27
เที่ยงนี้ช่างน่าเบื่อ T^T
“เฝ้าบ้านดีๆ ล่ะ เดี๋ยวแม่จะหาขนมอร่อยๆ มาให้ ^^”
นี่แหละที่ทำให้ฉันเบื่อ อยู่คนเดียวมันดีที่ไหนล่ะ เหงาจะตาย หงึก T^T พ่อกับแม่ทิ้งฉันให้อยู่โดดเดี่ยวเดียวดายในบ้านอย่างอ้างว้าง รู้สึกเปล่าเปลี่ยวเอกายังไงไม่รู้ (เว่อร์ - -”) ฮึกๆ ฉันนี่มันบ้าสิ้นดี พ่อนี่ก็ช่างเหลือเกิน แอบหลอกถามฉันตอนง่วง ฉันก็เลยตอบปัดไปสิว่าไม่ไป ฮือ T_T พ่อนะพ่อ ร้ายกาจ!
ส่วนยานอนหลับพี่บริงค์นี่ก็ต้องขอรับประกันคุณภาพเลย ว่าของเขาดีจริงๆ หลับยาวจนถึงเที่ยง ตะวันส่องเข้าไปยันลำไส้ใหญ่แล้วมั้ง เฮ้อ! เมื่อคืนเลยอดฟังเลยว่าพี่เขากำลังจะพูดว่าอะไร พี่...พี่อะไรสักอย่างนี่แหละ เซ็ง ฟังไม่ทัน - -+
ติ๊งต่อง~
“หืม?” ฉันที่นั่งเปลี่ยนช่องรายการโทรทัศน์ไปเรื่อยๆ สะดุ้งเล็กน้อย วางรีโมทลงกับโต๊ะแล้วเดินออกไปดูที่หน้าบ้าน
“หวัดดี ^^”
“อ้าว บัส ^^ เข้ามาสิ” ฉันรีบออกไปเปิดประตูรั้วให้ มองถุงพลาสติกสองสามถุงในมือเขาที่บรรจุขนมเต็ม!
“ทำไมต้องขนขนมมาเยอะขนาดนี้ด้วยเนี่ย?” ฉันถามพลางเลื่อนประตูปิด แล้วเดินนำเข้าไปในบ้าน
“พ่อแม่เธอไม่อยู่บ้านใช่มั้ยล่ะ ฉันกลัวเธอเบื่อๆ เซ็งๆ เลยซื้อขนมมากินเล่นด้วยกันน่ะ แล้วนี่ทำอะไรอยู่เหรอ?” บัสถอดรองเท้าไว้หน้าบ้านแล้วเดินเอาถุงขนมมาวางไว้บนโต๊ะที่ฉันวางรีโมทไว้เมื่อกี้
“ไม่รู้สิ ไม่มีอะไรทำ เบื่อจริงๆ นั่นแหละ” ฉันนั่งลงที่เดิมแล้วกดเปลี่ยนรายการไปเรื่อยๆ อย่างไม่มีจุดหมาย อะไรเนี่ย? อ๋อ...รายการเพลง น่าเบื่อตายชัก! เพลงอะไรก็ไม่รู้ ฟังไม่รู้เรื่อง ฉันเบ้หน้าแล้วกดเปลี่ยนช่องไปอีก
“เอ้อ นิกิม”
“ฮึ?” ฉันหันไปหาเขาก่อนจะหันกลับมาดูรายการน่าเบื่ออีกครั้ง “อะไรเหรอ?”
“เธอชอบวง x’s-Q มั้ย?”
พรึ่บ!
ฉันสะบัดหน้ากลับไปมองเขาอย่างสนใจ ได้ยินชื่อวงนี้แล้วหูผึ่ง = =3
“ท่าทางจะชอบมาก - -?”
“ทำไมเหรอ วงนั้นทำไม?” ฉันถามอย่างกระตือรือร้น
“เปล่าๆๆ ฉันก็แค่ลองถามดู ฉันเองก็เป็นแฟนคลับตัวยงคนนึงเลยนะ ^^ ชอบโฮม ยิ้มง่าย ขรึมๆ หน่อย ไอดอลฉันเลยอ่ะ” อ่อ แค่สาธยายเล่าสู่กันฟัง = =
“อือ จริงๆ แล้วฉันก็เฉยๆ นะ แต่เพิ่งมาชอบเมื่อไม่กี่ปีนี้เอง” สงสัยจะบ้า เพื่อนฉันยังบอกเลยว่าวงจะแตกแล้วเพิ่งจะมาชอบ ทำไม! ก็ฉันชอบอ้ะ! >O<
“เหรอ แล้วเคยดูคอนเสิร์ตพวกเขามั้ยอ่ะ?”
“ไม่หรอก ก็บอกแล้วไงว่าเพิ่งจะมาชอบไม่กี่ปีนี้เอง เพราะฉะนั้น...คอนเสิร์ตอะไรนั่นฉันไม่เคยดูหรอก”
“อืม...ฉันมีซีดีการแสดงคอนเสิร์ตของ x’s-Q อ่ะ เธออยากดูรึเปล่า?”
“หืม OO?” การแสดงคอนเสิร์ต...
“อยากสิ! ไหนอ่ะๆ >_<”
“อยู่ที่บ้าน = =+ แต่ว่ามีแค่คอนเสิร์ต so hot summer นะ”
“ช่างมันเหอะ รีบไปเอามาเลยบัส แฮ่!!” ฉันทำท่าจะเขมือบ
“อ้า~ ไปแล้วครับไปแล้ว >0<” แล้วบัสก็ถลาออกไปจากบ้านฉันทันทีด้วยความเร็วสูง ก่อนจะวิ่งกลับมาอย่างเหน็ดเหนื่อยพร้อมซีดีที่ฉันต้องการ อ๊ายยย >///<
“งั้นตามขึ้นมา เอาขนมมาด้วย เร็วๆๆ”
“ครับ =0=” ฉันวิ่งขึ้นห้องนอนอย่างกระตือรือร้น โดยมีบัสเดินตามเข้ามาแล้วปิดประตูอย่างเบามือ ฉันเดินเร็วไปที่โน้ตบุ๊คของตัวเองทันที “ขอซีดีหน่อยสิบัส” บัสยื่นมาให้ ฉันคว้ามันมาใส่ในช่องใส่ซีดีแล้วดันเข้าไปทันที รีบเดินไปเปิดเครื่องโปรเจคเตอร์ที่อยู่ใกล้ๆ กันนี้ แล้วเดินไปปิดหน้าต่างอย่างรวดเร็ว ก่อนจะกลับมานั่งจุ้มปุ๊กกับพื้นข้างๆ บัส ขนมพร้อม! เยอะด้วย ฮ่าๆๆ
ไม่นาน ภาพของวง x’s-Q ก็ปรากฏอยู่บนกำแพงว่างๆ ข้างตู้เสื้อผ้า ถึงห้องนี้จะร้อนไปนิด แต่ก็ไม่เป็นไรหรอก ฉันทนได้ ^^ (ถามบัสสักคำมั้ยเนี่ยว่าทนได้รึเปล่า -0-//)
ฉันและบัสนั่งเอาหลังพิงขอบเตียงสบายใจเฉิบ แหงนหน้ามองการแสดงตรงหน้าด้วยความสนุกไปกับเขาด้วย เสียงกรี๊ดกร๊าดของพวกแฟนคลับหลายหมื่นคนทำเอาลำโพงของฉันแทบระเบิด เสียงอึกทึกของดนตรีสุดมันส์ดังผ่านลำโพงสองตัวที่ติดอยู่มุมบนของห้อง
“ฮ่าๆๆๆ” ฉันและบัสระเบิดหัวเราะออกมาเมื่อพี่บริงค์แกล้งเข้าไปหอมแก้มพี่โฮมจนเรียกเสียงกรี๊ดได้ดังสนั่น ฮ่าๆๆ เลยโดนพี่โฮมเตะเข้าให้
พอขึ้นเพลงใหม่ที่ออกแนวร้อนแรง สามหนุ่มก็กระชากเสื้อออกเหลือแต่เสื้อกล้ามสีดำกับกางเกงขายาวสีดำตัวเดิม ทีนี้ก็เลยเรียกเสียงกรี๊ดได้ดังโคตรๆ อีกครั้ง และดูนั่น! ท่าเต้นอะไรวะเนี่ย! ฉันมองพวกสามหนุ่มกระชากสามสาวคู่เต้นของตัวเองมากอดไว้แนบแน่น ก่อนจะปล่อยไป เฮือก! เดือดดาล TOT
กร่วบๆๆ
“นิกิม = =lll”
“อะไอ?!” ฉันสะบัดหน้าไปถามอย่างคนพาล พลางจ้วงขนมในถุงเข้าปากหงับๆ ตาก็ดูท่าเต้นยั่วยวนบนนั้น ปากก็เคี้ยวไปอย่างเคืองๆ ดู...ดูยัยผู้หญิงคนนั้นสิ! ทำไมต้องลูบหน้าอกพี่บริงค์ด้วยอ้ะ! >[]<
“นิกิม = =lll”
“อะไอเอ้า?!” ฉันขึ้นเสียงยิ่งกว่าเดิม บัสมองฉันกินอย่างสยองๆ
“โมโหอะไรเนี่ย?”
“อึ๋ง!”
“ฮะ? ._.”
“อึ๋งอี้เอ๊าอ่ะ! (หึงพี่เค้าอ่ะ!)” ฉันชี้ไปที่พี่บริงค์พลางเขย่าขาอย่างขัดใจ กระแทกถุงขนมลงกับพื้นจนขนมกระจายเต็มไปหมด ฉันเคี้ยวขนมหงับๆๆ กลืนๆๆ แล้วจ้องคู่นั้นเขม็ง - -* ฮึ่ม~
“กรี๊ดดดด!”
“เฮ้ย!” บัสตกใจ แต่ฉันไม่สนใจเขา ชี้มือไปที่ไอ้คู่นั่นอีกอย่างบาดตาบาดใจ
อ๊ายยย! >[]< อีกแล้วนะ! เอาหน้าไปแนบหน้ากับยัยนั่นได้ยังง้ายยยย คนอื่นพอรับได้ แต่พี่บริงค์คนเดียวเลยที่เล่นกับสายตาคนดูมากเกินความจำเป็น ไม่ต้องแนบชิดขนาดนั้นก็ได้!
“กรี๊ดดดด!” ฉันกรี๊ดพร้อมกับพวกแฟนคลับที่แหกปากลั่นจนห้องสะเทือน
“นิกิม เธอโมโห...”
“ฉันหึง!”
“หะ...หา =[]=?”
“รู้มั้ยว่าฉันหึงงงงงง!!! ~o> <o~” ฉันแหกปากลั่นเต็มที่ ถ้าเขาได้ยินก็คงจะดีหรอก เฮอะ! เกลียดคอนเสิร์ตนี้ที่สุดเลยยยยยย >[]<
หลังจากที่บัสขอตัวกลับบ้าน ฉันก็เข้าเน็ตดูทันที ว่าคอนเสิร์ตที่พวกฉันดูเมื่อกี้มันวันไหน ปีอะไร อืม...
“อ้อ!” เจอแล้วๆ -v- คลิก!
ฉันไล่สายตาอ่านลงมาเรื่อยๆ จนเจ้าของหน้าเว็บฯ เขาพิมพ์วันเดือนปีที่แสดงคอนเสิร์ต อา...30 มิ.ย. 2550 อ๊ะ...ก่อนหน้าวันที่จะเกิดอุบัติเหตุไม่กี่วันเองนี่นา
แล้วก่อนที่ฉันจะกลับมาที่นี่ได้ เวลาของที่นั่นมันวันที่เท่าไหร่กันล่ะ? ฉันหลับตาคิด นึกถึงปฏิทินที่ปลิวไสวในร้านอาหารซีฟู้รสเด็ดนั่น วันนั้นมันวันที่เท่าไหร่กันนะ!?
ฉันเพ่งมองตัวเลขสองตัวที่ถูกปากกาเคมีสีแดงขีดกากบาททับ นั่นมัน...28 ใช่! ยี่สิบแปด! ประมาณนี้แหละ ยี่สิบแปดยี่สิบเก้า โอย...ยังเตือนทัน งั้นก็แสดงว่าที่พวกพี่เขาซ้อมๆ กันอยู่ก็คือเตรียมตัวจะขึ้นโชวว์บนคอนเสิร์ตโซฮอตฯ สิเนี่ย
“หึๆ” ฉันเค้นหัวเราะอย่างเจ็บใจเมื่อภาพที่พี่บริงค์ถูกยัยหน้าปลาจรวดนั่นลูบอกอย่างยั่วยวนยั่วพิศวาสลอยเข้ามาในสมองอีกครั้ง หืยยย คนบ้าอะไรฟะ! เห็นกะล่อนปลิ้นปล้อนอย่างนั้นที่จริงก็ไม่ได้แอ๊บ เจ้าชู้จริงๆ นี่หว่า ฮึ่ม~ พี่บริงค์!!! กร๊าซซซซซซ \*[]*/
นับตั้งแต่วันที่ฉันรักเธอ [ตอนที่ 27]
เที่ยงนี้ช่างน่าเบื่อ T^T
“เฝ้าบ้านดีๆ ล่ะ เดี๋ยวแม่จะหาขนมอร่อยๆ มาให้ ^^”
นี่แหละที่ทำให้ฉันเบื่อ อยู่คนเดียวมันดีที่ไหนล่ะ เหงาจะตาย หงึก T^T พ่อกับแม่ทิ้งฉันให้อยู่โดดเดี่ยวเดียวดายในบ้านอย่างอ้างว้าง รู้สึกเปล่าเปลี่ยวเอกายังไงไม่รู้ (เว่อร์ - -”) ฮึกๆ ฉันนี่มันบ้าสิ้นดี พ่อนี่ก็ช่างเหลือเกิน แอบหลอกถามฉันตอนง่วง ฉันก็เลยตอบปัดไปสิว่าไม่ไป ฮือ T_T พ่อนะพ่อ ร้ายกาจ!
ส่วนยานอนหลับพี่บริงค์นี่ก็ต้องขอรับประกันคุณภาพเลย ว่าของเขาดีจริงๆ หลับยาวจนถึงเที่ยง ตะวันส่องเข้าไปยันลำไส้ใหญ่แล้วมั้ง เฮ้อ! เมื่อคืนเลยอดฟังเลยว่าพี่เขากำลังจะพูดว่าอะไร พี่...พี่อะไรสักอย่างนี่แหละ เซ็ง ฟังไม่ทัน - -+
ติ๊งต่อง~
“หืม?” ฉันที่นั่งเปลี่ยนช่องรายการโทรทัศน์ไปเรื่อยๆ สะดุ้งเล็กน้อย วางรีโมทลงกับโต๊ะแล้วเดินออกไปดูที่หน้าบ้าน
“หวัดดี ^^”
“อ้าว บัส ^^ เข้ามาสิ” ฉันรีบออกไปเปิดประตูรั้วให้ มองถุงพลาสติกสองสามถุงในมือเขาที่บรรจุขนมเต็ม!
“ทำไมต้องขนขนมมาเยอะขนาดนี้ด้วยเนี่ย?” ฉันถามพลางเลื่อนประตูปิด แล้วเดินนำเข้าไปในบ้าน
“พ่อแม่เธอไม่อยู่บ้านใช่มั้ยล่ะ ฉันกลัวเธอเบื่อๆ เซ็งๆ เลยซื้อขนมมากินเล่นด้วยกันน่ะ แล้วนี่ทำอะไรอยู่เหรอ?” บัสถอดรองเท้าไว้หน้าบ้านแล้วเดินเอาถุงขนมมาวางไว้บนโต๊ะที่ฉันวางรีโมทไว้เมื่อกี้
“ไม่รู้สิ ไม่มีอะไรทำ เบื่อจริงๆ นั่นแหละ” ฉันนั่งลงที่เดิมแล้วกดเปลี่ยนรายการไปเรื่อยๆ อย่างไม่มีจุดหมาย อะไรเนี่ย? อ๋อ...รายการเพลง น่าเบื่อตายชัก! เพลงอะไรก็ไม่รู้ ฟังไม่รู้เรื่อง ฉันเบ้หน้าแล้วกดเปลี่ยนช่องไปอีก
“เอ้อ นิกิม”
“ฮึ?” ฉันหันไปหาเขาก่อนจะหันกลับมาดูรายการน่าเบื่ออีกครั้ง “อะไรเหรอ?”
“เธอชอบวง x’s-Q มั้ย?”
พรึ่บ!
ฉันสะบัดหน้ากลับไปมองเขาอย่างสนใจ ได้ยินชื่อวงนี้แล้วหูผึ่ง = =3
“ท่าทางจะชอบมาก - -?”
“ทำไมเหรอ วงนั้นทำไม?” ฉันถามอย่างกระตือรือร้น
“เปล่าๆๆ ฉันก็แค่ลองถามดู ฉันเองก็เป็นแฟนคลับตัวยงคนนึงเลยนะ ^^ ชอบโฮม ยิ้มง่าย ขรึมๆ หน่อย ไอดอลฉันเลยอ่ะ” อ่อ แค่สาธยายเล่าสู่กันฟัง = =
“อือ จริงๆ แล้วฉันก็เฉยๆ นะ แต่เพิ่งมาชอบเมื่อไม่กี่ปีนี้เอง” สงสัยจะบ้า เพื่อนฉันยังบอกเลยว่าวงจะแตกแล้วเพิ่งจะมาชอบ ทำไม! ก็ฉันชอบอ้ะ! >O<
“เหรอ แล้วเคยดูคอนเสิร์ตพวกเขามั้ยอ่ะ?”
“ไม่หรอก ก็บอกแล้วไงว่าเพิ่งจะมาชอบไม่กี่ปีนี้เอง เพราะฉะนั้น...คอนเสิร์ตอะไรนั่นฉันไม่เคยดูหรอก”
“อืม...ฉันมีซีดีการแสดงคอนเสิร์ตของ x’s-Q อ่ะ เธออยากดูรึเปล่า?”
“หืม OO?” การแสดงคอนเสิร์ต...
“อยากสิ! ไหนอ่ะๆ >_<”
“อยู่ที่บ้าน = =+ แต่ว่ามีแค่คอนเสิร์ต so hot summer นะ”
“ช่างมันเหอะ รีบไปเอามาเลยบัส แฮ่!!” ฉันทำท่าจะเขมือบ
“อ้า~ ไปแล้วครับไปแล้ว >0<” แล้วบัสก็ถลาออกไปจากบ้านฉันทันทีด้วยความเร็วสูง ก่อนจะวิ่งกลับมาอย่างเหน็ดเหนื่อยพร้อมซีดีที่ฉันต้องการ อ๊ายยย >///<
“งั้นตามขึ้นมา เอาขนมมาด้วย เร็วๆๆ”
“ครับ =0=” ฉันวิ่งขึ้นห้องนอนอย่างกระตือรือร้น โดยมีบัสเดินตามเข้ามาแล้วปิดประตูอย่างเบามือ ฉันเดินเร็วไปที่โน้ตบุ๊คของตัวเองทันที “ขอซีดีหน่อยสิบัส” บัสยื่นมาให้ ฉันคว้ามันมาใส่ในช่องใส่ซีดีแล้วดันเข้าไปทันที รีบเดินไปเปิดเครื่องโปรเจคเตอร์ที่อยู่ใกล้ๆ กันนี้ แล้วเดินไปปิดหน้าต่างอย่างรวดเร็ว ก่อนจะกลับมานั่งจุ้มปุ๊กกับพื้นข้างๆ บัส ขนมพร้อม! เยอะด้วย ฮ่าๆๆ
ไม่นาน ภาพของวง x’s-Q ก็ปรากฏอยู่บนกำแพงว่างๆ ข้างตู้เสื้อผ้า ถึงห้องนี้จะร้อนไปนิด แต่ก็ไม่เป็นไรหรอก ฉันทนได้ ^^ (ถามบัสสักคำมั้ยเนี่ยว่าทนได้รึเปล่า -0-//)
ฉันและบัสนั่งเอาหลังพิงขอบเตียงสบายใจเฉิบ แหงนหน้ามองการแสดงตรงหน้าด้วยความสนุกไปกับเขาด้วย เสียงกรี๊ดกร๊าดของพวกแฟนคลับหลายหมื่นคนทำเอาลำโพงของฉันแทบระเบิด เสียงอึกทึกของดนตรีสุดมันส์ดังผ่านลำโพงสองตัวที่ติดอยู่มุมบนของห้อง
“ฮ่าๆๆๆ” ฉันและบัสระเบิดหัวเราะออกมาเมื่อพี่บริงค์แกล้งเข้าไปหอมแก้มพี่โฮมจนเรียกเสียงกรี๊ดได้ดังสนั่น ฮ่าๆๆ เลยโดนพี่โฮมเตะเข้าให้
พอขึ้นเพลงใหม่ที่ออกแนวร้อนแรง สามหนุ่มก็กระชากเสื้อออกเหลือแต่เสื้อกล้ามสีดำกับกางเกงขายาวสีดำตัวเดิม ทีนี้ก็เลยเรียกเสียงกรี๊ดได้ดังโคตรๆ อีกครั้ง และดูนั่น! ท่าเต้นอะไรวะเนี่ย! ฉันมองพวกสามหนุ่มกระชากสามสาวคู่เต้นของตัวเองมากอดไว้แนบแน่น ก่อนจะปล่อยไป เฮือก! เดือดดาล TOT
กร่วบๆๆ
“นิกิม = =lll”
“อะไอ?!” ฉันสะบัดหน้าไปถามอย่างคนพาล พลางจ้วงขนมในถุงเข้าปากหงับๆ ตาก็ดูท่าเต้นยั่วยวนบนนั้น ปากก็เคี้ยวไปอย่างเคืองๆ ดู...ดูยัยผู้หญิงคนนั้นสิ! ทำไมต้องลูบหน้าอกพี่บริงค์ด้วยอ้ะ! >[]<
“นิกิม = =lll”
“อะไอเอ้า?!” ฉันขึ้นเสียงยิ่งกว่าเดิม บัสมองฉันกินอย่างสยองๆ
“โมโหอะไรเนี่ย?”
“อึ๋ง!”
“ฮะ? ._.”
“อึ๋งอี้เอ๊าอ่ะ! (หึงพี่เค้าอ่ะ!)” ฉันชี้ไปที่พี่บริงค์พลางเขย่าขาอย่างขัดใจ กระแทกถุงขนมลงกับพื้นจนขนมกระจายเต็มไปหมด ฉันเคี้ยวขนมหงับๆๆ กลืนๆๆ แล้วจ้องคู่นั้นเขม็ง - -* ฮึ่ม~
“กรี๊ดดดด!”
“เฮ้ย!” บัสตกใจ แต่ฉันไม่สนใจเขา ชี้มือไปที่ไอ้คู่นั่นอีกอย่างบาดตาบาดใจ
อ๊ายยย! >[]< อีกแล้วนะ! เอาหน้าไปแนบหน้ากับยัยนั่นได้ยังง้ายยยย คนอื่นพอรับได้ แต่พี่บริงค์คนเดียวเลยที่เล่นกับสายตาคนดูมากเกินความจำเป็น ไม่ต้องแนบชิดขนาดนั้นก็ได้!
“กรี๊ดดดด!” ฉันกรี๊ดพร้อมกับพวกแฟนคลับที่แหกปากลั่นจนห้องสะเทือน
“นิกิม เธอโมโห...”
“ฉันหึง!”
“หะ...หา =[]=?”
“รู้มั้ยว่าฉันหึงงงงงง!!! ~o> <o~” ฉันแหกปากลั่นเต็มที่ ถ้าเขาได้ยินก็คงจะดีหรอก เฮอะ! เกลียดคอนเสิร์ตนี้ที่สุดเลยยยยยย >[]<
หลังจากที่บัสขอตัวกลับบ้าน ฉันก็เข้าเน็ตดูทันที ว่าคอนเสิร์ตที่พวกฉันดูเมื่อกี้มันวันไหน ปีอะไร อืม...
“อ้อ!” เจอแล้วๆ -v- คลิก!
ฉันไล่สายตาอ่านลงมาเรื่อยๆ จนเจ้าของหน้าเว็บฯ เขาพิมพ์วันเดือนปีที่แสดงคอนเสิร์ต อา...30 มิ.ย. 2550 อ๊ะ...ก่อนหน้าวันที่จะเกิดอุบัติเหตุไม่กี่วันเองนี่นา
แล้วก่อนที่ฉันจะกลับมาที่นี่ได้ เวลาของที่นั่นมันวันที่เท่าไหร่กันล่ะ? ฉันหลับตาคิด นึกถึงปฏิทินที่ปลิวไสวในร้านอาหารซีฟู้รสเด็ดนั่น วันนั้นมันวันที่เท่าไหร่กันนะ!?
ฉันเพ่งมองตัวเลขสองตัวที่ถูกปากกาเคมีสีแดงขีดกากบาททับ นั่นมัน...28 ใช่! ยี่สิบแปด! ประมาณนี้แหละ ยี่สิบแปดยี่สิบเก้า โอย...ยังเตือนทัน งั้นก็แสดงว่าที่พวกพี่เขาซ้อมๆ กันอยู่ก็คือเตรียมตัวจะขึ้นโชวว์บนคอนเสิร์ตโซฮอตฯ สิเนี่ย
“หึๆ” ฉันเค้นหัวเราะอย่างเจ็บใจเมื่อภาพที่พี่บริงค์ถูกยัยหน้าปลาจรวดนั่นลูบอกอย่างยั่วยวนยั่วพิศวาสลอยเข้ามาในสมองอีกครั้ง หืยยย คนบ้าอะไรฟะ! เห็นกะล่อนปลิ้นปล้อนอย่างนั้นที่จริงก็ไม่ได้แอ๊บ เจ้าชู้จริงๆ นี่หว่า ฮึ่ม~ พี่บริงค์!!! กร๊าซซซซซซ \*[]*/