ที่เกาะลันตาวันนี้ฝนตกพรำมาตั้งแต่เช้า ลัยวัลย์นั่งขายของอยู่หน้าร้านลูกค้าไม่ค่อยมาเธอก็เอาคอรสติสมานั่งปักหญิงสาวทำงานฝีมือทุกอย่างออกมาขายเท่าที่ความสามารถจะมีเพราะต้องการเก็บเงินเอาไว้ให้มากที่สุดเพื่อเป็นค่าใช้จ่ายสำหรับลูกน้อยที่จะเกิดมาในไม่ช้านี้
“ วัลย์ พี่จะออกไปสะพานปลานะ”
สานนบอก
“ แล้วพี่วินล่ะคะ”
“ ก็มันน่ะแหละให้คนมาตามพี่ไปที่สะพานปลา สงสัยจะเหมาเปลือกหอยได้”
เปลือกหอยที่สานนพูดถึงคือเปลือกหอยทะเลน้ำลึกที่ชาวประมงงมเอามาขายให้กับบรรดาร้านค้าขายของที่ระลึกที่จะนำเอาไปประดิษฐ์เป็นงานประดิษฐ์ต่างๆเพื่อขายเป็นของที่ระลึก
“ พี่อ่าง หาซื้อปลาหมึกสดๆมาสักสามตัวสิคะวัลย์อยากกินปลาหมึกย่างจิ้มน้ำจิ้มเผ็ดๆ”
“ แล้วพี่จะซื้อมาให้นะ”
อ่างเอารถมอเตอร์ไซด์ขี่ออกไป ฝนตกปรอยๆลูกค้าจึงเงียบกว่าทุกวันลัยวัลย์นั่งทำงานฝีมือของเธอจนรู้สึกเมื่อยหลังและเห็นว่าไม่มีลูกค้าจึงปรับเก้าอี้นอนพักร่างกาย ลูกในท้องดิ้นดุบดิบลัยวัลย์จึงคุยกับลูก
“ แม่ขอนอนหน่อยนะถ้ามีลูกค้ามาก็ปลุกแม่นะ”
ฝนพรำๆอากาศเย็นสบายลัยวัลย์จึงหลับ เธอเคลิ้มตื่นเมื่อได้ยินเสียงพี่ชายคุยลัยวัลย์จึงหลับต่อเมื่อรู้ว่าพี่ชายกลับมาแล้วไม่ต้องกังวลเรื่องขายของอีก
“ ดีใจจังที่พบกับคุณหมอมาเที่ยวไกลเหมือนกันนะครับ”
ราวินดีใจที่ได้พบกับหมอกีรติที่เขาคิดว่าหมอมาเที่ยวที่เกาะนี้แล้วบังเอิญมาเจอเขา
“ คุณสบายดีนะ”
“ ก็สบายดีครับ ว่าแต่คุณหมอมากับใครครับคุณนินมาด้วยหรือเปล่า”
“ ไม่ ผมมาคนเดียว”
หมอมองไปที่เก้าอี้ผ้าใบที่ลัยวัลย์นอนหลับอยู่ความปิติล้นใจจนแทบจะถลาเข้าไปหา ลัยวัลย์ตั้งครรภ์จริงๆและมันก็ใหญ่จนโย้หมอนับเวลาท้องของเธอก็อายุหกเดือนกว่าแล้ว ราวินมองตามสายตาของหมอเขาอึดอัดพูดอะไรไม่ถูกเพราะเจอกับคนรู้จักจังๆแบบนี้ความลับก็มีคนอื่นรู้จนได้
“ คุณย่าท่านสบายดีไหมครับ”
ราวินถามถึงย่าของเขา
“ ครับท่านสบายดี คุณจะไม่ไปเยี่ยมท่านบ้างหรือ”
“ ผมไม่ค่อยมีเวลา แต่คิดว่าถ้าปลีกตัวได้จะไปเยี่ยมท่านเหมือนกัน”
“ คุณมาอยู่ที่นี่เก่งนะครับมาค้าขายกันซะไกลเชียว”
“ ก็ ที่แรกก็ไม่คิดว่าจะมาค้าขายอะไรแต่เพื่อนเขามีญาติอยู่ที่นี่แล้วชวนมาลองขายของที่ระลึกดูผมก็เลยลองหุ้นกับเพื่อนทำ มันก็ไปได้ดีพอสมควร”
หมอมองแต่ลัยวัลย์จนราวินชักอึดอัดใจถ้าเกิดหมอถามหรือลัยวัลย์ตื่นขึ้นมาตอนนี้เขาสองคนจะบอกหมอว่าอย่างไรดีที่ลัยวัลย์มีท้องอย่างนี้
“ คุณหมอครับ”
“ ครับ”
“ ผมอยากจะขอร้องคุณหมอ เรื่องเอ่อ ที่คุณหมอมาเจอกับผมและวัลย์ ผมไม่อยากให้ใครรู้ว่าผมกับวัลย์อยู่ที่นี่”
หมอสะท้านไปทั้งอกนี้สองพี่น้องพากันหนีความอับอายมาจนถึงที่นี่มาอยู่กลางน้ำกลางทะเล เพราะความชั่วของเขาคนเดียวที่เป็นผู้ก่อเป็นผู้กระทำ
“ คุณวัลย์คงลำบากมาก”
หมอพูดอย่างสุดเสียใจ
“ คุณหมอพอจะเดาถูกใช่ไหมครับว่าเพราะอะไรผมถึงไม่อยากให้ใครๆรู้ว่าผมกับวัลย์อยู่ที่ไหน”
“ คุณราวิน ขอผมคุยกับคุณวัลย์เธอตามลำพังจะได้ไหม”
ราวินมองหมอกีรติอย่างแปลกใจแต่คิดว่าสองคนเคยรู้จักและรักษาไข้กันมาก่อนหมอคงจะพูดอะไรปลอบใจน้องของเขากระมัง
“ ได้ครับผมจะปลุกวัลย์ให้นะครับ”
“ อย่าครับ ให้เธอนอนให้เต็มที่ก่อนเถอะผมรอเธอได้”
“ ก็ได้ครับอย่างนั้นเดี๋ยวผมไปหาอะไรมาทำต้อนรับคุณหมอก่อน คุณหมออย่าปฏิเสธนะครับยังไงวันนี้คุณหมอต้องอยู่ทานอาหารเย็นกับพวกผม
หมอพยักหน้ารับ ราวินรีบออกไปซื้อของสดเพื่อจะทำเลี้ยงหมอด้วยความเต็มใจและดีใจที่ได้พบคนรู้จักกัน
หมอมานั่งข้างๆลัยวัลย์มองไปที่ท้องของเธออย่างท่วมท้นไปด้วยความรู้สึกรักและห่วงหวงกับสิ่งที่อยู่ในท้องของผู้ที่หลับสนิทจนนานลัยวัลย์จึงลืมตาตื่น หญิงสาวหลับต่าแล้วรีบลืมตาอีกครั้งอย่าตระหนกเมื่อสมองรับรู้ว่าใครนั่งมองเธออยู่ใกล้ๆ
“ คุณ”
ลัยวัลย์รีบลุกขึ้นหน้าซีดเผือดแทบช็อกเมื่อเห็นว่าเป็นหมอกีรติแน่นอน หมอจะจับแขนเธอแต่ลัยวัลย์ปัดมือของเขาออกอย่างรวดเร็วรังเกียจ
“ คุณวัยลย์”
“ คุณ มาทำไม คุณ”
“ ผมขอโทษ”
ลัยวัลย์มองหาพี่ชายและสานนเพื่อจะให้เป็นที่พึ่งเธอกลัวหมอกีรติที่สุดเวลานี้ทั้งกลัวและเกลียดเขาเหลือเกินหมอมองสายตาที่หวาดกลัวของหญิงสาวแล้วปวดแปลบไปทั้งอก มันก็สมควรอยู่มิใช่หรือที่เธอจะหวาดกลัวคนที่ทำร้ายเธอเสียสาหัสสากรรจ์อย่างนี้
“ พี่วิน พี่อ่าง”
ลัยวัลย์ตะโกนเรียกพี่ชาย
“ คุณวัลย์ กรุณาตั้งสติแล้วฟังผมสักนิด ผมไม่ได้มาทำร้ายคุณและจะไม่มีวันจะทำร้ายคุณอีก”
ลัยวัลย์มองหมอแววตาตื่นกลัวปากของเธอสั่นระริกใบหน้าซีดเผือดอย่างน่าสงสาร หมอไม่กล้าจะถูกตัวของเธอได้แต่พูดด้วยน้ำเสียงที่ขมขื่นอย่างที่สุด
“ เหตุการณ์วันนั้นผมรู้ว่ามันเลวร้ายเหลือเกิน และยิ่งเลวร้ายที่สุดเมื่อคุณต้องเป็นแบบนี้ ผมตามคุณมาในวันนี้เพื่อจะมาขอโทษคุณและรับผิดชอบกับทุกสิ่งทุกอย่างโดยไม่มีข้อแม้ใดๆทั้งสิ้น”
ลัยวัลย์นั่งฟังตัวแข็ง ความเจ็บความอายที่เธอได้รับมามันชาชินจนไม่ต้องการอะไรจากเขาเลย ไม่ว่าคำขอโทษหรือความรับผิดชอบที่เขาเสนอให้กับเธอ
“ ฉันไม่อยากได้อะไรจากคุณทั้งนั้น กรุณาไปเสียจากชีวิตของฉันโดยเด็ดขาด”
“ ผมรู้ว่าเวลานี้คุณทั้งโกรธและทั้งเกลียดผม มันก็สมควรที่คุณจะคิดเช่นนั้น ความผิดของผมไม่ว่าจะชดเชยอย่างไรให้กับคุณมันก็ไม่มีอะไรมาชดเชยได้ แต่หน้าที่และความรับผิดชอบของผมถึงอย่างไรผมก็ต้องมอบให้กับคุณและลูก”
ลัยวัลย์หลับตาเพื่อจะสกัดกลั้นหยาดน้ำตาแต่ก็ไม่เป็นผมมันไหลรินหยดออกมาเหมือนทำนบแตกเธอสะอื้นจนตัวโยนและพูดอย่างกระท่อนกระแท่น
“ ลูก เป็นของฉันคนเดียว เขาไม่เกี่ยวข้องอะไรกับคุณ กรุณาอย่ามายุ่งกับเขานะ”
“ คุณวัลย์ ถึงคุณจะเกลียดจะโกรธและไม่ยอมรับในตัวของผมแต่ความเป็นพ่อคุณไม่มีสิทธิ์จะมาห้ามไม่ให้ลูกพรากกับพ่อนะครับ”
“ ไม่ ถึงเขาไม่มีพ่อเขาก็เกิดมาได้เป็นคนเหมือนอย่างคนอื่นได้ คุณไปซะ คุณอย่าคิดมาทำร้ายฉันอีกเลยฉันไม่ต้องการเห็นหน้าคุณไม่ต้องการแม้จะอยู่ร่วมโลกใบเดียวกับคุณด้วยซ้ำ ถ้าคุณบังคับฉันฉันจะฆ่าตัวตาย”
หมอชะงัก สายตาของลัยวัลย์บอกว่าเธอเอาจริงแน่ การตกลงของคนทั้งคู่ต้องหยุดลงเมื่อสานนเดินถือของลุงลังกลับเข้ามา
“ วัลย์พี่ได้ปลาหมึกที่วัลย์สั่งมาแล้วนะ อ้าว มีแขกเหรอโอเคอย่างนั้นพี่เอาของเข้าไปเก็บก่อนนะ”
“ พี่อ่างอย่าเพิ่งไปอยู่เป็นเพื่อนวัลย์ก่อน”
ลัยวัลย์รีบลุกขึ้นไปหาสานนอย่างหาที่พึ่ง
“ อ้าวทำไมไม่คุยกับลูกค้าไปเล่า”
“ วัลย์ไม่คุยค่ะ วัลย์ขอเข้าไปข้างในนะคะ”
ลัยวัลย์บอกแล้วรีบเดินหนีเข้าไปข้างในหมอมองตามความเจ็บปวดเสียใจซ่านไปทั้งจิตใจสานนมองหมออย่าง งงๆ แล้วถาม
“ คุณจะมาซื้ออะไรหรือครับ แล้วเลือกได้หรือยังถ้ายังเชิญทางนี้เลยครับ”
“ ผมไม่ได้มาซื้อของ ผมเป็นเพื่อนของคุณราวินและคุณลัยวัลย์”
“ อ้าว อ๋อ เหรอครับ แล้วทำไมวัลย์ มัน เอ่อ งง อย่างนั้นก็เชิญคุณนั่งก่อนนะครับ แล้วทำไมวัลย์มันเผ่นไปหลังร้านซะแล้วล่ะ คุณ มาจากไหนครับ”
“ ผมมาจากลำพูนครับ”
“ ว้าว มาไกลเลย แล้วคุณมีที่พักหรือยังครับถ้ายังพักอยู่กับเราก็ได้นะครับที่นี่มีที่พักสบาย”
“ ผมยังไม่ได้ไปหาเลย”
หมอบอกตามตรงเพราะเมื่อเขามาถึงที่เกาะแห่งนี้ก็ออกตามหาลัยวัลย์ทันที
“ โอย อย่างนั้นไม่ต้องไปหาหรอกครับพักซะที่นี่เลย บ้านผมกว้างขวางพักได้สบายหรือจะพักที่ร้านนี่ก็ได้เพราะที่นี่มีแต่วินกับวัลย์เขาอยู่กันแค่สองคนพี่น้อง ห้องก็ไม่ได้คับแคบอะไร”
สานนบอกอย่างมีน้ำใจเพราะเห็นว่าเป็นแขกของเพื่อนแล้วเดินทางมาไกล
“ ขอบคุณครับ อย่างนั้นผมคงต้องรบกวนคุณ”
“ รบกวนอะไรกัน ยินดีซะอีกที่คุณไม่รังเกียจที่จะพักกับเรา แล้วนี่วินเขาไปไหนครับ”
“ ออกไปซื้อของ”
“ เขาเจอกับคุณแล้วใช่ไหม”
“ ครับเราเจอกันแล้ว”
ราวินหิ้วของกลับมาหลายอย่างสานนก็กุลีกุจอช่วยต้อนรับหมอเมื่อรู้ว่าหมอเป็นเพื่อนบ้านไร่ติดกับย่าของราวินทั้งสองไม่ทันเอะใจว่าทำไมลัยวัลย์จึงหลบเงียบอยู่แต่ในห้อง ไม่ออกมาต้อนรับแขกตามมารยาทแต่ราวินคิดว่าน้องสาวคงอายหมอที่เธอท้องโย้ไม่มีพ่อจึงไม่ค่อยออกมาพูดคุยออกมารับแขกพูดคุยอย่างปกติทั่วไป
“ คุณหมอไปเที่ยวที่ไหนมาบ้างครับ”
“ เปล่าผมยังไม่ได้ไปที่อื่นเลย”
“ช่างบังเอิญจริงๆนะครับมาเที่ยวเกาะก็มาเจอพวกผมเลย”
หมออึ้ง เขาจะเริ่มต้นเจรจากับราวินอย่างไรดี เห็นท่าทางดีใจมีไมตรีของราวินแล้วเขาก็อับอายแก่ใจเหลือเกิน ลัยวัลย์ยังซุกเงียบอยู่ในห้อง หมอว้าวุ่นใจอย่างที่สุด การไม่ยอมรับของลัยวัลย์ตัดทอนกำลังใจที่จะพูดกับราวินลงตั้งครึ่งแล้ว ถ้าเกิดราวินไม่ยอมรับอีกคน เขาจะทำอย่างไรดี เรื่องราวินจะโกรธแล้วถึงกับทำร้ายเขานั้นเขาเตรียมใจยอมรับอยู่แล้ว ถ้าราวินไม่ยอมให้เขาพาลัยวัลย์กลับไปด้วยนี่สิปัญหาใหญ่
“ คุณหมอดื่มไหมครับ ถ้าดื่มผมจะไปหามาเพิ่ม”
“ ให้ผมช่วยเรื่องนี้เองดีกว่านะ”
หมอบอก และหยิบเงินส่งให้ราวิน ราวินจะไม่รับหมอต้องพูดให้ชายหนุ่มเข้าใจ
“ ถ้าคุณจะให้ผมรบกวนพักกับคุณที่นี่ ผมอยากเลี้ยงตอบแทนคุณบ้างนะครับ”
“ อย่างนั้นก็ได้ครับ วันนี้ผมจะทำให้คุณหมอถึงเกาะลันตาเลยล่ะ”
ราวินกับสานนช่วยกันทำอาหาร ทั้งย่างปลาหมึกลวกหอยทอดกั้งตัวโตๆ และเผาปลาสำลีเลี้ยงหมอ
“ คุณหมอไปพักผ่อนก่อนไหมครับเดี๋ยวผมจะให้วัลย์เขาจัดห้องให้”
“ ก็ได้ครับ”
ราวินมาหาลัยวัลย์ที่ห้องเห็นน้องสาวนั่งร้องไห้จนตาแดงกร่ำก็ถามอย่างตกใจ
“ วัลย์ นี่แอบร้องไห้อยู่หรือ ร้องไห้ทำไม อายคุณหมอเขาหรือ”
“ พี่วิน ช่วยวัลย์ด้วยวัลย์จะทำอย่างไรดี”
“ วัลย์ พี่รู้ว่าวัลย์อายคุณหมอ แต่ไหนเราเคยสัญญากันแล้วไงว่าอะไรจะเกิดขึ้นวัลย์ต้องพยายามทำใจยอมรับยอมเผชิญหน้ากับมันให้ได้ไง อีกอย่างคุณหมอเขาคงไม่เอาเรื่องของวัลย์ไปพูดไปบอกใครหรอกนะเพราะพี่พูดกับเขาบ้างแล้ว”
วัลย์พูดไม่ออกราวินไม่รู้อะไรเลย แล้วเธอจะทำอย่างไร หมอกีรติตามมาจนถึงที่นี่เธอกลัวเขาเหลือเกิน
“ ไม่เอาไม่ร้องไห้ ทำใจให้สบายนะ อ้อ แล้วช่วยจัดห้องพักให้คุณหมอทีนะพี่ชวนให้คุณหมอพักที่นี่กับเรา”
“ อะไรนะคะ พี่วินชวนเขาพักที่นี่หรือ”
“ อืมม์ ทำไมทำหน้าอย่างนั้นล่ะ ห้องว่างของเจ้าอ่างถูทำความสะอาดสักหน่อยคุณหมอก็พักได้สบาย”
“ พี่วินให้เขาไปพักที่อื่นเถอะค่ะ อย่าให้เขาพักที่นี่”
“ เฮ้ย ได้ยังไงพี่กับเจ้าอ่างชวนแล้ว แล้วเรื่องอะไรจะต้องให้เขาไปพักที่อื่นเล่า คุณหมอเขาก็มาแค่คนเดียวเพื่อนบ้านใกล้ไร่เคียงกับคุณย่าของเราเราต้อนรับเขาจะเป็นอะไรไป อีกอย่างคุณหมอเขาก็เคยดีกับวัลย์ช่วยรักษาวัลย์อยู่ตั้งหลายครั้งแค่เราให้ที่พักเขามันก็เนการสมควรแล้วนะ”
“ พี่วิน วัลย์”
“ วัลย์ ไม่เอานะพี่ไม่เคยเห็นวัลย์ใจแคบไม่มีน้ำใจเลยนี่นา นะช่วยทำความสะอาดห้องให้คุณหมอพักหน่อยพี่จะออกไปทำอาหารมื้อเย็นเลี้ยงคุณหมอป่านนี้เจ้าอ่างมันรอแล้วว่าพี่หายไปทำอะไรนาน”
วัลย์มองตามพี่ชายที่เดินกลับออกไปจิตใจของเธอว้าวุ่นหวาดกลัว ยิ่งรู้ว่าเขาจะพักอยู่ที่นี่ลัยวัลย์ยิ่งคิดทำอะไรไม่ถูก
ลัยวัลย์ยังเก็บตัวเงียบอยู่แต่ในห้องไม่ยอมไปออกร่วมกินอาหารเย็นกับทุกคน
“ เอ็งทำไมไม่ไปตามวัลย์มันมากินด้วยกันวะ มันหิวแล้วมั้ง”
“ ไม่รู้เขาเป็นอะไรสิ วันนี้ตั้งแต่บ่ายแล้วฉุกเงียบอยู่แต่ในห้อง”
“ เอ็งไปตามมาหน่อยไปวัลย์มันไม่กินเราไม่ห่วงหรอกแต่ไอ้ตัวเล็กในท้องน่ะสิป่านนี้หิวแย่แล้ว”
อ่างบอกอย่างเป็นห่วงหมอนั่งฟังเงียบๆเขารินเหล้าเพียวๆครึ่งแก้วแล้วยกขึ้นดื่มอย่างรวดเดียวจนสานนตาพอง
“ โห คุณหมอ เริ่มก็แบบนั้นเลยเหรอครับ ผมว่ามันจะสตาร์ทหนักไปนะครับเดี๋ยวคุณหมอก็เมาพับซะก่อนที่จะได้เริ่มสนุก”
รอวัน...จันทร์ส่องหล้า ตอนที่ 13
“ วัลย์ พี่จะออกไปสะพานปลานะ”
สานนบอก
“ แล้วพี่วินล่ะคะ”
“ ก็มันน่ะแหละให้คนมาตามพี่ไปที่สะพานปลา สงสัยจะเหมาเปลือกหอยได้”
เปลือกหอยที่สานนพูดถึงคือเปลือกหอยทะเลน้ำลึกที่ชาวประมงงมเอามาขายให้กับบรรดาร้านค้าขายของที่ระลึกที่จะนำเอาไปประดิษฐ์เป็นงานประดิษฐ์ต่างๆเพื่อขายเป็นของที่ระลึก
“ พี่อ่าง หาซื้อปลาหมึกสดๆมาสักสามตัวสิคะวัลย์อยากกินปลาหมึกย่างจิ้มน้ำจิ้มเผ็ดๆ”
“ แล้วพี่จะซื้อมาให้นะ”
อ่างเอารถมอเตอร์ไซด์ขี่ออกไป ฝนตกปรอยๆลูกค้าจึงเงียบกว่าทุกวันลัยวัลย์นั่งทำงานฝีมือของเธอจนรู้สึกเมื่อยหลังและเห็นว่าไม่มีลูกค้าจึงปรับเก้าอี้นอนพักร่างกาย ลูกในท้องดิ้นดุบดิบลัยวัลย์จึงคุยกับลูก
“ แม่ขอนอนหน่อยนะถ้ามีลูกค้ามาก็ปลุกแม่นะ”
ฝนพรำๆอากาศเย็นสบายลัยวัลย์จึงหลับ เธอเคลิ้มตื่นเมื่อได้ยินเสียงพี่ชายคุยลัยวัลย์จึงหลับต่อเมื่อรู้ว่าพี่ชายกลับมาแล้วไม่ต้องกังวลเรื่องขายของอีก
“ ดีใจจังที่พบกับคุณหมอมาเที่ยวไกลเหมือนกันนะครับ”
ราวินดีใจที่ได้พบกับหมอกีรติที่เขาคิดว่าหมอมาเที่ยวที่เกาะนี้แล้วบังเอิญมาเจอเขา
“ คุณสบายดีนะ”
“ ก็สบายดีครับ ว่าแต่คุณหมอมากับใครครับคุณนินมาด้วยหรือเปล่า”
“ ไม่ ผมมาคนเดียว”
หมอมองไปที่เก้าอี้ผ้าใบที่ลัยวัลย์นอนหลับอยู่ความปิติล้นใจจนแทบจะถลาเข้าไปหา ลัยวัลย์ตั้งครรภ์จริงๆและมันก็ใหญ่จนโย้หมอนับเวลาท้องของเธอก็อายุหกเดือนกว่าแล้ว ราวินมองตามสายตาของหมอเขาอึดอัดพูดอะไรไม่ถูกเพราะเจอกับคนรู้จักจังๆแบบนี้ความลับก็มีคนอื่นรู้จนได้
“ คุณย่าท่านสบายดีไหมครับ”
ราวินถามถึงย่าของเขา
“ ครับท่านสบายดี คุณจะไม่ไปเยี่ยมท่านบ้างหรือ”
“ ผมไม่ค่อยมีเวลา แต่คิดว่าถ้าปลีกตัวได้จะไปเยี่ยมท่านเหมือนกัน”
“ คุณมาอยู่ที่นี่เก่งนะครับมาค้าขายกันซะไกลเชียว”
“ ก็ ที่แรกก็ไม่คิดว่าจะมาค้าขายอะไรแต่เพื่อนเขามีญาติอยู่ที่นี่แล้วชวนมาลองขายของที่ระลึกดูผมก็เลยลองหุ้นกับเพื่อนทำ มันก็ไปได้ดีพอสมควร”
หมอมองแต่ลัยวัลย์จนราวินชักอึดอัดใจถ้าเกิดหมอถามหรือลัยวัลย์ตื่นขึ้นมาตอนนี้เขาสองคนจะบอกหมอว่าอย่างไรดีที่ลัยวัลย์มีท้องอย่างนี้
“ คุณหมอครับ”
“ ครับ”
“ ผมอยากจะขอร้องคุณหมอ เรื่องเอ่อ ที่คุณหมอมาเจอกับผมและวัลย์ ผมไม่อยากให้ใครรู้ว่าผมกับวัลย์อยู่ที่นี่”
หมอสะท้านไปทั้งอกนี้สองพี่น้องพากันหนีความอับอายมาจนถึงที่นี่มาอยู่กลางน้ำกลางทะเล เพราะความชั่วของเขาคนเดียวที่เป็นผู้ก่อเป็นผู้กระทำ
“ คุณวัลย์คงลำบากมาก”
หมอพูดอย่างสุดเสียใจ
“ คุณหมอพอจะเดาถูกใช่ไหมครับว่าเพราะอะไรผมถึงไม่อยากให้ใครๆรู้ว่าผมกับวัลย์อยู่ที่ไหน”
“ คุณราวิน ขอผมคุยกับคุณวัลย์เธอตามลำพังจะได้ไหม”
ราวินมองหมอกีรติอย่างแปลกใจแต่คิดว่าสองคนเคยรู้จักและรักษาไข้กันมาก่อนหมอคงจะพูดอะไรปลอบใจน้องของเขากระมัง
“ ได้ครับผมจะปลุกวัลย์ให้นะครับ”
“ อย่าครับ ให้เธอนอนให้เต็มที่ก่อนเถอะผมรอเธอได้”
“ ก็ได้ครับอย่างนั้นเดี๋ยวผมไปหาอะไรมาทำต้อนรับคุณหมอก่อน คุณหมออย่าปฏิเสธนะครับยังไงวันนี้คุณหมอต้องอยู่ทานอาหารเย็นกับพวกผม
หมอพยักหน้ารับ ราวินรีบออกไปซื้อของสดเพื่อจะทำเลี้ยงหมอด้วยความเต็มใจและดีใจที่ได้พบคนรู้จักกัน
หมอมานั่งข้างๆลัยวัลย์มองไปที่ท้องของเธออย่างท่วมท้นไปด้วยความรู้สึกรักและห่วงหวงกับสิ่งที่อยู่ในท้องของผู้ที่หลับสนิทจนนานลัยวัลย์จึงลืมตาตื่น หญิงสาวหลับต่าแล้วรีบลืมตาอีกครั้งอย่าตระหนกเมื่อสมองรับรู้ว่าใครนั่งมองเธออยู่ใกล้ๆ
“ คุณ”
ลัยวัลย์รีบลุกขึ้นหน้าซีดเผือดแทบช็อกเมื่อเห็นว่าเป็นหมอกีรติแน่นอน หมอจะจับแขนเธอแต่ลัยวัลย์ปัดมือของเขาออกอย่างรวดเร็วรังเกียจ
“ คุณวัยลย์”
“ คุณ มาทำไม คุณ”
“ ผมขอโทษ”
ลัยวัลย์มองหาพี่ชายและสานนเพื่อจะให้เป็นที่พึ่งเธอกลัวหมอกีรติที่สุดเวลานี้ทั้งกลัวและเกลียดเขาเหลือเกินหมอมองสายตาที่หวาดกลัวของหญิงสาวแล้วปวดแปลบไปทั้งอก มันก็สมควรอยู่มิใช่หรือที่เธอจะหวาดกลัวคนที่ทำร้ายเธอเสียสาหัสสากรรจ์อย่างนี้
“ พี่วิน พี่อ่าง”
ลัยวัลย์ตะโกนเรียกพี่ชาย
“ คุณวัลย์ กรุณาตั้งสติแล้วฟังผมสักนิด ผมไม่ได้มาทำร้ายคุณและจะไม่มีวันจะทำร้ายคุณอีก”
ลัยวัลย์มองหมอแววตาตื่นกลัวปากของเธอสั่นระริกใบหน้าซีดเผือดอย่างน่าสงสาร หมอไม่กล้าจะถูกตัวของเธอได้แต่พูดด้วยน้ำเสียงที่ขมขื่นอย่างที่สุด
“ เหตุการณ์วันนั้นผมรู้ว่ามันเลวร้ายเหลือเกิน และยิ่งเลวร้ายที่สุดเมื่อคุณต้องเป็นแบบนี้ ผมตามคุณมาในวันนี้เพื่อจะมาขอโทษคุณและรับผิดชอบกับทุกสิ่งทุกอย่างโดยไม่มีข้อแม้ใดๆทั้งสิ้น”
ลัยวัลย์นั่งฟังตัวแข็ง ความเจ็บความอายที่เธอได้รับมามันชาชินจนไม่ต้องการอะไรจากเขาเลย ไม่ว่าคำขอโทษหรือความรับผิดชอบที่เขาเสนอให้กับเธอ
“ ฉันไม่อยากได้อะไรจากคุณทั้งนั้น กรุณาไปเสียจากชีวิตของฉันโดยเด็ดขาด”
“ ผมรู้ว่าเวลานี้คุณทั้งโกรธและทั้งเกลียดผม มันก็สมควรที่คุณจะคิดเช่นนั้น ความผิดของผมไม่ว่าจะชดเชยอย่างไรให้กับคุณมันก็ไม่มีอะไรมาชดเชยได้ แต่หน้าที่และความรับผิดชอบของผมถึงอย่างไรผมก็ต้องมอบให้กับคุณและลูก”
ลัยวัลย์หลับตาเพื่อจะสกัดกลั้นหยาดน้ำตาแต่ก็ไม่เป็นผมมันไหลรินหยดออกมาเหมือนทำนบแตกเธอสะอื้นจนตัวโยนและพูดอย่างกระท่อนกระแท่น
“ ลูก เป็นของฉันคนเดียว เขาไม่เกี่ยวข้องอะไรกับคุณ กรุณาอย่ามายุ่งกับเขานะ”
“ คุณวัลย์ ถึงคุณจะเกลียดจะโกรธและไม่ยอมรับในตัวของผมแต่ความเป็นพ่อคุณไม่มีสิทธิ์จะมาห้ามไม่ให้ลูกพรากกับพ่อนะครับ”
“ ไม่ ถึงเขาไม่มีพ่อเขาก็เกิดมาได้เป็นคนเหมือนอย่างคนอื่นได้ คุณไปซะ คุณอย่าคิดมาทำร้ายฉันอีกเลยฉันไม่ต้องการเห็นหน้าคุณไม่ต้องการแม้จะอยู่ร่วมโลกใบเดียวกับคุณด้วยซ้ำ ถ้าคุณบังคับฉันฉันจะฆ่าตัวตาย”
หมอชะงัก สายตาของลัยวัลย์บอกว่าเธอเอาจริงแน่ การตกลงของคนทั้งคู่ต้องหยุดลงเมื่อสานนเดินถือของลุงลังกลับเข้ามา
“ วัลย์พี่ได้ปลาหมึกที่วัลย์สั่งมาแล้วนะ อ้าว มีแขกเหรอโอเคอย่างนั้นพี่เอาของเข้าไปเก็บก่อนนะ”
“ พี่อ่างอย่าเพิ่งไปอยู่เป็นเพื่อนวัลย์ก่อน”
ลัยวัลย์รีบลุกขึ้นไปหาสานนอย่างหาที่พึ่ง
“ อ้าวทำไมไม่คุยกับลูกค้าไปเล่า”
“ วัลย์ไม่คุยค่ะ วัลย์ขอเข้าไปข้างในนะคะ”
ลัยวัลย์บอกแล้วรีบเดินหนีเข้าไปข้างในหมอมองตามความเจ็บปวดเสียใจซ่านไปทั้งจิตใจสานนมองหมออย่าง งงๆ แล้วถาม
“ คุณจะมาซื้ออะไรหรือครับ แล้วเลือกได้หรือยังถ้ายังเชิญทางนี้เลยครับ”
“ ผมไม่ได้มาซื้อของ ผมเป็นเพื่อนของคุณราวินและคุณลัยวัลย์”
“ อ้าว อ๋อ เหรอครับ แล้วทำไมวัลย์ มัน เอ่อ งง อย่างนั้นก็เชิญคุณนั่งก่อนนะครับ แล้วทำไมวัลย์มันเผ่นไปหลังร้านซะแล้วล่ะ คุณ มาจากไหนครับ”
“ ผมมาจากลำพูนครับ”
“ ว้าว มาไกลเลย แล้วคุณมีที่พักหรือยังครับถ้ายังพักอยู่กับเราก็ได้นะครับที่นี่มีที่พักสบาย”
“ ผมยังไม่ได้ไปหาเลย”
หมอบอกตามตรงเพราะเมื่อเขามาถึงที่เกาะแห่งนี้ก็ออกตามหาลัยวัลย์ทันที
“ โอย อย่างนั้นไม่ต้องไปหาหรอกครับพักซะที่นี่เลย บ้านผมกว้างขวางพักได้สบายหรือจะพักที่ร้านนี่ก็ได้เพราะที่นี่มีแต่วินกับวัลย์เขาอยู่กันแค่สองคนพี่น้อง ห้องก็ไม่ได้คับแคบอะไร”
สานนบอกอย่างมีน้ำใจเพราะเห็นว่าเป็นแขกของเพื่อนแล้วเดินทางมาไกล
“ ขอบคุณครับ อย่างนั้นผมคงต้องรบกวนคุณ”
“ รบกวนอะไรกัน ยินดีซะอีกที่คุณไม่รังเกียจที่จะพักกับเรา แล้วนี่วินเขาไปไหนครับ”
“ ออกไปซื้อของ”
“ เขาเจอกับคุณแล้วใช่ไหม”
“ ครับเราเจอกันแล้ว”
ราวินหิ้วของกลับมาหลายอย่างสานนก็กุลีกุจอช่วยต้อนรับหมอเมื่อรู้ว่าหมอเป็นเพื่อนบ้านไร่ติดกับย่าของราวินทั้งสองไม่ทันเอะใจว่าทำไมลัยวัลย์จึงหลบเงียบอยู่แต่ในห้อง ไม่ออกมาต้อนรับแขกตามมารยาทแต่ราวินคิดว่าน้องสาวคงอายหมอที่เธอท้องโย้ไม่มีพ่อจึงไม่ค่อยออกมาพูดคุยออกมารับแขกพูดคุยอย่างปกติทั่วไป
“ คุณหมอไปเที่ยวที่ไหนมาบ้างครับ”
“ เปล่าผมยังไม่ได้ไปที่อื่นเลย”
“ช่างบังเอิญจริงๆนะครับมาเที่ยวเกาะก็มาเจอพวกผมเลย”
หมออึ้ง เขาจะเริ่มต้นเจรจากับราวินอย่างไรดี เห็นท่าทางดีใจมีไมตรีของราวินแล้วเขาก็อับอายแก่ใจเหลือเกิน ลัยวัลย์ยังซุกเงียบอยู่ในห้อง หมอว้าวุ่นใจอย่างที่สุด การไม่ยอมรับของลัยวัลย์ตัดทอนกำลังใจที่จะพูดกับราวินลงตั้งครึ่งแล้ว ถ้าเกิดราวินไม่ยอมรับอีกคน เขาจะทำอย่างไรดี เรื่องราวินจะโกรธแล้วถึงกับทำร้ายเขานั้นเขาเตรียมใจยอมรับอยู่แล้ว ถ้าราวินไม่ยอมให้เขาพาลัยวัลย์กลับไปด้วยนี่สิปัญหาใหญ่
“ คุณหมอดื่มไหมครับ ถ้าดื่มผมจะไปหามาเพิ่ม”
“ ให้ผมช่วยเรื่องนี้เองดีกว่านะ”
หมอบอก และหยิบเงินส่งให้ราวิน ราวินจะไม่รับหมอต้องพูดให้ชายหนุ่มเข้าใจ
“ ถ้าคุณจะให้ผมรบกวนพักกับคุณที่นี่ ผมอยากเลี้ยงตอบแทนคุณบ้างนะครับ”
“ อย่างนั้นก็ได้ครับ วันนี้ผมจะทำให้คุณหมอถึงเกาะลันตาเลยล่ะ”
ราวินกับสานนช่วยกันทำอาหาร ทั้งย่างปลาหมึกลวกหอยทอดกั้งตัวโตๆ และเผาปลาสำลีเลี้ยงหมอ
“ คุณหมอไปพักผ่อนก่อนไหมครับเดี๋ยวผมจะให้วัลย์เขาจัดห้องให้”
“ ก็ได้ครับ”
ราวินมาหาลัยวัลย์ที่ห้องเห็นน้องสาวนั่งร้องไห้จนตาแดงกร่ำก็ถามอย่างตกใจ
“ วัลย์ นี่แอบร้องไห้อยู่หรือ ร้องไห้ทำไม อายคุณหมอเขาหรือ”
“ พี่วิน ช่วยวัลย์ด้วยวัลย์จะทำอย่างไรดี”
“ วัลย์ พี่รู้ว่าวัลย์อายคุณหมอ แต่ไหนเราเคยสัญญากันแล้วไงว่าอะไรจะเกิดขึ้นวัลย์ต้องพยายามทำใจยอมรับยอมเผชิญหน้ากับมันให้ได้ไง อีกอย่างคุณหมอเขาคงไม่เอาเรื่องของวัลย์ไปพูดไปบอกใครหรอกนะเพราะพี่พูดกับเขาบ้างแล้ว”
วัลย์พูดไม่ออกราวินไม่รู้อะไรเลย แล้วเธอจะทำอย่างไร หมอกีรติตามมาจนถึงที่นี่เธอกลัวเขาเหลือเกิน
“ ไม่เอาไม่ร้องไห้ ทำใจให้สบายนะ อ้อ แล้วช่วยจัดห้องพักให้คุณหมอทีนะพี่ชวนให้คุณหมอพักที่นี่กับเรา”
“ อะไรนะคะ พี่วินชวนเขาพักที่นี่หรือ”
“ อืมม์ ทำไมทำหน้าอย่างนั้นล่ะ ห้องว่างของเจ้าอ่างถูทำความสะอาดสักหน่อยคุณหมอก็พักได้สบาย”
“ พี่วินให้เขาไปพักที่อื่นเถอะค่ะ อย่าให้เขาพักที่นี่”
“ เฮ้ย ได้ยังไงพี่กับเจ้าอ่างชวนแล้ว แล้วเรื่องอะไรจะต้องให้เขาไปพักที่อื่นเล่า คุณหมอเขาก็มาแค่คนเดียวเพื่อนบ้านใกล้ไร่เคียงกับคุณย่าของเราเราต้อนรับเขาจะเป็นอะไรไป อีกอย่างคุณหมอเขาก็เคยดีกับวัลย์ช่วยรักษาวัลย์อยู่ตั้งหลายครั้งแค่เราให้ที่พักเขามันก็เนการสมควรแล้วนะ”
“ พี่วิน วัลย์”
“ วัลย์ ไม่เอานะพี่ไม่เคยเห็นวัลย์ใจแคบไม่มีน้ำใจเลยนี่นา นะช่วยทำความสะอาดห้องให้คุณหมอพักหน่อยพี่จะออกไปทำอาหารมื้อเย็นเลี้ยงคุณหมอป่านนี้เจ้าอ่างมันรอแล้วว่าพี่หายไปทำอะไรนาน”
วัลย์มองตามพี่ชายที่เดินกลับออกไปจิตใจของเธอว้าวุ่นหวาดกลัว ยิ่งรู้ว่าเขาจะพักอยู่ที่นี่ลัยวัลย์ยิ่งคิดทำอะไรไม่ถูก
ลัยวัลย์ยังเก็บตัวเงียบอยู่แต่ในห้องไม่ยอมไปออกร่วมกินอาหารเย็นกับทุกคน
“ เอ็งทำไมไม่ไปตามวัลย์มันมากินด้วยกันวะ มันหิวแล้วมั้ง”
“ ไม่รู้เขาเป็นอะไรสิ วันนี้ตั้งแต่บ่ายแล้วฉุกเงียบอยู่แต่ในห้อง”
“ เอ็งไปตามมาหน่อยไปวัลย์มันไม่กินเราไม่ห่วงหรอกแต่ไอ้ตัวเล็กในท้องน่ะสิป่านนี้หิวแย่แล้ว”
อ่างบอกอย่างเป็นห่วงหมอนั่งฟังเงียบๆเขารินเหล้าเพียวๆครึ่งแก้วแล้วยกขึ้นดื่มอย่างรวดเดียวจนสานนตาพอง
“ โห คุณหมอ เริ่มก็แบบนั้นเลยเหรอครับ ผมว่ามันจะสตาร์ทหนักไปนะครับเดี๋ยวคุณหมอก็เมาพับซะก่อนที่จะได้เริ่มสนุก”