สวัสดีค่ะ คือเรากำลังฝึกภาษาอังกฤษ ฝึกมาได้ 2-3 เดือน ก็เลยหาเพื่อนต่างชาติเพื่อฝึกคุยภาษา
ก็คุยไลน์กัน เพื่อนเป็นชาวอเมริกันค่ะ เขาก็น่ารักนะคะ พูดด้วยกันโดยใช้ไลน์ในการพิมพ์โต้ตอบ
พอมาวันนี้ เพื่อนลาพักร้อน แล้วก็คงจะอยู่กับก๊วนเพื่อน ถามเราว่า Face Time หาเธอได้ไหม เราก็โอเค
แต่ภาษาเราห่วยมากเลยนะ เขาก็บอกว่าไม่เป็นไร ฉันจะพยายามทำความเข้าใจ เราก็โอเค
พอเห็นหน้าแค่นั้นแหล่ะ คำแรก เพื่อนบอก สวัสดี Hello. เราก็ยิ้ม
ต่อมา เราก็พูดเบา ๆ Ha Ha Hi , จากนั้นเพื่อนก็ถาม What are you up to?
เราก็ เอ่อ ๆ (กรูทำไรอยู่ว่ะ ) คำศัพท์มันวิ่งไปไหนแล้ว สุดท้าย ก็ทำได้แค่ยิ้ม
ต่อมา เขาถามอีก What are you doing ? How are you ? แค่คำง่าย ๆ เราก็ไม่กล้าพูด
เราพูดออกมาคำนึง ว่า I'm very shy. I had never talk to Foreigner before.
จากนั้น เราก็ยิ้ม แล้วเราก็กดตัดสายทิ้ง เพื่อนเราแชทมาถามว่า ตลอดเวลาที่เธอคุยกับเรา เธอใช้ Translator ทุกครั้ง?
เรารู้สึก เครียด อายมากกกก ยิ่งหนักกว่าเดิม คือ เรามีใช้บางกับคำศัพท์ แสลง หรือ คำศัพท์ใหม่ ๆ ที่เราไม่เคยเห็นมาก่อน แต่เวลาที่เรา
ต้องการจะถามเพื่อน เรามีประโยคสำเร็จรูปอยู่ในหัวแล้วเพราะว่า เราจำเป็นประโยคไว้ใช้งาน แล้วอีกอย่างการพิมพ์มันง่ายกว่าการออกเสียง
เรารู้สึก ทำงานต่อไม่ได้เลยค่ะ มันเครียด มันกังวล มันอาย มันรู้สึกว่า ทำไม ก็แค่พูดม่ะ ทำไม เมิงไม่พูดออกไป (บอกตัวเอง)
เอาจริง ๆ นะคะ คือในความรู้สึก ของเรา การคุยกับเจ้าของภาษามันทำให้เราเกร็ง มันทำให้เรารู้สึกว่า ฉันอายเธอ เธอคงมองว่าฉันเป็นพวกไม่มีความรู้
ความสามารถ โง่เง่าเต่าตุ๋น (ซึ่งจริง ๆ ก็ใช่อะนะ) ก็เลยยิ่งทำให้ไม่กล้าพูดออกไป
เราก็แชทไปถามเพื่อน ไปขอโทษ เพื่อนก็บอก สบาย ๆ นะอย่าเครียด แต่มันอดไม่ได้จริง ๆ ค่ะ
-สรุป ขอคำแนะนำ คำอะไรก็ได้ค่ะ เราไม่รู้จะทลายกำแพงตัวเองยังไงดี ทั้ง ๆ ที่พยายามเลียนแบบเจ้าของภาษาทุกประโยคนะคะ แต่พอเอาเข้าจริง
ตกม้าตายขาชี้ฟ้าเลยล่ะค่ะ โอ้ย !!! เพื่อนจะเลิกคุยไปเลยไหมเนี่ย (ประมาณว่าเสียเวลาว่ะ แมร่งพูดก็ไม่ได้เสียเวลา) ฮ่า ฮ่า เฮ้อ!!!!
ขอบคุณล่าวงหน้านะคะ
อยากทำลายกำแพงให้ได้ค่ะ -เกี่ยวกับภาษาอังกฤษ-
ก็คุยไลน์กัน เพื่อนเป็นชาวอเมริกันค่ะ เขาก็น่ารักนะคะ พูดด้วยกันโดยใช้ไลน์ในการพิมพ์โต้ตอบ
พอมาวันนี้ เพื่อนลาพักร้อน แล้วก็คงจะอยู่กับก๊วนเพื่อน ถามเราว่า Face Time หาเธอได้ไหม เราก็โอเค
แต่ภาษาเราห่วยมากเลยนะ เขาก็บอกว่าไม่เป็นไร ฉันจะพยายามทำความเข้าใจ เราก็โอเค
พอเห็นหน้าแค่นั้นแหล่ะ คำแรก เพื่อนบอก สวัสดี Hello. เราก็ยิ้ม
ต่อมา เราก็พูดเบา ๆ Ha Ha Hi , จากนั้นเพื่อนก็ถาม What are you up to?
เราก็ เอ่อ ๆ (กรูทำไรอยู่ว่ะ ) คำศัพท์มันวิ่งไปไหนแล้ว สุดท้าย ก็ทำได้แค่ยิ้ม
ต่อมา เขาถามอีก What are you doing ? How are you ? แค่คำง่าย ๆ เราก็ไม่กล้าพูด
เราพูดออกมาคำนึง ว่า I'm very shy. I had never talk to Foreigner before.
จากนั้น เราก็ยิ้ม แล้วเราก็กดตัดสายทิ้ง เพื่อนเราแชทมาถามว่า ตลอดเวลาที่เธอคุยกับเรา เธอใช้ Translator ทุกครั้ง?
เรารู้สึก เครียด อายมากกกก ยิ่งหนักกว่าเดิม คือ เรามีใช้บางกับคำศัพท์ แสลง หรือ คำศัพท์ใหม่ ๆ ที่เราไม่เคยเห็นมาก่อน แต่เวลาที่เรา
ต้องการจะถามเพื่อน เรามีประโยคสำเร็จรูปอยู่ในหัวแล้วเพราะว่า เราจำเป็นประโยคไว้ใช้งาน แล้วอีกอย่างการพิมพ์มันง่ายกว่าการออกเสียง
เรารู้สึก ทำงานต่อไม่ได้เลยค่ะ มันเครียด มันกังวล มันอาย มันรู้สึกว่า ทำไม ก็แค่พูดม่ะ ทำไม เมิงไม่พูดออกไป (บอกตัวเอง)
เอาจริง ๆ นะคะ คือในความรู้สึก ของเรา การคุยกับเจ้าของภาษามันทำให้เราเกร็ง มันทำให้เรารู้สึกว่า ฉันอายเธอ เธอคงมองว่าฉันเป็นพวกไม่มีความรู้
ความสามารถ โง่เง่าเต่าตุ๋น (ซึ่งจริง ๆ ก็ใช่อะนะ) ก็เลยยิ่งทำให้ไม่กล้าพูดออกไป
เราก็แชทไปถามเพื่อน ไปขอโทษ เพื่อนก็บอก สบาย ๆ นะอย่าเครียด แต่มันอดไม่ได้จริง ๆ ค่ะ
-สรุป ขอคำแนะนำ คำอะไรก็ได้ค่ะ เราไม่รู้จะทลายกำแพงตัวเองยังไงดี ทั้ง ๆ ที่พยายามเลียนแบบเจ้าของภาษาทุกประโยคนะคะ แต่พอเอาเข้าจริง
ตกม้าตายขาชี้ฟ้าเลยล่ะค่ะ โอ้ย !!! เพื่อนจะเลิกคุยไปเลยไหมเนี่ย (ประมาณว่าเสียเวลาว่ะ แมร่งพูดก็ไม่ได้เสียเวลา) ฮ่า ฮ่า เฮ้อ!!!!
ขอบคุณล่าวงหน้านะคะ