น้อยใจในวาสนาและโชคชะตา เกิดมาต้นทุนไม่ดี ต้องดิ้นรนจนถึงเมื่อไหร่

ชีวิตที่เลือกเกิดเองไม่ได้ ต้นทุนชีวิตไม่ดีอย่างใครเขา
ตอนเด็กโดนทำร้ายร่างกาย ทั้งๆที่ไม่ได้ทำอะไรผิด
ต้องเรียนดี เกรดห้ามตก โดนตีกรอบ ไม่มีอิสระ
ทุกวันนี้ทำงานหนัก ได้เงินเดือนก็ต้องให้ที่บ้าน จนตัวเองเหลือกินไม่กี่บาท
ตอนเรียนก็ส่งตัวเองเรียน เรียนจบก็ต้องจ่ายกยศ.
เจ็บป่วยแค่ไหนก็ต้องทน รอคิวหมอเป็นวัน แล้วได้แค่ยาพารา
ที่บ้าน Toxic มาก พูดบั่นทอนกำลังใจ ไม่เคยให้กำลังใจ แคร์สายตาคนอื่นมากกว่าความรู้สึกเรา
ต้องเจอคำพูดดุด่าว่าจากครอบครัวมาตลอด
มิตรภาพที่ดีไม่มี มีแต่เพื่อนปลอมจอมที่เลิกคบไปหมดแล้ว
ชีวิตนี้ เหนื่อยและท้อเหลือเกิน อยากหนีไปให้พ้นจากจุดนี้
ครอบครัวก็แย่ เงินเก็บเราก็แทบไม่มี
ทุกวันนี้นอนแทบไม่หลับ กว่าจะข่มตาได้ก็แทบเช้า
ถ้าใครไม่เคยอยู่จุดนี้ คงไม่เข้าใจหรอก
คนที่เขาที่มีครอบครัวที่ดี ฐานะดี นี่มันดีจริงๆเลยเนอะ
ไม่ต้องฐานะร่ำรวยมากก็ได้ แต่แค่ครอบครัวดีก็มีชัยไปกว่าครึ่ง เหนื่อยจัง