17
ฉันออกมานั่งห้อยขา แกว่งไปแกว่งมากับอากาศที่ระเบียงเตี้ยๆ หน้าบ้าน พลางทอดสายตามองไปยังคลื่นน้อยใหญ่ ที่ซัดเข้าหาฝั่งครั้งแล้วครั้งเล่า เสียงของมันดังก้องกลบทุกเสียงให้เงียบสงัด คงมีแต่เสียงของมันเท่านั้นที่ทำให้ทะเลผืนนี้ไม่เงียบเหงาเหมือนป่าช้า...
“แบร่!!!”
“กรี๊ดดดด! >[]<” ผีหลอกกกก O[]O//
ตุ้บ!
“เฮ้ย! นิกิม!”
ฉันอ้าปากค้างหน้าเหยเกด้วยความเจ็บเพราะเมื่อกี้ตกใจมากไปหน่อยเลยพลาดตกลงมาจากระเบียง เป็นสาเหตุที่ทำให้ตอนนี้ฉันต้องมานั่งพับเพียบกับทรายให้เปื้อนอีกแล้ว! แถมยังเจ็บก้นอีกด้วย!!! ฮือออ TOT ใครแกล้งฟะ!!?
ฉันสะบัดหน้าขึ้นไปมองทันทีและแล้วก็ต้องร้องซี้ดเพราะกะไว้แล้วว่าต้องเป็น...
“หืยยย~ ไอ้-พี่-บริงค์!!!”
“แหะๆ ^^lll” พี่บริงค์ที่ชะโงกหน้าลงมามองหัวเราะแห้งๆ ทำให้ฉันต้องกำทรายในมือแน่นเพื่อระงับโทสะอันแรงกล้า ฮึ่ม~
“ขอโทษๆๆ >/\< พี่ขอโทษน้า~ ฮือออ T^T ไม่นึกว่านิกิมจะตกใจขนาดนี้นี่ เค้าขอโทษน้า~นิกิมจ๋า T0T อภัยให้ข้าน้อยด้วยเถอะ” ตอนนี้พี่บริงค์กำลังขอโทษขอโพยฉันอย่างหนัก ส่วนฉันก็นั่งคอตั้งเชิดซะไม่มี ชิ! ไม่ต้องมาทำเป็นไหว้เป็นพูดดีหน่อยเลยย่ะ ไม่ยกโทษให้ง่ายๆ หรอก ฮึก! T_T เมื่อกี้ถ้าเกิดฉันช็อกจริงๆ ขึ้นมาใครจะรับผิดชอบกันล่ะ! กะอีแค่ไหว้ปะหงกๆ นี่ไม่ทำให้ฉันหายโกรธได้หรอกเฟ้ย
“นิกิมมม TOT” พี่บริงค์คราง ฉันหันไปมองค้อนแล้วเชิด “ฮึ! ”
“นิกิ๊มมม~ T[]T”
“สองคนพี่น้องคุยอะไรกันอยู่คร้าบบบ”
ควับ!
เราสองคนหันขวับไปข้างหลัง ก่อนจะถอนหายใจออกมาพร้อมกัน
“มาไม่ให้สุ้มให้เสียงเลยนะพี่โฮม ตกใจหมด” พี่บริงค์ว่าหน้ามุ่ย แล้วยื่นมือไปรับแก้วนมจืดจากพี่โฮมที่ส่งมาให้
“ก็แหม ใครจะไปรู้กันล่ะ ว่าคนแถวนี้เขาขวัญอ่อน ;]” พี่โฮมมองฉันทีมองพี่บริงค์ทีแล้วยิ้มกรุ้มกริ่ม
“อ่ะ นี่ของนิกิม ดื่มซะ...จะได้นอนหลับสบาย ” พี่โฮมยื่นแก้วนมแบบของพี่บริงค์มาให้ ฉันผงกหัวขอบคุณแล้วยื่นมือไปรับมาบ้าง
“ขอบคุณค่ะ ^^” โหย กำลังอุ่นๆ เลย ฉันยกขึ้นดื่มอึกๆๆ จนหมดแก้วแล้ววางลงข้างๆ ตัว ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาแล้วเจอสองหนุ่มกำลังทำหน้าเหวอ ตกใจอะไรกันเหรอ O_O?
“อะ...อะไร ทำไมต้องทำหน้าแบบนั้นกันด้วยอ่ะ?” ฉันเริ่มใจคอไม่ดี จะมีอะไรให้อายอีกมั้ยเนี่ยคราวนี้ =_=lll
“เปล่า เปล่าจ้ะ ^_^+ แหะๆ งั้นพี่...ขอตัวไปนอนก่อนนะ ฮ้าววว >O< รู้สึกว่าจะง่วงขึ้นมาอีกแล้วล่ะ ฝันดีนะทั้งสองคน ^o^/” ฉันมองพี่โฮมที่เดินจากไปอย่างไม่เข้าใจ อะไรของเขาฟะ?
“ก็เล่นเทใส่ปากซะขนาดนั้นน่ะ...”
“อื้อ!” ฉันผวา เมื่อจู่ๆ พี่บริงค์ก็ยื่นมือมาเช็ดคราบนมที่เลอะปากฉันให้อย่างอ่อนโยน
“ค่อยๆ ดื่มก็ได้ ไม่มีใครเขาแย่งหรอก ดูสิ...เปื้อน~~~นปากไปหมดแล้ว” เขาเอ็ดนิดๆ ฉันหน้าร้อนวูบวาบหวืดวึ๋ยๆ อมยิ้มอย่างปิดไม่อยู่ บ้าเอ๊ย! กะจะโกรธนานๆ ซะหน่อย =_= แต่พอแค่เขาเช็ดคราบนมที่เลอะปากให้ก็ใจอ่อนซะแล้ว ใจง่ายจังฟะยัยนิกิม (ด่าตัวเอง -0-) ฉันเม้มปากเพื่อพรางอมยิ้มของตัวเอง แล้วปล่อยให้เขาเช็ดต่อไป จนกระทั่ง...
“เป็นหมูก็อย่างเงี้ย...มูมมาม ;]” พี่บริงค์หัวเราะในลำคอ
“นี่!!!” ฉันตวาดใส่เขาอย่างหมดความอดทน อะไรฟะ! =0= คนอุตส่าห์เขิน หมดกันๆๆ ความโรแมนติกที่ก่อตัวขึ้นเมื่อกี้ T^T มัน...ได้พังทลายลงแล้ว เพราะพี่คนเดียวเลยไอ้พี่บ้า! >O<
“ฮะๆๆ ตอนเราหน้าบึ้งเนี่ย...พี่ชอบมากเลยยย”
“ง่า~ =O=” พี่บริงค์หยิกแก้มทั้งสองข้างของฉันไปมาอย่างเมามันเหมือนตอนได้รังแกเด็กสักคนอย่างมีความสุข (ซาดิสม์ =o=!)
“หืยยย~ >_< มันเขี้ยว!” เขาปล่อยแก้มฉันแล้วย่นจมูกพลางยิ้มกว้าง ตอนนี้พี่บริงค์น่ารักมากกก *0* แต่...เจ็บแก้มง่ะ T^T ฮืออออ เล่นเบาๆ หน่อยก็ไม่ได้ ฉันเบะปากลูบแก้มทั้งสองข้างเบาๆ
“ฮ้าววว”
อ๊ะ...หาว?
“ง่วงแล้วเหรอพี่บริงค์ นี่เพิ่งจะสี่ทุ่มกว่าเองนะ” ฉันเหลือบมองนาฬิกาข้างในบ้าน เข็มสั้นมันชี้ไปที่เลขสิบ ส่วนเข็มยาวมันชี้ไปที่เลขห้า อีกตั้งนานกว่าจะห้าทุ่ม
“อือ~ ไม่รู้สิ ง่วงๆ อ่ะ *-*” พี่บริงค์ตาปรือ เขาสะบัดหัวไปมาหลายๆ ที แต่แล้วก็กลับมาหาวอีกจนได้ “ฮ้าววว >O< พี่ไม่ไหวแล้วอ่ะนิกิม ขอตัวไปนอนก่อนนะ เธอก็ควรจะไปนอนได้แล้วเหมือนกัน ฮ้าววว >O< โอ๊ย! ทำไมมันง่วงอย่างนี้เนี่ย” พี่บริงค์ลุกขึ้นแล้วเซจะหลับ ฉันรีบลุกขึ้นตามประคองร่างเขาทันทีไม่ให้ล้ม แล้วก็พาไปส่งที่หน้าบันได เขาสะบัดหน้าไปมาก่อนจะเอื้อมมือไปเกาะราวบันไดเพื่อยึดให้เดินขึ้นไปได้
“จะรอดมั้ยเนี่ย =O=?” ฉันเห็นพี่แกเซอย่างกับคนเมาแล้วทนดูไม่ได้ รีบขึ้นไปประคองเขาเหมือนเดิมแล้วพาไปส่งที่ห้องนอน เพื่อความสบายใจของฉันว่าเขาจะได้นอนบนเตียงนุ่มๆ ไม่ใช่หลับคาบันไดอย่างที่ฉันกังวลอยู่นี้
“อ่ะ เข้าไปนอนซะ ฝันดีนะพี่บริงค์
” ฉันดันหลังเขาเบาๆ ให้เข้าไป พี่แกหันมาทำปากขมุบขมิบอะไรก็ไม่รู้ ตาก็ปรือ พูดอะไรฟังไม่รู้เรื่อง ก่อนจะเดินเซๆ ไปยังเตียงใหญ่กลางห้อง แล้วทิ้งตัวลงนอนคว่ำทันที
แกร๊ก
ฉันปิดประตูอย่างเบามือก่อนจะลงข้างล่างเพื่อปิดประตูหน้าต่างให้หมดซะก่อน แล้วค่อยนอนในห้องนั่งเล่นที่กลายเป็นห้องนอนของตัวเองไปซะแล้ว
ขณะที่ฉันกำลังเอื้อมมือให้สุดแขนเพื่อลงกลอนล็อกประตูหน้าบ้าน ก็มีมือของใครอีกคนจับมันลงกลอนให้ฉันอย่างง่ายดาย ฉันเบิกตากว้างแล้วหันไปด้วยความตกใจ
“พะ...พะ...พี่โฮม...พี่แชล?”
พวกพี่...ทำไมถึงยังอยู่ชั้นล่างล่ะ? ไหน...ไหนบอกว่าง่วงไง แล้วเมื่อกี้เขาไม่ได้ไปนอนหรอกเหรอ อ้าว...อะไรกันเนี่ย? O[]O งง!!!
“พวกพี่มีเรื่องจะคุยด้วยน่ะ ได้รึเปล่า?” พี่โฮมพูดเสียงปกติ สีหน้าก็ยังคงมีรอยยิ้มบางๆ แต้มอยู่ ฉันมองพวกเขาสองคนอย่างไม่ไว้ใจ
“ไม่ต้องกลัว พวกพี่ไม่ทำอะไรหรอกน่า ^^ สาบานเลยอ่ะ” พี่แชลยกมือขึ้นชูสามนิ้ว ถึงอย่างนั้นก็เถอะ ฉันไม่ได้กลัวไอ้เรื่องแบบนั้นซะหน่อย แต่กลัวในสิ่งที่พวกเขากำลังจะคุยกับฉันต่างหากล่ะ เรื่องอะไรนะ? ทำไมถึงต้องคุยตอนที่พี่บริงค์ไม่อยู่ด้วย เอ๊ะ...หรือว่า...
“นี่พวกพี่แอบใส่ยานอนหลับลงไปในแก้วนมของพี่บริงค์เหรอคะ?”
“อืม” และแล้วคำตอบก็คือการพยักหน้าของทั้งสองคน ฉันเริ่มใจคอไม่ดี มองพวกเขาอย่างหวาดหวั่น สา...ธุ!!! >.< ขออย่าให้สิ่งที่ลูกกำลังคิดอยู่นี้ได้เกิดขึ้นจริงเล้ยยยย เพี้ยง!~
ฮือๆๆ T_T หลวงพ่อเจ้าขา...พลีสสสส T[]T
นับตั้งแต่วันที่ฉันรักเธอ [ตอนที่ 17]
ฉันออกมานั่งห้อยขา แกว่งไปแกว่งมากับอากาศที่ระเบียงเตี้ยๆ หน้าบ้าน พลางทอดสายตามองไปยังคลื่นน้อยใหญ่ ที่ซัดเข้าหาฝั่งครั้งแล้วครั้งเล่า เสียงของมันดังก้องกลบทุกเสียงให้เงียบสงัด คงมีแต่เสียงของมันเท่านั้นที่ทำให้ทะเลผืนนี้ไม่เงียบเหงาเหมือนป่าช้า...
“แบร่!!!”
“กรี๊ดดดด! >[]<” ผีหลอกกกก O[]O//
ตุ้บ!
“เฮ้ย! นิกิม!”
ฉันอ้าปากค้างหน้าเหยเกด้วยความเจ็บเพราะเมื่อกี้ตกใจมากไปหน่อยเลยพลาดตกลงมาจากระเบียง เป็นสาเหตุที่ทำให้ตอนนี้ฉันต้องมานั่งพับเพียบกับทรายให้เปื้อนอีกแล้ว! แถมยังเจ็บก้นอีกด้วย!!! ฮือออ TOT ใครแกล้งฟะ!!?
ฉันสะบัดหน้าขึ้นไปมองทันทีและแล้วก็ต้องร้องซี้ดเพราะกะไว้แล้วว่าต้องเป็น...
“หืยยย~ ไอ้-พี่-บริงค์!!!”
“แหะๆ ^^lll” พี่บริงค์ที่ชะโงกหน้าลงมามองหัวเราะแห้งๆ ทำให้ฉันต้องกำทรายในมือแน่นเพื่อระงับโทสะอันแรงกล้า ฮึ่ม~
“ขอโทษๆๆ >/\< พี่ขอโทษน้า~ ฮือออ T^T ไม่นึกว่านิกิมจะตกใจขนาดนี้นี่ เค้าขอโทษน้า~นิกิมจ๋า T0T อภัยให้ข้าน้อยด้วยเถอะ” ตอนนี้พี่บริงค์กำลังขอโทษขอโพยฉันอย่างหนัก ส่วนฉันก็นั่งคอตั้งเชิดซะไม่มี ชิ! ไม่ต้องมาทำเป็นไหว้เป็นพูดดีหน่อยเลยย่ะ ไม่ยกโทษให้ง่ายๆ หรอก ฮึก! T_T เมื่อกี้ถ้าเกิดฉันช็อกจริงๆ ขึ้นมาใครจะรับผิดชอบกันล่ะ! กะอีแค่ไหว้ปะหงกๆ นี่ไม่ทำให้ฉันหายโกรธได้หรอกเฟ้ย
“นิกิมมม TOT” พี่บริงค์คราง ฉันหันไปมองค้อนแล้วเชิด “ฮึ! ”
“นิกิ๊มมม~ T[]T”
“สองคนพี่น้องคุยอะไรกันอยู่คร้าบบบ”
ควับ!
เราสองคนหันขวับไปข้างหลัง ก่อนจะถอนหายใจออกมาพร้อมกัน
“มาไม่ให้สุ้มให้เสียงเลยนะพี่โฮม ตกใจหมด” พี่บริงค์ว่าหน้ามุ่ย แล้วยื่นมือไปรับแก้วนมจืดจากพี่โฮมที่ส่งมาให้
“ก็แหม ใครจะไปรู้กันล่ะ ว่าคนแถวนี้เขาขวัญอ่อน ;]” พี่โฮมมองฉันทีมองพี่บริงค์ทีแล้วยิ้มกรุ้มกริ่ม
“อ่ะ นี่ของนิกิม ดื่มซะ...จะได้นอนหลับสบาย ” พี่โฮมยื่นแก้วนมแบบของพี่บริงค์มาให้ ฉันผงกหัวขอบคุณแล้วยื่นมือไปรับมาบ้าง
“ขอบคุณค่ะ ^^” โหย กำลังอุ่นๆ เลย ฉันยกขึ้นดื่มอึกๆๆ จนหมดแก้วแล้ววางลงข้างๆ ตัว ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาแล้วเจอสองหนุ่มกำลังทำหน้าเหวอ ตกใจอะไรกันเหรอ O_O?
“อะ...อะไร ทำไมต้องทำหน้าแบบนั้นกันด้วยอ่ะ?” ฉันเริ่มใจคอไม่ดี จะมีอะไรให้อายอีกมั้ยเนี่ยคราวนี้ =_=lll
“เปล่า เปล่าจ้ะ ^_^+ แหะๆ งั้นพี่...ขอตัวไปนอนก่อนนะ ฮ้าววว >O< รู้สึกว่าจะง่วงขึ้นมาอีกแล้วล่ะ ฝันดีนะทั้งสองคน ^o^/” ฉันมองพี่โฮมที่เดินจากไปอย่างไม่เข้าใจ อะไรของเขาฟะ?
“ก็เล่นเทใส่ปากซะขนาดนั้นน่ะ...”
“อื้อ!” ฉันผวา เมื่อจู่ๆ พี่บริงค์ก็ยื่นมือมาเช็ดคราบนมที่เลอะปากฉันให้อย่างอ่อนโยน
“ค่อยๆ ดื่มก็ได้ ไม่มีใครเขาแย่งหรอก ดูสิ...เปื้อน~~~นปากไปหมดแล้ว” เขาเอ็ดนิดๆ ฉันหน้าร้อนวูบวาบหวืดวึ๋ยๆ อมยิ้มอย่างปิดไม่อยู่ บ้าเอ๊ย! กะจะโกรธนานๆ ซะหน่อย =_= แต่พอแค่เขาเช็ดคราบนมที่เลอะปากให้ก็ใจอ่อนซะแล้ว ใจง่ายจังฟะยัยนิกิม (ด่าตัวเอง -0-) ฉันเม้มปากเพื่อพรางอมยิ้มของตัวเอง แล้วปล่อยให้เขาเช็ดต่อไป จนกระทั่ง...
“เป็นหมูก็อย่างเงี้ย...มูมมาม ;]” พี่บริงค์หัวเราะในลำคอ
“นี่!!!” ฉันตวาดใส่เขาอย่างหมดความอดทน อะไรฟะ! =0= คนอุตส่าห์เขิน หมดกันๆๆ ความโรแมนติกที่ก่อตัวขึ้นเมื่อกี้ T^T มัน...ได้พังทลายลงแล้ว เพราะพี่คนเดียวเลยไอ้พี่บ้า! >O<
“ฮะๆๆ ตอนเราหน้าบึ้งเนี่ย...พี่ชอบมากเลยยย”
“ง่า~ =O=” พี่บริงค์หยิกแก้มทั้งสองข้างของฉันไปมาอย่างเมามันเหมือนตอนได้รังแกเด็กสักคนอย่างมีความสุข (ซาดิสม์ =o=!)
“หืยยย~ >_< มันเขี้ยว!” เขาปล่อยแก้มฉันแล้วย่นจมูกพลางยิ้มกว้าง ตอนนี้พี่บริงค์น่ารักมากกก *0* แต่...เจ็บแก้มง่ะ T^T ฮืออออ เล่นเบาๆ หน่อยก็ไม่ได้ ฉันเบะปากลูบแก้มทั้งสองข้างเบาๆ
“ฮ้าววว”
อ๊ะ...หาว?
“ง่วงแล้วเหรอพี่บริงค์ นี่เพิ่งจะสี่ทุ่มกว่าเองนะ” ฉันเหลือบมองนาฬิกาข้างในบ้าน เข็มสั้นมันชี้ไปที่เลขสิบ ส่วนเข็มยาวมันชี้ไปที่เลขห้า อีกตั้งนานกว่าจะห้าทุ่ม
“อือ~ ไม่รู้สิ ง่วงๆ อ่ะ *-*” พี่บริงค์ตาปรือ เขาสะบัดหัวไปมาหลายๆ ที แต่แล้วก็กลับมาหาวอีกจนได้ “ฮ้าววว >O< พี่ไม่ไหวแล้วอ่ะนิกิม ขอตัวไปนอนก่อนนะ เธอก็ควรจะไปนอนได้แล้วเหมือนกัน ฮ้าววว >O< โอ๊ย! ทำไมมันง่วงอย่างนี้เนี่ย” พี่บริงค์ลุกขึ้นแล้วเซจะหลับ ฉันรีบลุกขึ้นตามประคองร่างเขาทันทีไม่ให้ล้ม แล้วก็พาไปส่งที่หน้าบันได เขาสะบัดหน้าไปมาก่อนจะเอื้อมมือไปเกาะราวบันไดเพื่อยึดให้เดินขึ้นไปได้
“จะรอดมั้ยเนี่ย =O=?” ฉันเห็นพี่แกเซอย่างกับคนเมาแล้วทนดูไม่ได้ รีบขึ้นไปประคองเขาเหมือนเดิมแล้วพาไปส่งที่ห้องนอน เพื่อความสบายใจของฉันว่าเขาจะได้นอนบนเตียงนุ่มๆ ไม่ใช่หลับคาบันไดอย่างที่ฉันกังวลอยู่นี้
“อ่ะ เข้าไปนอนซะ ฝันดีนะพี่บริงค์
แกร๊ก
ฉันปิดประตูอย่างเบามือก่อนจะลงข้างล่างเพื่อปิดประตูหน้าต่างให้หมดซะก่อน แล้วค่อยนอนในห้องนั่งเล่นที่กลายเป็นห้องนอนของตัวเองไปซะแล้ว
ขณะที่ฉันกำลังเอื้อมมือให้สุดแขนเพื่อลงกลอนล็อกประตูหน้าบ้าน ก็มีมือของใครอีกคนจับมันลงกลอนให้ฉันอย่างง่ายดาย ฉันเบิกตากว้างแล้วหันไปด้วยความตกใจ
“พะ...พะ...พี่โฮม...พี่แชล?”
พวกพี่...ทำไมถึงยังอยู่ชั้นล่างล่ะ? ไหน...ไหนบอกว่าง่วงไง แล้วเมื่อกี้เขาไม่ได้ไปนอนหรอกเหรอ อ้าว...อะไรกันเนี่ย? O[]O งง!!!
“พวกพี่มีเรื่องจะคุยด้วยน่ะ ได้รึเปล่า?” พี่โฮมพูดเสียงปกติ สีหน้าก็ยังคงมีรอยยิ้มบางๆ แต้มอยู่ ฉันมองพวกเขาสองคนอย่างไม่ไว้ใจ
“ไม่ต้องกลัว พวกพี่ไม่ทำอะไรหรอกน่า ^^ สาบานเลยอ่ะ” พี่แชลยกมือขึ้นชูสามนิ้ว ถึงอย่างนั้นก็เถอะ ฉันไม่ได้กลัวไอ้เรื่องแบบนั้นซะหน่อย แต่กลัวในสิ่งที่พวกเขากำลังจะคุยกับฉันต่างหากล่ะ เรื่องอะไรนะ? ทำไมถึงต้องคุยตอนที่พี่บริงค์ไม่อยู่ด้วย เอ๊ะ...หรือว่า...
“นี่พวกพี่แอบใส่ยานอนหลับลงไปในแก้วนมของพี่บริงค์เหรอคะ?”
“อืม” และแล้วคำตอบก็คือการพยักหน้าของทั้งสองคน ฉันเริ่มใจคอไม่ดี มองพวกเขาอย่างหวาดหวั่น สา...ธุ!!! >.< ขออย่าให้สิ่งที่ลูกกำลังคิดอยู่นี้ได้เกิดขึ้นจริงเล้ยยยย เพี้ยง!~
ฮือๆๆ T_T หลวงพ่อเจ้าขา...พลีสสสส T[]T