ตอนอื่น ๆ
[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้
ตอนที่ 1 http://pantip.com/topic/33957462
ตอนที่ 2 http://pantip.com/topic/33962097
ตอนที่ 3 http://pantip.com/topic/33975284
ตอนที่ 4 http://pantip.com/topic/33984105
ตอนที่ 5 http://pantip.com/topic/33988188
ตอนที่ 6 http://pantip.com/topic/33991874
ตอนที่ 7 http://pantip.com/topic/33995888
ตอนที่ 8 http://pantip.com/topic/34009604
ตอนที่ 9 http://pantip.com/topic/34013965
ตอนที่ 10 http://pantip.com/topic/34017931
ตอนที่ 11 http://pantip.com/topic/34026588
ตอนที่ 12 http://pantip.com/topic/34047439
ตอนที่ 13 http://pantip.com/topic/34052274
ตอนที่ 14 http://pantip.com/topic/34081081
เพียงสองเรา
ตอนที่ 15
วันนี้ในห้องประชุมที่ประกอบไปด้วยผู้เกี่ยวข้องกับหนัง ไม่ว่าจะเป็นผู้กำกับ คนเขียนบท เสี่ยธนา น้ำ และคนสำคัญที่ขอให้ทุกคนมาประชุมในวันนี้ กร
“เป็นไงบ้างกร” เสี่ยธนาทักด้วยความเป็นห่วง
“สบายดีครับ ได้พักผ่อนเต็มที่”
“งั้นก็ดีแล้ว แล้ววันนี้มีอะไรหรือถึงขอให้ทุกคนมาประชุม”
“ผมอยากคุยเรื่องหนังนะครับเฮีย”
“เรื่องหนังหยุดไว้ก่อนดีไหม ตากรก็ยังไม่หายดี”
“เฮียครับผมไม่รู้ว่าตาผมจะหายเป็นปกติไหม และผมก็อยากให้หนังเรื่องนี้เสร็จสมบูรณ์”
“แล้วกรแสดงได้หรือ” เฮียถามด้วยความสงสัย
“ผมคงเล่นไม่ได้หรอกครับ แต่ถ้าปรับบทสักหน่อยคงได้”
“ปรับบท” คนเขียนบททักขึ้นมา
“ใช่ครับ ก็ปรับบทให้ผมเป็นคนตาบอด”
“ได้ไหม?” เสี่ยธนารีบถามคนเขียนบท
คนเขียนบทหันไปปรึกษากับผู้กำกับ เพราะเรื่องการเปลี่ยนบทระหว่างทางไม่ใช่เรื่องง่าย ๆ ต้องดูว่าถ่ายอะไรไปบ้างแล้ว แล้วเหลืออะไรบ้าง และที่เหลือนั้นจะปรับบทได้ไหม
“ได้ครับ” คนเขียนบทตอบหลังได้ปรึกษากับผู้กำกับของเรื่อง
“กร ไหวนะคะ” น้ำถามด้วยความเป็นห่วง
“ไหวครับ”
“แล้วจะเริ่มถ่ายทำกันเมื่อไหร่ดีละ กรจะพักอีกหน่อยไหม”
“ผมอยากให้เริ่มให้เร็วที่สุด”
กรนั่งอยู่ในกองเพื่อรอจะถ่ายฉากแรกหลังจากที่เขากลับมา หนิงเดินข้ามา
“กร เป็นไงบ้าง”
“ก็สบายดี”
“หนิงต้องขอโทษด้วยนะ ที่ไม่ได้ไปเยี่ยมกรเลย”
“ไม่เป็นไรหรอกหนิง”
“แล้วนี่กรจะแสดงไหมไหวเนี่ย”
“ก็ต้องลองดู ยังไงฝากหนิงด้วยนะ”
หลังจากที่เธอรู้ว่าตาของเขาบอด หนิงก็ไม่สนใจกรเลย นอกจากต่อบท เขากับเธอคุยกันแถบนับประโยคได้ ซึ่งกรเองก็รู้สึกสบายใจเสียด้วยซ้ำ
วันนี้ก็เป็นวันสุดท้าย กรนั่งทำสมาธิสำหรับฉากสุดท้ายของหนัง
“แอ๊คชั่น”
“รุ้งไปจากผมเถอะ ผมคงดูแลคุณไม่ได้ แค่ตัวผมเองผมยังแทบจะดูแลไม่ได้เลย”
“ไม่ค่ะ รุ้งไม่ไปไหนทั้งนั้น ต่อให้ปรกไล่รุ้งยังไงรุ้งก็ไม่ไป”
“ตอนตาผมปกติ ผมยังให้ความสบายรุ้งไม่ได้เลย แล้วตอนนี้ตาผม...กลับไปเถอะรุ้งไปอยู่ในที่ ๆ คุณควรอยู่”
“รุ้งทนลำบากได้ แต่ใจรุ้งคงทนไม่ได้ถ้าต้องจากปรกไป”
“แต่”
รุ้งค่อย ๆ จูบที่ริมฝีปากปรก เขาอยากจะผลักเธอออกเพื่อให้เธอไปอยู่กับคนที่ดีกว่าเขา แต่เขาก็ทนความเรียกร้องของหัวใจไม่ได้ เขาค่อย ๆ เอามือประคองที่แก้มของเธอแล้วจูบเธอตอบ ทั้งสองปล่อยให้การจูบเป็นคำตอบของกันและกัน
“คัท” เสียงผู้กำกับดังขึ้น
‘จบสักที’ กรรู้สึกโล่งใจที่หนังเรื่องสุดท้ายและอาจจะเป็นงานในวงการบันเทิงชิ้นสุดท้ายของเขาเสร็จสิ้น
“โอเค นะคะกร” น้ำถามขณะที่นั่งรถตู้ไปส่งกร
“โอเค แต่คงใจหายนิดหน่อยที่จะไม่ได้มากองแบบนี้อีก”
“แล้วกรจะทำยังไงต่อ”
“ก็ยังไม่รู้เลย คงอยู่บ้านเฉย ๆ เลี้ยงลูก หรือไม่อาจจะไปขายล็อตเตอรี่”
“น้ำดีใจนะที่เห็นกรยังยิ้มได้ หัวเราะได้”
“ได้สิ แค่นี้สบาย ๆ”
“โชคดีนะคะกร”
“ขอบคุณครับ”
วันนี้เป็นวันเปิดตัวหนังรอบปฐมทัศน์ กรมาในชุดสูททักซิโด้ ในขณะที่แพรก็อยู่ในชุดราตรีแต่เธอก็ยังต้องยืนอยู่ข้างน้ำ ในขณะที่หนิงมากับพระเอกที่เป็นข่าวว่ากำลังคบกันอยู่
'ไหน ๆ ก็ตาบอดแล้วทำไมยังต้องทำเหมือนคนไม่รู้จักกันด้วยนะ หรือจะเปิดตัวให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย’ กรรู้สึกตลกที่เขายังต้องปกปิดเรื่องแพรต่อไป แต่เขาก็ต้องเงียบไปจนกว่าหนังจะหมดโปรแกรมฉาย
ก่อนหนังจะฉายกรได้ถูกเชิญขึ้นไปพูด
“ขอบคุณทุกคนที่มาในวันนี้ นี่คงเป็นหนังเรื่องสุดท้ายของผม ผมคงไม่มีโอกาสได้เห็นหนังที่ผมแสดง แต่ผมก็จะอยู่ดูกับทุกคน ขอให้สนุกกับการรับชมครับ”
หลังจากหนังฉายเสร็จ เสียงปรบมือดังสนั่น กรลุกขึ้นโค้งคำนับให้กับกับเสียงปรบมือ เขาก็ไม่แน่ใจว่าหนังของเขาดีจริง ๆ หรือเปล่าเพราะตัวเขาก็ไม่ได้ดู
“ตอนนี้หนังเรื่องสุดท้ายของคุณกร ผ่านไป 3 วันทะลุหลักร้อยห้าสิบล้านไปเรียบร้อยแล้วครับ”
กรนั่งฟังเสียงจากทีวี เขาไม่แน่ใจว่าเพราะกระแสที่เป็นหนังเรื่องสุดท้ายและเขาแสดงทั้งที่ตาบอดหรือเปล่าถึงทำให้รายได้หนังพุ่งเร็วขนาดนี้
“พี่กร นั่งทำอะไรอยู่ค่ะ”
“นั่งฟังเขาพูดถึงหนังนะ แพรพี่เล่นดีไหม”
“เล่นดีค่ะ แพรยังร้องไห้เลย”
“ขนาดนั้นเลย”
“ไม่ใช่แพรคนเดียวนะที่ร้องไห้ แพรเห็นคนรอบ ๆ แพรก็ร้องไห้”
“จริงอะ แต่พี่ก็สบายใจแล้วนะที่ทำหนังเขาไม่เจ๊ง”
“พี่กรเดี๋ยวแพรฝากตัวเล็กไว้แป๊ปนะ เดี๋ยวแพรออกไปซื้อของหน้าปากซอยหน่อย” พ่อของแม่กรไม่อยู่แพรเลยต้องฝากไว้กับกร
“ได้จ๊ะ”
แพรเอาเจ้าตัวเล็กนั่งตักกรไว้ แล้วเธอก็เดินออกไปออกไปซื้อของ
ขณะที่กรเผลอ เจ้าตัวเล็กก็ลุกขึ้นจากตัก กรพยายามคว้าตัวไว้ แต่เขาก็คว้าได้แต่อากาศ
“รวิ อยู่ในตรงไหนลูก” กรเริ่มร้อนใจเขาพยายามเงี่ยหูฟังและเดินคว้าทางไปเรื่อย
“ตูม”
กรได้ยินเสียงน้ำในคลอง เขารีบกระโดดลงไปในคลอง เขาพยายามควานหารวิ จนในที่สุดเขาก็จับเจ้าตัวเล็กลอยอยู่เหนือผิวน้ำ
“พี่กร! รวิ!” แพรวิ่งมาอย่างตกใจและคว้าตัวรวิขึ้นมาจากน้ำ ส่วนกรใช้มือจับที่ท่าแล้วค่อย ๆ ยกตัวขึ้นมา
“เอิ๊ก ๆ 555” เสียงเจ้าตัวเล็กหัวเราะ
‘ยังจะมาหัวเราะอีก’ กรได้ยินเสียงเจ้าตัวเล็กเขาก็รู้สึกโล่งใจ แล้วก็นอนแผ่ลงที่ท่าน้ำ
รถตู้มาจอดที่หน้าบ้านของพ่อแม่กร แพรอยู่ในชุดราตรียาวสีแดง วันนี้มีคนมาแต่งหน้าให้เธอตั้งแต่เช้าส่วนกรก็อยู่ในสูทหรู เรียบ พร้อมกับแว่นตาดำ
“คุณน้ำ ให้ผมมารับครับ ส่วนคุณน้ำว่าจะไปรอที่งาน” คนขับรถเปิดประตูให้แพรและกร
วันนี้เป็นวันประกาศผลรางวัลใหญ่ที่สุดของปี ซึ่งหนังของกรก็ได้เขาชิงหลายรางวัล และหนึ่งในนั้นก็คือ นักแสดงนำชายยอดเยี่ยม ซึ่งทำให้เขาต้องมาร่วมงาน
“พี่กร ให้แพรไปด้วยจะดีหรือค่ะ”
“ทำไมจะไม่ดีล่ะ”
“แต่ว่า”
“ไม่ต้องแต่แล้ว ทำใจให้สบายไม่มีอะไรหรอก”
หลังรถจอดที่หน้าพรมแดง กรก็ลงจากรถโดยมีแพรเดินประคองเขา เมื่อนักข่าวเห็นกรความสนใจทั้งหมดก็มาอยู่ที่เขา
แพรเดินพากรมาจุดที่ให้นักข่าวถ่ายรูป เมื่อถึงจุดเธอก็ค่อยปล่อยมือเขาเพื่อจะออกมารอข้าง ๆ แต่กรก็จับมือเธอไว้และก็โอบที่เอว
“ยิ้มไว้” กรกระซิบบอกแพร
หลังจากให้นักข่าวถ่ายรูปจนหนำใจ เขาก็ให้แพรนำเขาเดินไปในฮอลล์ ระหว่างที่เดินเข้าฮอลล์ ก็ได้เจอกับหนิง
“สวัสดีกร”
“สวัสดีหนิง ยินดีด้วยนะที่เข้าชิง”
“ขอบคุณค่ะ ไม่เจอกรตั้งนานแล้วสาวข้าง ๆ ใครค่ะ”
“สวัสดีค่ะ แพรค่ะ” แพรไหว้หนิง
“ไม่เคยเห็นหน้าเลย แพรเป็นนางพยาบาลของกรหรือ”
แพรได้แต่อ้ำอึ้ง ไม่รู้จะตอบยังไง
“เดี๋ยวก็รู้ เจอกันในงานนะ” กรตอบ
บรรยากาศในฮอลล์เต็มไปด้วยดารา นักแสดง มากมาย รวมถึงชั้นบนที่เป็นบรรดาเหล่าแฟนคลับได้ที่รับเลือกเขามาในงาน ที่นั่งของกรได้ถูกจัดให้นั่งโดยที่ข้าง ๆ เป็นแพร และข้างแพรก็เป็นน้ำ
“พี่น้ำ ให้แพรนั่งตรงนี้จะดีหรือค่ะ”
“ตรงนี้แหละดีแล้ว” น้ำตอบแพรไป
“ใช่ตรงนี้แหละดี ข้าง ๆ พี่เนี่ยแหละ”
“แต่ตอนนี้ใคร ๆ ก็จ้องมาที่พวกเรานะค่ะ”
“ทำใจให้สบาย อยู่ข้างคนหล่อแบบพี่เป็นธรรมดาที่ใครจะมอง” กรพูดติดตลกเพื่อให้แพรรู้สึกผ่อนคลาย
และแล้วก็เข้าสู่การประกาศรางวัล หนิงพลาดรางวัลนักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยมที่เธอออกจะมั่นใจทำให้หน้าเธอดูเจี่ยน ๆ ไป และแล้วก็ถึงการประกาศรางวัลนักแสดงนำชายยอดเยี่ยม
“นักแสดงนำชายยอดเยี่ยมได้แก่ คุณทิวากร ขอแสดงความยินดีด้วยครับ” ผู้ประกาศรางวัลประกาศชื่อเขา
หลังจากการประกาศเสียงกรี๊ดของเหล่าแฟนคลับและการลุกขึ้นยืนปรบมือของเพื่อน ๆ ร่วมวงการก็ดังขึ้น ผู้ประสานงานเข้ามาประคองกรขึ้นไปบนเวทีเพื่อรับรางวัล แต่กรกลับเดินลุกขึ้นเดินโดยที่ไม่ต้องมีใครประคอง เขาเดินตรงขึ้นไปที่เวที ทำให้แพร น้ำและ คนในฮอลล์ตกใจที่เขาเดินได้เองโดนไม่ต้องมีคนนำทาง
“ขอบคุณสำหรับรางวัลครับ ขอบคุณมากครับ ขอบคุณทุกคนที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับหนัง ขอบคุณพ่อแม่ครับ ขอบคุณแฟนคลับที่ให้กำลังใจผมเสมอมา ไม่ได้เห็นป้ายไฟนานแล้วนะเนี่ย” กรมองขึ้นไปที่เหล่าแฟนคลับ
“และที่ขาดไม่ได้”
กรถอดแว่นตาออกและมองไปที่แพร
“แพรขอบคุณนะที่อยู่เคียงข้างและเป็นตาให้พี่เสมอ พี่รักแพรนะ”
เสียงปรบมือ เสียงเรียกชื่อเขาของเหล่าแฟนคลับดังทั่วฮอลล์ทุกคนดีใจที่เห็นตาของเขากลับมาเห็นอีกครั้ง
หลังจากจบการงานประกาศผล นักข่าวก็เริ่มรุมสัมภาษณ์กร เพราะเขามักมาด้วยความด้วยความเซอร์ไพรส์เสมอ และนี่เป็นซีนสุดยอดที่สุดของการประกาศรางวัลวันนี้
“อาการที่ตาเป็นไงบ้างครับ”
“ตอนนี้ปรกติดีแล้วครับ”
“กะจะมาเซอร์ไพรส์ทุกคนในวันนี้เลยใช่ไหมครับ”
“จริง ๆ ว่าจะเซอร์ไพรส์คน ๆ เดียวครับ”
“ใช่คนที่กรพูดถึงบนเวทีใช่ไหมครับ”
“ใช่ครับ”
“แล้วไม่ทราบว่าสถานะของทั้งคู่คือ?” นักข่าวยังยิงคำถามเรื่อย ๆ
กรเดินแหวกนักข่าวและตรงไปที่แพร เขาจับมือเธอและหันมาหานักข่าวที่เดินตามกันมาเป็นขบวน
“แฟนครับ”
และเช้าวันรุ่งขึ้น กรก็ยึดหน้าหนึ่ง และช่องทีวีทุกช่องไว้ที่เขาอีกครั้ง
เพียงสองเรา ตอนที่ 15 (จบ)
วันนี้ในห้องประชุมที่ประกอบไปด้วยผู้เกี่ยวข้องกับหนัง ไม่ว่าจะเป็นผู้กำกับ คนเขียนบท เสี่ยธนา น้ำ และคนสำคัญที่ขอให้ทุกคนมาประชุมในวันนี้ กร
“เป็นไงบ้างกร” เสี่ยธนาทักด้วยความเป็นห่วง
“สบายดีครับ ได้พักผ่อนเต็มที่”
“งั้นก็ดีแล้ว แล้ววันนี้มีอะไรหรือถึงขอให้ทุกคนมาประชุม”
“ผมอยากคุยเรื่องหนังนะครับเฮีย”
“เรื่องหนังหยุดไว้ก่อนดีไหม ตากรก็ยังไม่หายดี”
“เฮียครับผมไม่รู้ว่าตาผมจะหายเป็นปกติไหม และผมก็อยากให้หนังเรื่องนี้เสร็จสมบูรณ์”
“แล้วกรแสดงได้หรือ” เฮียถามด้วยความสงสัย
“ผมคงเล่นไม่ได้หรอกครับ แต่ถ้าปรับบทสักหน่อยคงได้”
“ปรับบท” คนเขียนบททักขึ้นมา
“ใช่ครับ ก็ปรับบทให้ผมเป็นคนตาบอด”
“ได้ไหม?” เสี่ยธนารีบถามคนเขียนบท
คนเขียนบทหันไปปรึกษากับผู้กำกับ เพราะเรื่องการเปลี่ยนบทระหว่างทางไม่ใช่เรื่องง่าย ๆ ต้องดูว่าถ่ายอะไรไปบ้างแล้ว แล้วเหลืออะไรบ้าง และที่เหลือนั้นจะปรับบทได้ไหม
“ได้ครับ” คนเขียนบทตอบหลังได้ปรึกษากับผู้กำกับของเรื่อง
“กร ไหวนะคะ” น้ำถามด้วยความเป็นห่วง
“ไหวครับ”
“แล้วจะเริ่มถ่ายทำกันเมื่อไหร่ดีละ กรจะพักอีกหน่อยไหม”
“ผมอยากให้เริ่มให้เร็วที่สุด”
กรนั่งอยู่ในกองเพื่อรอจะถ่ายฉากแรกหลังจากที่เขากลับมา หนิงเดินข้ามา
“กร เป็นไงบ้าง”
“ก็สบายดี”
“หนิงต้องขอโทษด้วยนะ ที่ไม่ได้ไปเยี่ยมกรเลย”
“ไม่เป็นไรหรอกหนิง”
“แล้วนี่กรจะแสดงไหมไหวเนี่ย”
“ก็ต้องลองดู ยังไงฝากหนิงด้วยนะ”
หลังจากที่เธอรู้ว่าตาของเขาบอด หนิงก็ไม่สนใจกรเลย นอกจากต่อบท เขากับเธอคุยกันแถบนับประโยคได้ ซึ่งกรเองก็รู้สึกสบายใจเสียด้วยซ้ำ
วันนี้ก็เป็นวันสุดท้าย กรนั่งทำสมาธิสำหรับฉากสุดท้ายของหนัง
“แอ๊คชั่น”
“รุ้งไปจากผมเถอะ ผมคงดูแลคุณไม่ได้ แค่ตัวผมเองผมยังแทบจะดูแลไม่ได้เลย”
“ไม่ค่ะ รุ้งไม่ไปไหนทั้งนั้น ต่อให้ปรกไล่รุ้งยังไงรุ้งก็ไม่ไป”
“ตอนตาผมปกติ ผมยังให้ความสบายรุ้งไม่ได้เลย แล้วตอนนี้ตาผม...กลับไปเถอะรุ้งไปอยู่ในที่ ๆ คุณควรอยู่”
“รุ้งทนลำบากได้ แต่ใจรุ้งคงทนไม่ได้ถ้าต้องจากปรกไป”
“แต่”
รุ้งค่อย ๆ จูบที่ริมฝีปากปรก เขาอยากจะผลักเธอออกเพื่อให้เธอไปอยู่กับคนที่ดีกว่าเขา แต่เขาก็ทนความเรียกร้องของหัวใจไม่ได้ เขาค่อย ๆ เอามือประคองที่แก้มของเธอแล้วจูบเธอตอบ ทั้งสองปล่อยให้การจูบเป็นคำตอบของกันและกัน
“คัท” เสียงผู้กำกับดังขึ้น
‘จบสักที’ กรรู้สึกโล่งใจที่หนังเรื่องสุดท้ายและอาจจะเป็นงานในวงการบันเทิงชิ้นสุดท้ายของเขาเสร็จสิ้น
“โอเค นะคะกร” น้ำถามขณะที่นั่งรถตู้ไปส่งกร
“โอเค แต่คงใจหายนิดหน่อยที่จะไม่ได้มากองแบบนี้อีก”
“แล้วกรจะทำยังไงต่อ”
“ก็ยังไม่รู้เลย คงอยู่บ้านเฉย ๆ เลี้ยงลูก หรือไม่อาจจะไปขายล็อตเตอรี่”
“น้ำดีใจนะที่เห็นกรยังยิ้มได้ หัวเราะได้”
“ได้สิ แค่นี้สบาย ๆ”
“โชคดีนะคะกร”
“ขอบคุณครับ”
วันนี้เป็นวันเปิดตัวหนังรอบปฐมทัศน์ กรมาในชุดสูททักซิโด้ ในขณะที่แพรก็อยู่ในชุดราตรีแต่เธอก็ยังต้องยืนอยู่ข้างน้ำ ในขณะที่หนิงมากับพระเอกที่เป็นข่าวว่ากำลังคบกันอยู่
'ไหน ๆ ก็ตาบอดแล้วทำไมยังต้องทำเหมือนคนไม่รู้จักกันด้วยนะ หรือจะเปิดตัวให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย’ กรรู้สึกตลกที่เขายังต้องปกปิดเรื่องแพรต่อไป แต่เขาก็ต้องเงียบไปจนกว่าหนังจะหมดโปรแกรมฉาย
ก่อนหนังจะฉายกรได้ถูกเชิญขึ้นไปพูด
“ขอบคุณทุกคนที่มาในวันนี้ นี่คงเป็นหนังเรื่องสุดท้ายของผม ผมคงไม่มีโอกาสได้เห็นหนังที่ผมแสดง แต่ผมก็จะอยู่ดูกับทุกคน ขอให้สนุกกับการรับชมครับ”
หลังจากหนังฉายเสร็จ เสียงปรบมือดังสนั่น กรลุกขึ้นโค้งคำนับให้กับกับเสียงปรบมือ เขาก็ไม่แน่ใจว่าหนังของเขาดีจริง ๆ หรือเปล่าเพราะตัวเขาก็ไม่ได้ดู
“ตอนนี้หนังเรื่องสุดท้ายของคุณกร ผ่านไป 3 วันทะลุหลักร้อยห้าสิบล้านไปเรียบร้อยแล้วครับ”
กรนั่งฟังเสียงจากทีวี เขาไม่แน่ใจว่าเพราะกระแสที่เป็นหนังเรื่องสุดท้ายและเขาแสดงทั้งที่ตาบอดหรือเปล่าถึงทำให้รายได้หนังพุ่งเร็วขนาดนี้
“พี่กร นั่งทำอะไรอยู่ค่ะ”
“นั่งฟังเขาพูดถึงหนังนะ แพรพี่เล่นดีไหม”
“เล่นดีค่ะ แพรยังร้องไห้เลย”
“ขนาดนั้นเลย”
“ไม่ใช่แพรคนเดียวนะที่ร้องไห้ แพรเห็นคนรอบ ๆ แพรก็ร้องไห้”
“จริงอะ แต่พี่ก็สบายใจแล้วนะที่ทำหนังเขาไม่เจ๊ง”
“พี่กรเดี๋ยวแพรฝากตัวเล็กไว้แป๊ปนะ เดี๋ยวแพรออกไปซื้อของหน้าปากซอยหน่อย” พ่อของแม่กรไม่อยู่แพรเลยต้องฝากไว้กับกร
“ได้จ๊ะ”
แพรเอาเจ้าตัวเล็กนั่งตักกรไว้ แล้วเธอก็เดินออกไปออกไปซื้อของ
ขณะที่กรเผลอ เจ้าตัวเล็กก็ลุกขึ้นจากตัก กรพยายามคว้าตัวไว้ แต่เขาก็คว้าได้แต่อากาศ
“รวิ อยู่ในตรงไหนลูก” กรเริ่มร้อนใจเขาพยายามเงี่ยหูฟังและเดินคว้าทางไปเรื่อย
“ตูม”
กรได้ยินเสียงน้ำในคลอง เขารีบกระโดดลงไปในคลอง เขาพยายามควานหารวิ จนในที่สุดเขาก็จับเจ้าตัวเล็กลอยอยู่เหนือผิวน้ำ
“พี่กร! รวิ!” แพรวิ่งมาอย่างตกใจและคว้าตัวรวิขึ้นมาจากน้ำ ส่วนกรใช้มือจับที่ท่าแล้วค่อย ๆ ยกตัวขึ้นมา
“เอิ๊ก ๆ 555” เสียงเจ้าตัวเล็กหัวเราะ
‘ยังจะมาหัวเราะอีก’ กรได้ยินเสียงเจ้าตัวเล็กเขาก็รู้สึกโล่งใจ แล้วก็นอนแผ่ลงที่ท่าน้ำ
รถตู้มาจอดที่หน้าบ้านของพ่อแม่กร แพรอยู่ในชุดราตรียาวสีแดง วันนี้มีคนมาแต่งหน้าให้เธอตั้งแต่เช้าส่วนกรก็อยู่ในสูทหรู เรียบ พร้อมกับแว่นตาดำ
“คุณน้ำ ให้ผมมารับครับ ส่วนคุณน้ำว่าจะไปรอที่งาน” คนขับรถเปิดประตูให้แพรและกร
วันนี้เป็นวันประกาศผลรางวัลใหญ่ที่สุดของปี ซึ่งหนังของกรก็ได้เขาชิงหลายรางวัล และหนึ่งในนั้นก็คือ นักแสดงนำชายยอดเยี่ยม ซึ่งทำให้เขาต้องมาร่วมงาน
“พี่กร ให้แพรไปด้วยจะดีหรือค่ะ”
“ทำไมจะไม่ดีล่ะ”
“แต่ว่า”
“ไม่ต้องแต่แล้ว ทำใจให้สบายไม่มีอะไรหรอก”
หลังรถจอดที่หน้าพรมแดง กรก็ลงจากรถโดยมีแพรเดินประคองเขา เมื่อนักข่าวเห็นกรความสนใจทั้งหมดก็มาอยู่ที่เขา
แพรเดินพากรมาจุดที่ให้นักข่าวถ่ายรูป เมื่อถึงจุดเธอก็ค่อยปล่อยมือเขาเพื่อจะออกมารอข้าง ๆ แต่กรก็จับมือเธอไว้และก็โอบที่เอว
“ยิ้มไว้” กรกระซิบบอกแพร
หลังจากให้นักข่าวถ่ายรูปจนหนำใจ เขาก็ให้แพรนำเขาเดินไปในฮอลล์ ระหว่างที่เดินเข้าฮอลล์ ก็ได้เจอกับหนิง
“สวัสดีกร”
“สวัสดีหนิง ยินดีด้วยนะที่เข้าชิง”
“ขอบคุณค่ะ ไม่เจอกรตั้งนานแล้วสาวข้าง ๆ ใครค่ะ”
“สวัสดีค่ะ แพรค่ะ” แพรไหว้หนิง
“ไม่เคยเห็นหน้าเลย แพรเป็นนางพยาบาลของกรหรือ”
แพรได้แต่อ้ำอึ้ง ไม่รู้จะตอบยังไง
“เดี๋ยวก็รู้ เจอกันในงานนะ” กรตอบ
บรรยากาศในฮอลล์เต็มไปด้วยดารา นักแสดง มากมาย รวมถึงชั้นบนที่เป็นบรรดาเหล่าแฟนคลับได้ที่รับเลือกเขามาในงาน ที่นั่งของกรได้ถูกจัดให้นั่งโดยที่ข้าง ๆ เป็นแพร และข้างแพรก็เป็นน้ำ
“พี่น้ำ ให้แพรนั่งตรงนี้จะดีหรือค่ะ”
“ตรงนี้แหละดีแล้ว” น้ำตอบแพรไป
“ใช่ตรงนี้แหละดี ข้าง ๆ พี่เนี่ยแหละ”
“แต่ตอนนี้ใคร ๆ ก็จ้องมาที่พวกเรานะค่ะ”
“ทำใจให้สบาย อยู่ข้างคนหล่อแบบพี่เป็นธรรมดาที่ใครจะมอง” กรพูดติดตลกเพื่อให้แพรรู้สึกผ่อนคลาย
และแล้วก็เข้าสู่การประกาศรางวัล หนิงพลาดรางวัลนักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยมที่เธอออกจะมั่นใจทำให้หน้าเธอดูเจี่ยน ๆ ไป และแล้วก็ถึงการประกาศรางวัลนักแสดงนำชายยอดเยี่ยม
“นักแสดงนำชายยอดเยี่ยมได้แก่ คุณทิวากร ขอแสดงความยินดีด้วยครับ” ผู้ประกาศรางวัลประกาศชื่อเขา
หลังจากการประกาศเสียงกรี๊ดของเหล่าแฟนคลับและการลุกขึ้นยืนปรบมือของเพื่อน ๆ ร่วมวงการก็ดังขึ้น ผู้ประสานงานเข้ามาประคองกรขึ้นไปบนเวทีเพื่อรับรางวัล แต่กรกลับเดินลุกขึ้นเดินโดยที่ไม่ต้องมีใครประคอง เขาเดินตรงขึ้นไปที่เวที ทำให้แพร น้ำและ คนในฮอลล์ตกใจที่เขาเดินได้เองโดนไม่ต้องมีคนนำทาง
“ขอบคุณสำหรับรางวัลครับ ขอบคุณมากครับ ขอบคุณทุกคนที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับหนัง ขอบคุณพ่อแม่ครับ ขอบคุณแฟนคลับที่ให้กำลังใจผมเสมอมา ไม่ได้เห็นป้ายไฟนานแล้วนะเนี่ย” กรมองขึ้นไปที่เหล่าแฟนคลับ
“และที่ขาดไม่ได้”
กรถอดแว่นตาออกและมองไปที่แพร
“แพรขอบคุณนะที่อยู่เคียงข้างและเป็นตาให้พี่เสมอ พี่รักแพรนะ”
เสียงปรบมือ เสียงเรียกชื่อเขาของเหล่าแฟนคลับดังทั่วฮอลล์ทุกคนดีใจที่เห็นตาของเขากลับมาเห็นอีกครั้ง
หลังจากจบการงานประกาศผล นักข่าวก็เริ่มรุมสัมภาษณ์กร เพราะเขามักมาด้วยความด้วยความเซอร์ไพรส์เสมอ และนี่เป็นซีนสุดยอดที่สุดของการประกาศรางวัลวันนี้
“อาการที่ตาเป็นไงบ้างครับ”
“ตอนนี้ปรกติดีแล้วครับ”
“กะจะมาเซอร์ไพรส์ทุกคนในวันนี้เลยใช่ไหมครับ”
“จริง ๆ ว่าจะเซอร์ไพรส์คน ๆ เดียวครับ”
“ใช่คนที่กรพูดถึงบนเวทีใช่ไหมครับ”
“ใช่ครับ”
“แล้วไม่ทราบว่าสถานะของทั้งคู่คือ?” นักข่าวยังยิงคำถามเรื่อย ๆ
กรเดินแหวกนักข่าวและตรงไปที่แพร เขาจับมือเธอและหันมาหานักข่าวที่เดินตามกันมาเป็นขบวน
“แฟนครับ”
และเช้าวันรุ่งขึ้น กรก็ยึดหน้าหนึ่ง และช่องทีวีทุกช่องไว้ที่เขาอีกครั้ง