ตอนอื่น ๆ
[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้
ตอนที่ 1 http://pantip.com/topic/33957462
ตอนที่ 2 http://pantip.com/topic/33962097
ตอนที่ 3 http://pantip.com/topic/33975284
ตอนที่ 4 http://pantip.com/topic/33984105
ตอนที่ 5 http://pantip.com/topic/33988188
ตอนที่ 6 http://pantip.com/topic/33991874
ตอนที่ 7 http://pantip.com/topic/33995888
ตอนที่ 8 http://pantip.com/topic/34009604
ตอนที่ 9 http://pantip.com/topic/34013965
ตอนที่ 10 http://pantip.com/topic/34017931
เพียงสองเรา
ตอนที่ 11
2 ปีผ่านไป ในตอนนี้กรคือซุปเปอร์สตาร์อันดับต้น ๆ ของประเทศ เขามีผลงานทั้งละคร หนัง และเพลง
วันนี้กรมาถ่ายละครต่างจังหวัด เขาขับรถมาเองเพราะอยากจะพักผ่อนไปกับบรรยากาศ แต่ตอนนี้เขาหลงทาง ขณะกำลังหาทางกรก็เจอเด็ก 2 คน คนหนึ่งประมาณมัธยมซึ่งกำลังอุ้มเด็กอายุประมาณขวบเศษ ๆ กรหยุดรถเพื่อถามทาง
“น้องครับทางไปไร่ชาเขียวนี่มันไปทางไหน”
เด็กสาวที่เป็นพี่พยายามอธิบายทาง แต่กรก็ยังงงกับทาง
“เออ...”
“เอาอย่างนี้พี่ หนูต้องไปไร่อยู่พอดีเดี๋ยวพี่ไปกับหนูเลยแล้วกัน”
“งั้นขึ้นมาเลย”
ระหว่างอยู่บนรถ สาวน้อยก็เริ่มชวนคุย
“พี่ ๆ พี่เป็นดาราใช่ปะ”
“อืม”
“ขอรายเซ็นต์กับถ่ายรูปหน่อยสิพี่”
“ได้”
“แต่หนูไม่ได้เอากระดาษมา”
“เจอพี่ก็มาขอแล้วกัน พี่อยู่หลายวัน เดี๋ยวพี่บอกทีมงานไว้ให้”
“ขอบคุณค่ะ”
“แล้วเราไปทำอะไรที่ไร่”
“ไปหาพี่สาว พี่สาวทำงานอยู่ที่ไร่”
“เอ้อ น้องชายน่ารักดีนะ แล้วพวกเราชื่ออะไร”
“ไม่ใช่น้องหรอกพี่ นี่หลานหนู หนูชื่อพิณ ส่วนหลานหนูชื่อรวิ”
“รวิ ที่แปลว่าพระอาทิตย์อะนะ ชื่อแปลออกมาเหมือนชื่อพี่เลย”
สักพักกรก็ขับรถมาถึงไร่ชาเชียวที่เป็นสถานที่ถ่ายทำ
“ขอบใจมากนะ”
“ไม่เป็นไรค่ะ แล้วอย่าลืมลายเซ็นหนูหละ”
“ได้เลย”
กรรู้สึกถูกชะตากับเด็กทั้งสองอย่างบอกไม่ถูก โดนเฉพาะเด็กที่ชื่อรวิ
“กร” น้ำเห็นกรก็รีบเดินเข้ามาหา
“น้ำ ขอโทษทีนะที่มาช้าไปหน่อยมัวแต่หลงทาง”
“น้ำก็บอกกรแล้วว่าให้นั่งรถตู้มาด้วยกัน”
“ผมอยากขับรถชมวิวนะ ไม่ได้ออกมาต่างจังหวัดไกล ๆ แบบนี้นานแล้ว”
“แล้วพร้อมยังคะหรือจะพักก่อน”
“พร้อมแล้วครับเริ่มได้เลย”
หลังถ่ายทำเสร็จ กรก็มานั่งพักในรถตู้ของน้ำ
“เป็นไงบ้างเหนื่อยไหม”
“นิดหน่อยครับ”
“กรจะเอาอะไรไหม เดี๋ยวน้ำจะออกไปตลาด อยู่ในกองมันเบื่อ ๆ”
“ไม่ล่ะ”
ณ บ้านชั้นเดียว ใกล้ ๆ ไร่ชาเขียวแพรกำลังทอดไข่ให้น้อง ๆ
“พี่แพรรู้ไหมวันนี้พิณเจอใคร”
“ใครล่ะ”
“พี่กรที่เป็นดาราไงพี่ หนูยังได้นั่งรถพี่เขาด้วยนะ พี่เขาสัญญาว่าจะให้ลายเซ็นต์หนูด้วย”
แพรตกใจถึงกับทำตะหลิวหล่นลงพื้น
“พี่แพรเป็นอะไรหรือเปล่า”
“เปล่าจ๊ะ เปล่า”
“เดี๋ยวพรุ่งนี้หนูว่าจะเข้าไปขอลายเซ็นพี่เขาหน่อย”
“อย่านะพิณ พี่ห้ามเด็ดขาด”
“ทำไมละพี่แพร”
“มันเป็นการไปรบกวนเขา”
“ค่ะ T^T”
“เดี๋ยวพี่ไปตลาดก่อนนะ”
ขณะที่น้ำกำลังเลือกซื้อของภายในตลาด เธอก็ไปเห็นคนที่เธอไม่อยากเจอที่สุดและเป็นคนที่อยากให้หายไปจากชีวิตของเธอและกร
‘ทำไมโลกมันกลมแบบนี้นะ’ น้ำคิดในใจ
“สวัสดีแพร” น้ำเข้าไปทักแพร
“พี่น้ำ!” แพรทันหลังกลับไปตามเสียงที่ทักเธอ และรู้สึกตกใจมากที่เห็นน้ำ
“แพรอยู่แถวนี้หรือ”
“ค่ะ ๆ แพรพักอยู่แถวไร่ทางโน้นนะค่ะ”
“แล้วเป็นไงบ้าง สบายดีนะ”
“สบายดีค่ะพี่น้ำมาทำอะไรที่นี่คะ”
“พอดีกรมาถ่ายละครนะ พี่ก็เลยมาด้วย”
เมื่อแพรได้ยินชื่อพี่กรหัวใจเธอก็เต้นแรงอีกครั้ง ใจนึงก็อยากจะเจอเขาสักครั้ง แต่อีกใจก็อยากจะอยู่ให้ห่างจากเขาไว้
“แพร พี่ขออะไรอย่างได้ไหม พี่ไม่อยากให้กรเจอแพร แพรหลบไปจากแถวนี้สักพักได้ไหม” น้ำพูดเข้าประเด็นที่เธออยากจะบอกแพร
“พี่น้ำ แพรไม่มีที่ให้หลบแล้วค่ะ ที่นี่ก็บ้านแพร ๆ ต้องดูแลน้องกับแม่ แต่แพรสัญญาว่าจะหลบไม่ให้พี่กรได้เจอแน่นอน”
“งั้นก็ขอบใจนะ พี่ไม่รบกวนแล้วล่ะ”
วันนี้กรต้องมาถ่ายฉากในไร่เขียว
“แอ๊คชั่น”
“แอนคุณจะหนีผมไปไหนอีก”
“เราอยู่ด้วยกันไม่ได้กันต์ก็รู้”
“ทำไมละ ทำไมเราจะอยู่ด้วยกันไม่ได้”
“รอบข้างเราใคร ๆ เขาก็ค้าน กันต์ความรักอย่างเดียวมันไม่พอหรอกนะ”
“สำหรับผมมันพอ อย่าจากผมไปอีกนะแอน ผมรักคุณ”
“คัท ok”
ผ่านไปอีกฉากช่วงรอถ่ายทำกรก็เดินเล่นไปดูเขาเก็บใบชาไป ตลอดทางก็มีคนขอถ่ายรูปเป็นระยะ แพรเริ่มรู้ตัวว่ากรอยู่ใกล้เธอ ๆ พยายามเดินออกห่าง
กรเหลือบไปเห็นแพรที่กำลังเดินหนีเขาไป กรรู้สึกคุ้นตากับผู้หญิงคนนั้น เขาพยายามเดินเข้าไปใกล้
“คุณ ๆ” กรพยายามเรียกให้เธอหยุด
“พี่กรคะ ฉากต่อไปพร้อมแล้ว” เสียงเรียกให้กรกลับไปเข้าฉาก
“โอเคเดี๋ยวพี่ไป” กรหยุดและเดินย้อนกลับไปที่กองถ่ายทำ
การถ่ายทำก็ดำเนินไปเรื่อยจนถึงวันสุดท้าย กรรู้สึกเสียดายที่ต้องจากธรรมชาติสวย ๆ แบบนี้ หลังปิดกองเขาเลยออกมาปั่นจักรยานเล่น และระหว่างทางก็ได้เจอกับสาวน้อยที่เคยบอกทางเขา
“พิณ”
“พี่กร! สวัสดีค่ะ”
“ไหนว่าจะมาขอลายเซ็นพี่ไม่เห็นมาเลย”
“พี่หนูไม่ให้ไป เขากลัวจะไปรบกวนพี่ ๆ”
“มาได้พี่บอกว่าไม่รบกวนก็ไม่รบกวน แล้วนี่เราจะไปไหน”
“กลับบ้านค่ะ”
“อยู่ตรงไหนพี่ไปส่งไหม”
“แค่นี้เองพี่ หนูเดินแป๊ปเดียวก็ถึงแล้ว”
“งั้นขึ้นมา เดี๋ยวพี่ไปส่ง”
“งั้นหนูไม่เกรงใจล่ะ หนูจะได้เอาพี่ไปอวดพี่สาวหนูด้วยว่าหนูรู้จักดารา อิอิ”
“ถึงบ้านหนูและ”
กรเดินตามพิณเข้าไปนั่งที่ระเบียงบ้าน
“พี่อยู่ตรงนี้ก่อนนะ เดี๋ยวหนูเรียกแม่กับพี่มา พี่ก็ทำเซอร์ไพรส์ให้หน่อยนะ”
“ok”
“แม่ พี่แพรออกมานี่หน่อย”
แพรแค่เข้าได้ยินชื่อเข้าก็รู้สึกหวั่นไหว ชื่อนี้คงมีอิทธิพลต่อเขามาก
“มีอะไรนะเรา” แพรเดินพร้อมกับอุ้มตัวเล็กออกมาด้วย
“เซอร์ไพรส์” พิณทำท่าเซอร์ไพรส์
“แพร”
“พี่กร”
ทั้งสองตกใจที่ได้เจอกันอีกครั้ง ส่วนเจ้าตัวที่สร้างเซอร์ไพรส์ได้แต่ยืนงงที่เห็นทั้งสองคนรู้จักกัน
“แพร สบายดีนะ”
“สบายดีค่ะ แล้วพี่กรละ”
“พี่สบายดี”
“แล้วนั้น...ลูกแพรหรือ”
“หลานแพร”
“ลูกไม่ใช่หรือพี่แพร” พิณโผล่งออกมา
แพรมองพิณด้วยสายตาดุ ๆ
กรมองไปที่เด็กน้อยหน้าใส เขารู้สึกผูกพันกับเด็กคนนี้เป็นพิเศษตั้งแต่อยู่บนรถ
“แล้วพ่อเด็ก เป็นพี่ใช่ไหม"
“ไม่ใช่ค่ะ”
“แล้วใครเป็นพ่อเด็ก”
“เขาตายไปแล้ว”
“พี่ไม่เชื่อ เดี๋ยวเราคงต้องคุยกันยาวแล้วหละ”
กรมองไปที่พิณ
“พิณ”
“คะ”
“พี่ฝากพิณเฝ้าพี่สาวพิณอย่าให้หนีไปไหนได้ไหม เดี๋ยวพี่จะให้ทั้งลายเซ็น เซลฟี่ และอะไรก็ได้ที่พิณอยากได้”
“รับทราบค่ะ (≧△≦)b”
กรกับไปที่กองถ่าย เขาอยู่เลี้ยงปิดกอง สักพักเขาก็ออกมายืนคิดอะไรคนเดียวเงียบ ๆ
‘ถึงเวลาที่ต้องทำอะไรให้ถูกต้อง และตามหัวใจตัวเองแล้ว’
“กร”
“ว่าไงน้ำ”
“เป็นอะไรหรือเปล่าคะ ถึงออกมาอยู่คนเดียวงานไม่สนุกหรือ”
“ปวดหัวนะเลยออกมาอยู่เงียบ ๆ”
“ยาไหมเดี๋ยวน้ำไปเอามาให้”
“ไม่เป็นไรน้ำมาก็ดีแล้วผมมีเรื่องอยากจะคุยกับน้ำพอดี”
“เรื่องอะไรค่ะ”
“เรื่องแพร”
“กรเจอแพรแล้ว”
“ใช่ผมเจอแพรแล้ว”
“แล้วไงคะ กรจะกลับไปหาแพรแล้วทิ้งน้ำหรือ”
“น้ำ คือ...”
“น้ำรู้มาตลอดว่ากรพยายามออกตามหาแพร และน้ำก็ทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น เพราะน้ำหวังว่าสักวันกรจะลืมแพร ตลอด 2 ปี น้ำมีความสุขมาก แต่มันจะจบเพียงแค่กรเจอแพรงั้นหรือ”
“น้ำผมขอโทษ แต่...ผมไม่มีอะไรจะแก้ตัว ทุกอย่างเป็นความผิดผมเอง”
‘ทำไมความพยายามตลอด 2 ปี ไม่สามารถเปลี่ยนใจกรได้เลย’ น้ำได้แต่คิดและร้องไห้
“กร น้ำไม่ดีพอตรงไหน ฐานะ การศึกษา ทุกอย่างน้ำเหนือกว่าแพรทุกอย่าง ความรักที่มีให้กรน้ำก็มีให้กรไม่น้อยกว่าแพร แล้วทำไม ๆ ฮือ ๆ”
“น้ำ ตลอด 2 ปีที่ผ่านมาผมดีใจนะ ดีใจที่มีน้ำอยู่ใกล้ ๆ คอยให้คำปรึกษาเป็นเพื่อนที่ดี และผมก็พยายามให้หัวใจก้าวผ่านคำว่าเพื่อน แต่น้ำผมทำไม่ได้ ผมรักแพร ผมไม่เคยลืมแพรและที่สำคัญตอนนี้ แพรก็มีลูกของผม”
“ลูก!?”
“ใช่ ลูกผมกับแพร”
น้ำได้แต่ร้องไห้ เธอรู้เสมอว่าตลอด 2 ปี ที่ผ่านมา กรไม่เคยลืมแพร แต่เธอก็ยังหวังว่าความใกล้ชิดจะทำให้สักวันเธอและเขารักกัน แต่มันก็จบ ๆ เพียงแค่เขาเจอแพร
“โอเคค่ะ น้ำยอมแพ้แล้ว น้ำไม่สู้แล้ว ๆ”
"ผมขอโทษน้ำ ผมขอโทษจริง ๆ ผมมันเลวเอง"
นั้นคือสิ่งที่เขาอยากจะบอกกับน้ำเป็นที่สุด เขารู้ว่าน้ำชอบเขา แต่เขาไม่ได้รักเธอ เขาก็ยังปล่อยให้สถานะค้างคาไว้แบบนั้น และเขาก็ยังปล่อยให้ข่าวความรักระหว่างเขากับน้ำดำเนินต่อไป ซึ่งมันเป็นเหมือนกับการให้ความหวังกับน้ำ ทั้ง ๆ ที่เขายังมีแพรอยู่เต็มหัวใจ เขามันเลว ๆ ที่ทำร้ายผู้หญิงคนนี้
งานเลี้ยงยังไม่เลิกแต่น้ำกลับนั่งรถตู้กลับทันที ส่วนกรก็ขอตัวกลับไปพักผ่อนและบอกกับทีมงานว่าจะอยู่พักผ่อนที่นี่อีกหลายวัน ทุกอย่างดูแปลกสำหรับทุกคน จนทำให้เกิดข่าวลือของการเลิกลาของทั้งคู่
******* จบตอนที่ 11 ********
เพียงสองเรา ตอนที่ 11
2 ปีผ่านไป ในตอนนี้กรคือซุปเปอร์สตาร์อันดับต้น ๆ ของประเทศ เขามีผลงานทั้งละคร หนัง และเพลง
วันนี้กรมาถ่ายละครต่างจังหวัด เขาขับรถมาเองเพราะอยากจะพักผ่อนไปกับบรรยากาศ แต่ตอนนี้เขาหลงทาง ขณะกำลังหาทางกรก็เจอเด็ก 2 คน คนหนึ่งประมาณมัธยมซึ่งกำลังอุ้มเด็กอายุประมาณขวบเศษ ๆ กรหยุดรถเพื่อถามทาง
“น้องครับทางไปไร่ชาเขียวนี่มันไปทางไหน”
เด็กสาวที่เป็นพี่พยายามอธิบายทาง แต่กรก็ยังงงกับทาง
“เออ...”
“เอาอย่างนี้พี่ หนูต้องไปไร่อยู่พอดีเดี๋ยวพี่ไปกับหนูเลยแล้วกัน”
“งั้นขึ้นมาเลย”
ระหว่างอยู่บนรถ สาวน้อยก็เริ่มชวนคุย
“พี่ ๆ พี่เป็นดาราใช่ปะ”
“อืม”
“ขอรายเซ็นต์กับถ่ายรูปหน่อยสิพี่”
“ได้”
“แต่หนูไม่ได้เอากระดาษมา”
“เจอพี่ก็มาขอแล้วกัน พี่อยู่หลายวัน เดี๋ยวพี่บอกทีมงานไว้ให้”
“ขอบคุณค่ะ”
“แล้วเราไปทำอะไรที่ไร่”
“ไปหาพี่สาว พี่สาวทำงานอยู่ที่ไร่”
“เอ้อ น้องชายน่ารักดีนะ แล้วพวกเราชื่ออะไร”
“ไม่ใช่น้องหรอกพี่ นี่หลานหนู หนูชื่อพิณ ส่วนหลานหนูชื่อรวิ”
“รวิ ที่แปลว่าพระอาทิตย์อะนะ ชื่อแปลออกมาเหมือนชื่อพี่เลย”
สักพักกรก็ขับรถมาถึงไร่ชาเชียวที่เป็นสถานที่ถ่ายทำ
“ขอบใจมากนะ”
“ไม่เป็นไรค่ะ แล้วอย่าลืมลายเซ็นหนูหละ”
“ได้เลย”
กรรู้สึกถูกชะตากับเด็กทั้งสองอย่างบอกไม่ถูก โดนเฉพาะเด็กที่ชื่อรวิ
“กร” น้ำเห็นกรก็รีบเดินเข้ามาหา
“น้ำ ขอโทษทีนะที่มาช้าไปหน่อยมัวแต่หลงทาง”
“น้ำก็บอกกรแล้วว่าให้นั่งรถตู้มาด้วยกัน”
“ผมอยากขับรถชมวิวนะ ไม่ได้ออกมาต่างจังหวัดไกล ๆ แบบนี้นานแล้ว”
“แล้วพร้อมยังคะหรือจะพักก่อน”
“พร้อมแล้วครับเริ่มได้เลย”
หลังถ่ายทำเสร็จ กรก็มานั่งพักในรถตู้ของน้ำ
“เป็นไงบ้างเหนื่อยไหม”
“นิดหน่อยครับ”
“กรจะเอาอะไรไหม เดี๋ยวน้ำจะออกไปตลาด อยู่ในกองมันเบื่อ ๆ”
“ไม่ล่ะ”
ณ บ้านชั้นเดียว ใกล้ ๆ ไร่ชาเขียวแพรกำลังทอดไข่ให้น้อง ๆ
“พี่แพรรู้ไหมวันนี้พิณเจอใคร”
“ใครล่ะ”
“พี่กรที่เป็นดาราไงพี่ หนูยังได้นั่งรถพี่เขาด้วยนะ พี่เขาสัญญาว่าจะให้ลายเซ็นต์หนูด้วย”
แพรตกใจถึงกับทำตะหลิวหล่นลงพื้น
“พี่แพรเป็นอะไรหรือเปล่า”
“เปล่าจ๊ะ เปล่า”
“เดี๋ยวพรุ่งนี้หนูว่าจะเข้าไปขอลายเซ็นพี่เขาหน่อย”
“อย่านะพิณ พี่ห้ามเด็ดขาด”
“ทำไมละพี่แพร”
“มันเป็นการไปรบกวนเขา”
“ค่ะ T^T”
“เดี๋ยวพี่ไปตลาดก่อนนะ”
ขณะที่น้ำกำลังเลือกซื้อของภายในตลาด เธอก็ไปเห็นคนที่เธอไม่อยากเจอที่สุดและเป็นคนที่อยากให้หายไปจากชีวิตของเธอและกร
‘ทำไมโลกมันกลมแบบนี้นะ’ น้ำคิดในใจ
“สวัสดีแพร” น้ำเข้าไปทักแพร
“พี่น้ำ!” แพรทันหลังกลับไปตามเสียงที่ทักเธอ และรู้สึกตกใจมากที่เห็นน้ำ
“แพรอยู่แถวนี้หรือ”
“ค่ะ ๆ แพรพักอยู่แถวไร่ทางโน้นนะค่ะ”
“แล้วเป็นไงบ้าง สบายดีนะ”
“สบายดีค่ะพี่น้ำมาทำอะไรที่นี่คะ”
“พอดีกรมาถ่ายละครนะ พี่ก็เลยมาด้วย”
เมื่อแพรได้ยินชื่อพี่กรหัวใจเธอก็เต้นแรงอีกครั้ง ใจนึงก็อยากจะเจอเขาสักครั้ง แต่อีกใจก็อยากจะอยู่ให้ห่างจากเขาไว้
“แพร พี่ขออะไรอย่างได้ไหม พี่ไม่อยากให้กรเจอแพร แพรหลบไปจากแถวนี้สักพักได้ไหม” น้ำพูดเข้าประเด็นที่เธออยากจะบอกแพร
“พี่น้ำ แพรไม่มีที่ให้หลบแล้วค่ะ ที่นี่ก็บ้านแพร ๆ ต้องดูแลน้องกับแม่ แต่แพรสัญญาว่าจะหลบไม่ให้พี่กรได้เจอแน่นอน”
“งั้นก็ขอบใจนะ พี่ไม่รบกวนแล้วล่ะ”
วันนี้กรต้องมาถ่ายฉากในไร่เขียว
“แอ๊คชั่น”
“แอนคุณจะหนีผมไปไหนอีก”
“เราอยู่ด้วยกันไม่ได้กันต์ก็รู้”
“ทำไมละ ทำไมเราจะอยู่ด้วยกันไม่ได้”
“รอบข้างเราใคร ๆ เขาก็ค้าน กันต์ความรักอย่างเดียวมันไม่พอหรอกนะ”
“สำหรับผมมันพอ อย่าจากผมไปอีกนะแอน ผมรักคุณ”
“คัท ok”
ผ่านไปอีกฉากช่วงรอถ่ายทำกรก็เดินเล่นไปดูเขาเก็บใบชาไป ตลอดทางก็มีคนขอถ่ายรูปเป็นระยะ แพรเริ่มรู้ตัวว่ากรอยู่ใกล้เธอ ๆ พยายามเดินออกห่าง
กรเหลือบไปเห็นแพรที่กำลังเดินหนีเขาไป กรรู้สึกคุ้นตากับผู้หญิงคนนั้น เขาพยายามเดินเข้าไปใกล้
“คุณ ๆ” กรพยายามเรียกให้เธอหยุด
“พี่กรคะ ฉากต่อไปพร้อมแล้ว” เสียงเรียกให้กรกลับไปเข้าฉาก
“โอเคเดี๋ยวพี่ไป” กรหยุดและเดินย้อนกลับไปที่กองถ่ายทำ
การถ่ายทำก็ดำเนินไปเรื่อยจนถึงวันสุดท้าย กรรู้สึกเสียดายที่ต้องจากธรรมชาติสวย ๆ แบบนี้ หลังปิดกองเขาเลยออกมาปั่นจักรยานเล่น และระหว่างทางก็ได้เจอกับสาวน้อยที่เคยบอกทางเขา
“พิณ”
“พี่กร! สวัสดีค่ะ”
“ไหนว่าจะมาขอลายเซ็นพี่ไม่เห็นมาเลย”
“พี่หนูไม่ให้ไป เขากลัวจะไปรบกวนพี่ ๆ”
“มาได้พี่บอกว่าไม่รบกวนก็ไม่รบกวน แล้วนี่เราจะไปไหน”
“กลับบ้านค่ะ”
“อยู่ตรงไหนพี่ไปส่งไหม”
“แค่นี้เองพี่ หนูเดินแป๊ปเดียวก็ถึงแล้ว”
“งั้นขึ้นมา เดี๋ยวพี่ไปส่ง”
“งั้นหนูไม่เกรงใจล่ะ หนูจะได้เอาพี่ไปอวดพี่สาวหนูด้วยว่าหนูรู้จักดารา อิอิ”
“ถึงบ้านหนูและ”
กรเดินตามพิณเข้าไปนั่งที่ระเบียงบ้าน
“พี่อยู่ตรงนี้ก่อนนะ เดี๋ยวหนูเรียกแม่กับพี่มา พี่ก็ทำเซอร์ไพรส์ให้หน่อยนะ”
“ok”
“แม่ พี่แพรออกมานี่หน่อย”
แพรแค่เข้าได้ยินชื่อเข้าก็รู้สึกหวั่นไหว ชื่อนี้คงมีอิทธิพลต่อเขามาก
“มีอะไรนะเรา” แพรเดินพร้อมกับอุ้มตัวเล็กออกมาด้วย
“เซอร์ไพรส์” พิณทำท่าเซอร์ไพรส์
“แพร”
“พี่กร”
ทั้งสองตกใจที่ได้เจอกันอีกครั้ง ส่วนเจ้าตัวที่สร้างเซอร์ไพรส์ได้แต่ยืนงงที่เห็นทั้งสองคนรู้จักกัน
“แพร สบายดีนะ”
“สบายดีค่ะ แล้วพี่กรละ”
“พี่สบายดี”
“แล้วนั้น...ลูกแพรหรือ”
“หลานแพร”
“ลูกไม่ใช่หรือพี่แพร” พิณโผล่งออกมา
แพรมองพิณด้วยสายตาดุ ๆ
กรมองไปที่เด็กน้อยหน้าใส เขารู้สึกผูกพันกับเด็กคนนี้เป็นพิเศษตั้งแต่อยู่บนรถ
“แล้วพ่อเด็ก เป็นพี่ใช่ไหม"
“ไม่ใช่ค่ะ”
“แล้วใครเป็นพ่อเด็ก”
“เขาตายไปแล้ว”
“พี่ไม่เชื่อ เดี๋ยวเราคงต้องคุยกันยาวแล้วหละ”
กรมองไปที่พิณ
“พิณ”
“คะ”
“พี่ฝากพิณเฝ้าพี่สาวพิณอย่าให้หนีไปไหนได้ไหม เดี๋ยวพี่จะให้ทั้งลายเซ็น เซลฟี่ และอะไรก็ได้ที่พิณอยากได้”
“รับทราบค่ะ (≧△≦)b”
กรกับไปที่กองถ่าย เขาอยู่เลี้ยงปิดกอง สักพักเขาก็ออกมายืนคิดอะไรคนเดียวเงียบ ๆ
‘ถึงเวลาที่ต้องทำอะไรให้ถูกต้อง และตามหัวใจตัวเองแล้ว’
“กร”
“ว่าไงน้ำ”
“เป็นอะไรหรือเปล่าคะ ถึงออกมาอยู่คนเดียวงานไม่สนุกหรือ”
“ปวดหัวนะเลยออกมาอยู่เงียบ ๆ”
“ยาไหมเดี๋ยวน้ำไปเอามาให้”
“ไม่เป็นไรน้ำมาก็ดีแล้วผมมีเรื่องอยากจะคุยกับน้ำพอดี”
“เรื่องอะไรค่ะ”
“เรื่องแพร”
“กรเจอแพรแล้ว”
“ใช่ผมเจอแพรแล้ว”
“แล้วไงคะ กรจะกลับไปหาแพรแล้วทิ้งน้ำหรือ”
“น้ำ คือ...”
“น้ำรู้มาตลอดว่ากรพยายามออกตามหาแพร และน้ำก็ทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น เพราะน้ำหวังว่าสักวันกรจะลืมแพร ตลอด 2 ปี น้ำมีความสุขมาก แต่มันจะจบเพียงแค่กรเจอแพรงั้นหรือ”
“น้ำผมขอโทษ แต่...ผมไม่มีอะไรจะแก้ตัว ทุกอย่างเป็นความผิดผมเอง”
‘ทำไมความพยายามตลอด 2 ปี ไม่สามารถเปลี่ยนใจกรได้เลย’ น้ำได้แต่คิดและร้องไห้
“กร น้ำไม่ดีพอตรงไหน ฐานะ การศึกษา ทุกอย่างน้ำเหนือกว่าแพรทุกอย่าง ความรักที่มีให้กรน้ำก็มีให้กรไม่น้อยกว่าแพร แล้วทำไม ๆ ฮือ ๆ”
“น้ำ ตลอด 2 ปีที่ผ่านมาผมดีใจนะ ดีใจที่มีน้ำอยู่ใกล้ ๆ คอยให้คำปรึกษาเป็นเพื่อนที่ดี และผมก็พยายามให้หัวใจก้าวผ่านคำว่าเพื่อน แต่น้ำผมทำไม่ได้ ผมรักแพร ผมไม่เคยลืมแพรและที่สำคัญตอนนี้ แพรก็มีลูกของผม”
“ลูก!?”
“ใช่ ลูกผมกับแพร”
น้ำได้แต่ร้องไห้ เธอรู้เสมอว่าตลอด 2 ปี ที่ผ่านมา กรไม่เคยลืมแพร แต่เธอก็ยังหวังว่าความใกล้ชิดจะทำให้สักวันเธอและเขารักกัน แต่มันก็จบ ๆ เพียงแค่เขาเจอแพร
“โอเคค่ะ น้ำยอมแพ้แล้ว น้ำไม่สู้แล้ว ๆ”
"ผมขอโทษน้ำ ผมขอโทษจริง ๆ ผมมันเลวเอง"
นั้นคือสิ่งที่เขาอยากจะบอกกับน้ำเป็นที่สุด เขารู้ว่าน้ำชอบเขา แต่เขาไม่ได้รักเธอ เขาก็ยังปล่อยให้สถานะค้างคาไว้แบบนั้น และเขาก็ยังปล่อยให้ข่าวความรักระหว่างเขากับน้ำดำเนินต่อไป ซึ่งมันเป็นเหมือนกับการให้ความหวังกับน้ำ ทั้ง ๆ ที่เขายังมีแพรอยู่เต็มหัวใจ เขามันเลว ๆ ที่ทำร้ายผู้หญิงคนนี้
งานเลี้ยงยังไม่เลิกแต่น้ำกลับนั่งรถตู้กลับทันที ส่วนกรก็ขอตัวกลับไปพักผ่อนและบอกกับทีมงานว่าจะอยู่พักผ่อนที่นี่อีกหลายวัน ทุกอย่างดูแปลกสำหรับทุกคน จนทำให้เกิดข่าวลือของการเลิกลาของทั้งคู่
******* จบตอนที่ 11 ********