลาคม 2559
ป.ล. ไม่รู้จะแท็กอะไร แท็กผิดขออภัยค่ะ
มีใครนอนไม่หลับในค่ำคืนที่แสนทรมานบ้างคะ [[[13 ตุลาคม 2559 ส่งเทวดากลับสู่สวรรค์]]
**แค่อยากระบายความรู้สึกค่ะ อย่าต่อว่ากันเลยนะคะ
ทุกครั้งที่มีแถลงการณ์ถึงการเข้าโรงพยาบาลของในหลวง บอกตามตรงว่าอ่านแบบผ่านๆ เพราะคิดว่าท่านทรงแข็งแรง ไม่เป็นอะไรง่ายๆหรอก ทีมแพทย์รักษาก็เก่งอยู่แล้ว ... แล้วครั้งที่ผ่านมาอาการของท่านก็ดีขึ้นทุกครั้ง ท่านยังกลับมาทรงงานได้ทุกครั้ง
และครั้งนี้เราก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน ... แต่ความเป็นจริงมันไม่ใช่ ... ท่านเหนื่อย และท่านต้องนอนหลับพักผ่อนบ้างแล้ว
ตั้งแต่ได้ฟังแถลงการ ถึงการเสร็จสวรรคตของท่าน ก็ร้องไห้ไม่หยุดเลยค่ะ จนตอนนี้เวลา 02.04 น. ของเช้าวันที่ 14 ตุลาคม 2559
ความรู้สึกแรกที่รับรู้เรื่องราวเหมือนกับหัวใจเราแหลกสลาย เหมือนถูกเหยียบให้พังไปข้างหนึ่ง เราได้แต่ร้องไห้แล้วบ่นกับตัวเองว่า "เอาชีวิต เอาอายุไขของหนูไปแลกได้มั้ย ขอให้พ่อกลับมา" บ่นวนซ้ำๆไปมากับตัวเอง
นิ้วเลื่อนเฟสบุ๊คลงไปเรื่อยๆ มีแต่คนโพส คนแชร์เรื่องราวของพระองค์ท่าน เราก็ไล่เปิดอ่านเปิดดู ทั้งๆที่ตอนพระองค์ท่านยังอยู่ เวลามีข่าวพระราชสำนักเรากลับเลือกที่จะเปิดช่องอื่น ... เราเกลียดตัวเองมากๆที่มาคิดว่า "ถ้าย้อนเวลากลับไป ฉันจะดูข่าวพระราชสำนัก ดูความเหน็ดเหนื่อยของพระองค์" แต่ถึงอย่างนั้น ... แม้เราไม่ได้ดูข่าว แต่เราก็รู้ว่าพระองค์ทรงงานหนักเพื่อคนไทยมากแค่ไหน
ตอนนี้แค่เห็นพระบรมฉายาลักษณ์ท่าน นึกถึงท่าน หรือเพลงเกี่ยวกับท่าน เราก็ร้องไห้ไม่หยุดเลยค่ะ
เหตุการณ์วันนี้ทำให้เราบอกกับตัวเองว่าจะทำความดีให้มากกว่าเดิม จะเป็นคนดีให้ยิ่งขึ้นไป ... เราค่อนข้างรู้สึกแย่กับตัวเองมากๆ ที่คิดจะมาทำดีให้ดีกว่าเดิม ตอนที่ท่านกลับสวรรค์ ทั้งๆที่ความจริงเราควรจะทำไม่ว่าตอนไหนก็ตาม วันนี้ช่างเป็นวันที่เราเสียใจ และผิดหวังกับตัวเองมากๆ
เราเห็นแทบทุกคนจะขอเป็นข้ารองพระบาทของพระองค์ทุกชาติไป อีกใจนึงเราก็คิดว่าพระองค์คงจะอยู่บนสวรรค์แบบนิรันดร คงไม่มาจุติบนโลกอีกแล้ว เพราะพระองค์ในความคิดเราท่านเป็นยิ่งกว่าเทวดา หรืออะไรใดๆก็ตาม แต่ถ้าแม้ว่าท่านได้มาเยือนโลกอีกครั้ง เราก็จะขอเป็นข้ารองพระบาทของพระองค์ทุกชาติไปเหมือนกัน
พ่อบอกจะอยู่ถึง 120 ปี
ความจริงไม่ใช่แค่ 120 ปี
แต่พ่ออยู่ในใจตลาดไปนะคะ
ขอกราบส่งเสร็จสู่สวรรคาลัย
ขอเป็นข้ารองพระบาททุกชาติไป
13 ตุลาคม 2559
ป.ล. ไม่รู้จะแท็กอะไร แท็กผิดขออภัยค่ะ