...สวัสดีชาวพันทิปดอทคอมครับ...
มีหลายเรื่องราวเหลือเกิน ที่เก็บครุ่นคิดไว้กับตัวเอง บางครั้งผมรู้สึกว่า เหตุการณ์เหล่านี้มันช่างผ่านไปยากเหลือเกิน ผมทำได้เพียงแค่ ให้กำลังใจตัวเอง ปลอบโยนตัว พูดกับตัวเอง
"เราต้องผ่านมันไปให้ได้"
ตอนนี้ผมรู้สึกสิ้นหวัง หมดกำลัง ผมเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าสิ่งที่ผมคิด สิ่งที่ผมบอกกับตัวเอง มันเป็นแค่ประโยคขายฝันหรือเปล่า
จากกระทู้ที่แล้ว
[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้pantip.com/topic/35276340
ผมโทรไปหาคุณพ่อแล้วครับ ตอนนี้ผมทราบว่าท่านสบายดี มีครอบครัวใหม่ และมีน้องชายอายุ 12 ขวบแล้ว ตอนนี้ผมเข้าใจเหตุผล ที่พ่อไม่ติดต่อมาหาแล้ว...
ส่วนชีวิตผมตอนนี้หรอครับ ผมพึ่งสอบไฟนอลของปีสามเสร็จ เพื่อนๆ กำลังไปต่อในปีที่ 4 ส่วนผมกำลังมองหางานทำ ผมกลายเป็นคนพูดน้อยลง ทานข้าวน้อยลง นั่งเงียบๆเหมอลอย เหมือนผมกำลังอยู่ในภาวะซึมเศร้า (ผมเรียนพยาบาลครับ พอจะประเมินตัวเองได้บ้าง) พยายามหาอะไรทำ อ่านหนังสือ กวาดบ้าน ถูบ้าน ถอนหญ้า เลี้ยงหลาน ทำบทบาทพี่ชายที่ดี คอยสอนการบ้าน ให้กำลังใจน้องสาว ...
แต่พอถึงเวลาที่ต้องอยู่คนเดียว ได้ยินเสียงพี่สาวกับสามีทะเลาะกัน "เอาเงินไปลงแต่เหล้า" "จะทำไม ค่าน้ำค่าไฟ _ูก็จ่าย" "ดีกว่าน้อง_ึงละกัน ค่าน้ำค่าไฟยังไม่มีปัญญาจ่าย"... ผมได้แต่นั่งเงียบๆ เพราะนั่นคือความจริง ผมกลับคิดถึงเรื่องเดิมๆ ผมเป็นหนี้หลายแสน ผมอยากเรียนให้จบ อยากเป็นข้าราชกาล ผมอยากเป็นพยาบาล ผมสงสารพี่สาว ผมอยากให้น้องสาวมีอนาคตที่ดี ผมอยากมีครอบครัวที่อบอุ่น ผมแค่ต้องการกำลังใจบ้าง บ้างครั้งผมอาจจะต้องการแค่ คำพูดเล็กๆน้อยๆ "กินข้าวรึยัง" ทานแล้วครับ(ทานบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป) "เป็นยังไงบ้าง" สบายดีครับ .... ผมเริ่มเบื่อกับความคิดพวกนี้ ผมไม่อยากขายฝันให้ตัวเอง ผมท้อ ผมเหนื่อย ผมหมดหวังกับชีวิต แต่ผมต้องผ่านมันไปให้ได้ครับ
มีหลายคนที่มีปัญหาในชีวิต นั่นคือความ จริง บนโลกอันสวยงามใบนี้ครับ
ผมขอเป็นกำลังใจให้ทุกๆท่าน ผ่านมันไปให้ได้ครับ
ปล. ผมเล่าเรื่องไม่เก่ง และมันอาจจะไม่มีสาระอะไรเลย แต่อย่างน้อยก็มีคนรับฟังความรู้สึกของผม ขอบคุณทุกท่านที่เข้ามาอ่านครับ
ผมต้องผ่านมันไปให้ได้.
มีหลายเรื่องราวเหลือเกิน ที่เก็บครุ่นคิดไว้กับตัวเอง บางครั้งผมรู้สึกว่า เหตุการณ์เหล่านี้มันช่างผ่านไปยากเหลือเกิน ผมทำได้เพียงแค่ ให้กำลังใจตัวเอง ปลอบโยนตัว พูดกับตัวเอง
ตอนนี้ผมรู้สึกสิ้นหวัง หมดกำลัง ผมเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าสิ่งที่ผมคิด สิ่งที่ผมบอกกับตัวเอง มันเป็นแค่ประโยคขายฝันหรือเปล่า
จากกระทู้ที่แล้ว
[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้
ผมโทรไปหาคุณพ่อแล้วครับ ตอนนี้ผมทราบว่าท่านสบายดี มีครอบครัวใหม่ และมีน้องชายอายุ 12 ขวบแล้ว ตอนนี้ผมเข้าใจเหตุผล ที่พ่อไม่ติดต่อมาหาแล้ว...
ส่วนชีวิตผมตอนนี้หรอครับ ผมพึ่งสอบไฟนอลของปีสามเสร็จ เพื่อนๆ กำลังไปต่อในปีที่ 4 ส่วนผมกำลังมองหางานทำ ผมกลายเป็นคนพูดน้อยลง ทานข้าวน้อยลง นั่งเงียบๆเหมอลอย เหมือนผมกำลังอยู่ในภาวะซึมเศร้า (ผมเรียนพยาบาลครับ พอจะประเมินตัวเองได้บ้าง) พยายามหาอะไรทำ อ่านหนังสือ กวาดบ้าน ถูบ้าน ถอนหญ้า เลี้ยงหลาน ทำบทบาทพี่ชายที่ดี คอยสอนการบ้าน ให้กำลังใจน้องสาว ...
แต่พอถึงเวลาที่ต้องอยู่คนเดียว ได้ยินเสียงพี่สาวกับสามีทะเลาะกัน "เอาเงินไปลงแต่เหล้า" "จะทำไม ค่าน้ำค่าไฟ _ูก็จ่าย" "ดีกว่าน้อง_ึงละกัน ค่าน้ำค่าไฟยังไม่มีปัญญาจ่าย"... ผมได้แต่นั่งเงียบๆ เพราะนั่นคือความจริง ผมกลับคิดถึงเรื่องเดิมๆ ผมเป็นหนี้หลายแสน ผมอยากเรียนให้จบ อยากเป็นข้าราชกาล ผมอยากเป็นพยาบาล ผมสงสารพี่สาว ผมอยากให้น้องสาวมีอนาคตที่ดี ผมอยากมีครอบครัวที่อบอุ่น ผมแค่ต้องการกำลังใจบ้าง บ้างครั้งผมอาจจะต้องการแค่ คำพูดเล็กๆน้อยๆ "กินข้าวรึยัง" ทานแล้วครับ(ทานบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป) "เป็นยังไงบ้าง" สบายดีครับ .... ผมเริ่มเบื่อกับความคิดพวกนี้ ผมไม่อยากขายฝันให้ตัวเอง ผมท้อ ผมเหนื่อย ผมหมดหวังกับชีวิต แต่ผมต้องผ่านมันไปให้ได้ครับ
ปล. ผมเล่าเรื่องไม่เก่ง และมันอาจจะไม่มีสาระอะไรเลย แต่อย่างน้อยก็มีคนรับฟังความรู้สึกของผม ขอบคุณทุกท่านที่เข้ามาอ่านครับ