“แด่สุดที่รักของฉัน“

จริงๆก็ไม่รู้หรอกว่ามันจะเขียนอะไรได้ยาวขนาดไหนไม่ได้คิดให้ใครช่วยตอบหรือช่วยกอดแค่อยากระบาย ถ้าจำไม่ผิดตั้งแต่ปีห้าหนึ่งหรือห้าสองที่เราตกลงคบหาดูใจกันจนมันมาถึงตอนนี้ ปี 69 จะว่าไปก็หลายปีแหละว่าเรารู้ถึงนิสัยใจคอความชอบความเกลียดของอีกฝ่ายได้อย่างหมดจดแต่ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายรู้ว่าเราชอบอะไรเกลียดอะไรบ้างหรือเปล่าแต่คิดว่าก็คงรู้แหละอยู่กันมาตั้งนาน วันนี้คงเป็นประโยคที่เป็นประโยคบอกรักแต่เหมือนเป็นประโยคบอกลาของชีวิตคู่ยังไงไม่รู้เข้าใจละที่เค้าบอกว่ารักรักเลิกเลิกเลิกเลิกรักรักเป็นยังไง เราได้ตัดสินใจพูดกับเขาว่ากูรักนะแต่กูเองก็สงสารตัวเองสิ่งที่ตอบมาก็คือเค้าร้องไห้ซึ่งกูเองก็ร้องไห้ เค้าบอกว่าเค้าเข้าใจความรู้สึกเราทุกอย่าง เค้าเป็นคนกลาง เค้าเข้าใจเราและเราก็คิดว่าเค้าก็คงสงสารตัวเองเหมือนกัน รู้มั้ยที่รักถึงแม้ระยะเวลาที่คบกันมาเราจะสู้สุดวุ่นวายกับคนอื่นไปบ้าง แต่เราไม่เคยไม่รักเธอเลยสักวัน ต่อให้ถ้าเธอตกน้ำเรามีห่วงยางอยู่ต่อให้เราว่ายน้ำไม่เป็น เราก็ยินดีจะโยนห่วงยางให้ วันนี้เป็นวันที่ความรู้สึกแย่ที่สุดเสียใจมากแต่ไม่รู้จะโวยวายอะไร สิ่งที่คิดก็คือถ้าเลิกกันไปเค้าจะอยู่ได้มั้ย หรือเราจะอนู่ได้ใหม